Δημιουργία ομάδας υποστήριξης

 

Συμβουλευτική ομάδα για γυναίκες:
• που τις απασχολεί ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός
• που θέλουν να μιλήσουν για θέματα αποδοχής, coming out & ομοφοβίας
• που θέλουν να ενισχύσουν την αυτοπεποίθηση τους
Σε ένα υποστηρικτικό και ασφαλές lgbtqi+ friendly περιβάλλον

Για εκδήλωση ενδιαφέροντος και περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί μας μέσω email [email protected] ή μέσω του event στο Facebook 

 

3.25 avg. rating (71% score) - 4 votes

Όταν σε διώξουν από το σπίτι σου επειδή είσαι straight τότε θα περπατήσω για χάρη σου

•Ή αν είχες κάθε μέρα διακρίσεις βάσει σεξουαλικού προσανατολισμού/ταυτότητας φύλου.
•Ή αν υπήρχε καποι@ να σου πει «Είμαι οκ με τους στρέιτ, αρκεί να μη προκαλούν».
•Ή αν το «στρέιτ» θεωρούνταν βρισιά.
• Ή αν είχες ένα Stonewall το 1969.

•Ή αν δεν είχες θεσμικά δικαιώματα κατοχυρωμένα, όπως εγώ.
• Ή αν όταν επειδή απλά περπατουσες και σου έκλεψαν το κινητό και είδαν ότι είσαι στρέιτ, σε χτυπούσαν και σε παρατουσαν στον δρόμο βρίζοντας σε για αυτό, όπως εγώ που είμαι λεσβία.
• Ή αν κάθε φορά που κρατάς το χέρι της σχέσης σου, σε κοιτάνε για να καταλάβουν αν είναι φιλικό ή ερωτικό και μόλις δώσετε ένα πεταχτο σχολιαζουν όλοι.
•Ή αν είχες μια οικογένεια που προσπαθείς να κρύψεις και το μόνο που σου έδωσε μικρή ανάσα είναι ένα νομοσχέδιο αναδοχης.
•Ή αν ο,τι και αν κάνεις, καλό ή κακό χαρακτηρίζεται και εξαρτάται απ’το αν είσαι cis/straight.
•Ή αν η οικογένεια σου δε σε στηρίζει για αυτό τον λόγο ή κάποια μέλη της.
•Ή αν χάσεις θέση εργασίας επειδή είσαι straight, πάρεις χαμηλότερο βαθμό, στοχοποιηθεις και θεωρείσαι παρεισακτος.
•Ή αν όσο μεγαλώνεις στην οικογένεια δε σου έχουν πει οτι υπάρχουν κιαλλοι στρέιτ, οπότε νιώθεις ότι θα τους απογοητευσεις, ότι δεν είναι κάτι φυσιολογικό και προσπαθείς να το αποδεχτείς ή και να το κρύψεις, τόσο παθολογικά στο τέλος που μπορεί να οδηγήσει σε ψύχωση.
•Ή αν κάνεις τόσα πράγματα στη ζωή σου, προσπαθώντας να σαι διακριτικ@ για να έχεις την «ανοχή» κάποιων.
•Ή αν σε πολλές χώρες ήταν παράνομο και σε κάποιες ίσχυε η θανατικη ποινή.
•Ή αν γκει, λεσβίες δεν ήταν απτά άτομα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (μαύρο+ροζ τρίγωνο) που όχι μόνο βασανιστηκαν, εξευτελιστηκαν, δολοφονήθηκαν, αλλά ήταν απομονωμένα απ’τις υπόλοιπες ομάδες που είχαν την ίδια κατάληξη.

Θα μπορούσα να μη τελειώσω ποτέ τις τελίτσες. Έτσι και εσύ θα μπορούσες να κόψεις τις βλακείες για straight pride, βγες έξω στον δρόμο είναι ένα, υπάρχουν δικαιώματα, ορατότητα, ομότιμοι και καθόλου διακρίσεις για αυτό.

Νικολέτα Γεροντάκη

 

5.00 avg. rating (97% score) - 1 vote

«Καταγγελία απαξιωτικής και εξευτελιστικής συμπεριφορά σε Ειρηνοδικείο για την εφαρμογή της νομοθεσίας για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου».

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), μη κυβερνητική οργάνωση εθελοντικού χαρακτήρα για τα δικαιώματα της τρανς κοινότητας με το παρόν δελτίο τύπου, σε συνέχεια και παλαιότερης ανακοίνωσής μας για παραβίαση διατάξεων του ν. 4491/2017 για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου από Ειρηνοδικείο, καταγγέλλει δημόσια περιστατικό που αναδεικνύει τόσο την απαξιωτική και εξευτελιστική συμπεριφορά που υφίστανται οι τρανς άνθρωποι όσο και την αποτυχία της δικαστικής εφαρμογής της νομοθεσίας για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου.

Συγκεκριμένα, την Παρασκευή 1 Ιουνίου, η Πρόεδρος του ΣΥΔ, Μαρίνα Γαλανού, επισκέφτηκε το Ειρηνοδικείο Αθηνών μαζί με τον δικηγόρο Βασίλη Σωτηρόπουλο και την διευθύντρια γραφείου του ΣΥΔ, Άννα Απέργη, για να καταθέσει αίτημα για την μεταβολή των εγγράφων της καθ’ εφαρμογήν της νομοθεσίας για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου.

Απευθυνόμενοι προς την Ειρηνοδίκη Υπηρεσίας, δέχτηκαν έντονα απαξιωτική, προσβλητική και επιθετική συμπεριφορά, τόσο η αιτούσα, όσο και ο δικηγόρος της. Η Ειρηνοδίκης Υπηρεσίας παρ’ ότι όπως δήλωσε γνωρίζει τη νομοθεσία, εξακολουθούσε να μιλάει για «αλλαγή φύλου», ζητούσε να της απευθύνονταν στην καθαρεύουσα, μιλούσε υποτιμητικά, ενώ άξιο να σημειωθεί είναι ότι ήταν ακραία απαξιωτική και προς τον δικηγόρο ενώπιον της πελάτου του, καθώς επίσης έδειξε να τους αγνοεί με δεικτικό τρόπο όταν κάλεσε άλλη δικηγόρο να εισέλθει στο γραφείο της όσο θα έπρεπε να ανταποκριθεί στα καθήκοντά της .

Μετά την ακραία απαξιωτική και επιθετική συμπεριφορά της Ειρηνοδίκου Υπηρεσίας, η Πρόεδρος του ΣΥΔ και ο δικηγόρος της, εγκατέλειψαν το γραφείο της και εν συνεχεία ζήτησαν ακρόαση από τον Πρόεδρο Διοίκησης του Δικαστηρίου όπου του εξέθεσαν την ιταμή και απαξιωτική συμπεριφορά της Ειρηνοδίκου Υπηρεσίας καθώς και το σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι τρανς άνθρωποι και οι εξουσιοδοτημένοι δικηγόροι τους στην εφαρμογή της διαδικασίας της νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου, ιδίως ως προς την μυστικότητα και την άρνηση δικαστών να δικάζουν τις υποθέσεις στη σειρά τους και σε «ιδιαίτερο γραφείο» όπως αναφέρει ο νόμος. Η συζήτηση κράτησε πάνω από μία ώρα και θα αποτυπωθεί σε προτάσεις με Υπόμνημα που θα κατατεθεί προς την ολομέλεια του Δικαστηρίου, ενώ το περιστατικό θα καταγγελθεί επισήμως προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Σημειώνουμε ότι αυτό το περιστατικό έρχεται σε συνέχεια επανειλημμένων παραβιάσεων της διάταξης του ν. 4491/2017 που αναφέρει με απόλυτη σαφήνεια ότι η δικαστική διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας σύμφωνα με το Άρθρο 782 ΚΠολΔ γίνεται σε ιδιαίτερο γραφείο, καθώς και άρνησης δικαστών να δικάζουν τις υποθέσεις στην αναρτημένη σειρά του πινακίου συμπεριφερόμενοι στους τρανς ανθρώπους και τους εξουσιοδοτημένους δικηγόρους τους ως πολίτες β’ κατηγορίας[1], ενώ όλα τα παραπάνω δεικνύουν την αναγκαιότητα το Υπουργείο Δικαιοσύνης να αναλάβει την πρωτοβουλία εγκυκλίου που θα διευκρινίζει ότι όλα τα Ειρηνοδικεία της χώρας θα πρέπει να δικάζουν τις υποθέσεις νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου, μόνο σε ιδιαίτερο γραφείο, να τηρούν με ακρίβεια τις διατάξεις του νόμου, και, να τηρούν αυστηρά την σειρά εκδίκασης που καταγράφεται στο πινάκιο.

Περαιτέρω, από όλα τα περιστατικά που έχουν καταγραφεί, αναδεικνύεται η αποτυχία της δικαστικής εφαρμογής του ν. 4491/2017, καθώς η δικαστική διαδικασία είναι χρονοβόρα (σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνά το ένα έτος), είναι ιδιαίτερα κοστοβόρα καθώς μόνο τα δικαστικά έξοδα χωρίς αμοιβή δικηγόρου φτάνουν και σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνούν τα 420,00 και συνεπώς η πρόσβαση στη διαδικασία δεν είναι ισότιμη για όλα τα πρόσωπα αφού αποκλείονται οι τρανς άνθρωποι που βρίσκονται σε οικονομική αδυναμία και λόγω πάγιων αποκλεισμών από τον χώρο της εργασίας αδυνατούν να ανταποκριθούν στο κόστος, ενώ δεν είναι με βάση τον αυτοπροσδιορισμό αφού τα πρόσωπα ετεροπροσδιορίζονται από την έδρα, και, συνεπώς δεν ανταποκρίνεται στα πρότυπα του Συμβουλίου της Ευρώπης[2] ώστε η διαδικασία να είναι γρήγορη, προσβάσιμη σε όλους ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης , με βάση τον αυτοπροσδιορισμό και με σεβασμό προς τους τρανς ανθρώπους.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, με ευθύνη για την τήρηση κράτους δικαίου για όλα τα πρόσωπα πρόσφατα εξέδωσε αναλυτικό τρίπτυχο φυλλάδιο για την ορθή εφαρμογή του ν. 4491/2017[3] και θα συνεχίσει να εργάζεται ώστε η διαδικασία για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου να εξορθολογιστεί ώστε να ανταποκρίνεται στα Ευρωπαϊκά πρότυπα που επιτάσσουν εξωδικαστική διαδικασία, καθώς και την άρση όλων των διακρίσεων που αντιμετωπίζουν οι τρανς και φυλοδιαφορετικοί άνθρωποι.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ (Σ.Υ.Δ.)
Συγγρού 29, 1ος όροφος, Αθήνα, ΤΚ 11743
Τηλ. 210.9210697

Ώρες λειτουργίας γραφείου:
Δευτέρα –Παρασκευή 09.00-14.00 & 17.00-20.00.

http://www.transgender-association.gr/
[email protected]

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Τι θα Έκανες αν η Κόρη σου, σου Έλεγε πως Είναι Λεσβία;

Η Αφροδίτη Παναγιωτάκου, Διευθύντρια Πολιτισμού του Ιδρύματος Ωνάση, απαντάει σε ερωτήσεις νέων ενόψει του φετινού Athens Pride.

Ενόψει του φετινού Athens Pride έχουν πληθύνει οι συζητήσεις για τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου και το αίτημα για μία κοινωνία με δικαιώματα, που θα δίνει σε όλους τη δυνατότητα να εκφράζονται και να είναι ο εαυτός τους. Μία από αυτές τις συζητήσεις έγινε μεταξύ της Αφροδίτης Παναγιωτάκου, Διευθύντριας Πολιτισμού του Ιδρύματος Ωνάση, και δύο εφήβων που έχουν συμμετάσχει παλιότερα σε εκπαιδευτικά εργαστήρια της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.

Στο βίντεο, τα δύο παιδιά έθεσαν στην κ. Παναγιωτάκου ερωτήματα σχετικά με τις διεκδικήσεις και τα δικαιώματα της LGBTQ κοινότητας με φόντο τον έρωτα, τον πολιτισμό και την ελληνική οικογένεια. Μάλιστα, αποφάσισαν να τη ρωτήσουν σχετικά με το πώς θα αντιδρούσε η ίδια, αν μία από τις κόρες της, της έλεγε ότι είναι λεσβία, με αποτέλεσμα να γίνει μία ενδιαφέρουσα συζήτηση σε ένα υποθετικό βιωματικό επίπεδο. Η απάντηση είναι μια «Ποιανού ζωή θα ζήσεις; Των άλλων;».

VIA

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Η Αφροδίτη και η Μητέρα της Φέτος θα Πάνε Μαζί στο Pride

Δεν είναι μια δακρύβρεχτη ιστορία. Είναι μια διήγηση αγάπης, αποδοχής και στήριξης. Απλή και, ταυτόχρονα, σπάνια.

Η ταινία Prayers for Bobby εκτυλίσσεται τη δεκαετία του ’80 στην Καλιφόρνια. Βασίζεται στην πραγματική και σπαρακτική ιστορία του Bobby Griffith, ενός νεαρού γκέι άνδρα που αυτοκτόνησε, μετά τις αλλεπάλληλες προσπάθειες των θρησκόληπτων γονιών του να τον «θεραπευόσουν» από αυτό που ο κοινωνικός καθωσπρεπισμός όριζε ως «ανωμαλία» και «απόκλιση», δηλαδή από την ίδια του την επιθυμία. Εκείνη την εποχή, βλέπεις, αν δεν ήσουν ένα «κανονικό» παιδί, αν δεν χωρούσες στο αφόρητα αποπνικτικό ετεροκανονιστικό σύμπαν, η κοινωνία σε εξοστράκιζε στο περιθώριο και η οικογένειά σου σ’ έκρυβε στην ντουλάπα, για να μην ακούει το κλάμα σου.

Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Η LGBTQ κοινότητα έχει ενδυναμωθεί, μια σειρά από δικαιώματα έχουν κατοχυρωθεί, η σύγχρονη ακαδημαϊκή σκέψη έχει αποπαθολογικοποιήσει την ομοφυλοφιλία, την αμφιφυλοφιλία και τις εναλλακτικές ταυτότητες φύλου. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα, το πιο δύσκολο coming out που πρέπει να κάνει ένα LGBTQ άτομο είναι στην ίδια του την οικογένεια. Πολλοί γονείς εξακολουθούν να ντρέπονται για τα παιδιά τους, να τα πιέζουν, να τα τρέχουν σε κάθε λογής ψυχιάτρους, να τα διώχνουν από το σπίτι ή ακόμη και να τα κακοποιούν. Τίποτα απ’ αυτά δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό της Άννας. Το μοναδικό της άγχος για την κόρη της, την Αφροδίτη, είναι αν τρώει καλά.

Η Αφροδίτη είναι 22 χρονών, αυτοπροσδιορίζεται ως ένα bisexual άτομο και σπουδάζει Βιολογία. Η Άννα είναι 52 χρονών και έχει φροντιστήριο ξένων γλωσσών. Τις συνάντησα ένα απόγευμα στους Αμπελόκηπους. Δεν είχαν να μου διηγηθούν κάποια πολύ μελοδραματική ιστορία με εντάσεις και δράματα. Η σχέση τους ήταν πάντα ήρεμη και στοργική και αυτό δεν άλλαξε, όταν η Αφροδίτη αποκάλυψε στη μητέρα της τον σεξουαλικό της προσδιορισμό. Αυτή εδώ είναι μια ιστορία αγάπης, αποδοχής και στήριξης. Απλή και ταυτόχρονα σπάνια. Μπορεί να μη βγάζει εντυπωσιοθηρικούς τίτλους, δημιουργεί, όμως, την παρηγορητική πίστη ότι κάτι αλλάζει σ’ αυτήν την κοινωνία.

Ένα βράδυ τής είπα πως όταν θα έχω ένα αγόρι ή ένα κορίτσι –επειδή μου αρέσουν και τα δύο–, θα το φέρω σπίτι. Μου απάντησε, «Α, εντάξει» και συνέχισε να βάζει την ενυδατική της.

«Από τα 16 μου το είχα καταλάβει, ήθελα λίγο να το επεξεργαστώ και όταν ήμουν σίγουρη, αποφάσισα να της μιλήσω. Μας προέτρεπε συχνά -εμένα και την αδερφή μου- να φέρουμε τα αγόρια μας στο σπίτι. Ένα βράδυ, λοιπόν, πήγα στο κρεβάτι που καθόταν και της είπα πως όταν θα έχω ένα αγόρι ή ένα κορίτσι –επειδή μου αρέσουν και τα δύο–, θα το φέρω σπίτι. Μου απάντησε, «Α, εντάξει» και συνέχισε να βάζει την ενυδατική της. Η σεξουαλικότητά μου διαπερνά ένα μεγάλο κομμάτι του συναισθηματικού μου κόσμου και των σκέψεών μου. Ήθελα, λοιπόν, να το μοιραστώ μαζί της. Ένιωθα ότι δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι στη συμπεριφορά της. Με τον μπαμπά ήταν λίγο πιο δύσκολο στην αρχή, επειδή υπήρχε αμηχανία, αλλά έτσι είναι ο πατέρας μου, κάπως πιο εσωστρεφής. Τώρα με ρωτάει κανονικά τι κάνει η κοπέλα μου. Νιώθω αποδεκτή και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό», λέει η Αφροδίτη, περιγράφοντας τη στιγμή που έκανε coming out στους γονείς της.

«Το περίμενα. Μέσα μου το ήξερα και δεν ένιωθα καμιά έκπληξη, δεν έβρισκα κάτι περίεργο σ’ αυτήν την επιλογή. Το ζήτημα ήταν να εκφραστεί με λέξεις. Ήθελα να κάνει μόνη της αυτό το βήμα και όταν το έκανε, σκέφτηκα ότι τα είχα πάει καλά ως μάνα, αφού το παιδί μου αισθάνεται άνετα να εκφράζεται για τέτοια ζητήματα. Εννοείται πως δεν διανοήθηκα ποτέ να την πείσω ότι πρέπει να το σκεφτεί ξανά ή να αλλάξει. Είχα μόνο ένα μικρό άγχος στην αρχή μήπως επηρεαστεί η σταδιοδρομία της. Είναι από μικρή αρκετά συνεπής και στοχοπροσηλωμένη και δεν ήθελα να βρεθεί κανείς που θα την προσέβαλε ή θα της μπλόκαρε τον δρόμο. Αυτό, τίποτα άλλο. Κατά τα λοιπά, με τίμησε που μου το είπε και πλέον το μόνο που με απασχολεί είναι να τρώει και να κοιμάται καλά, επειδή το κουσούρι της Ελληνίδας μάνας δεν φεύγει», συμπληρώνει η Άννα.

Τα LGBTQ άτομα βιώνουν πολλαπλές διακρίσεις και εκτίθενται καθημερινά στη διάχυτη ομοφοβία και τρανσφοβία που τραυματίζει τις προσωπικότητές τους. Η στάση της οικογένειας σ’ αυτήν την υπόθεση παίζει καθοριστικό ρόλο στο πώς θα ανταπεξέλθουν στις πιέσεις του εξωτερικού περιβάλλοντος. Τα διεθνή στατιστικά δεδομένα δείχνουν ότι τα LGBTQ παιδιά που δεν απολαμβάνουν την αποδοχή και την εμπιστοσύνη της οικογένειάς τους γίνονται πολύ πιο ευάλωτα. Έρευνα του Πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο έδειξε ότι αν -για παράδειγμα- αποκλείσεις ένα γκέι παιδί από τις δραστηριότητες της οικογένειας εξαιτίας της σεξουαλικότητάς του, έχει εννέα φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να προχωρήσει σε απόπειρα αυτοκτονίας. Άλλη έρευνα, του Υπουργείο Παιδείας της Βόρειας Ιρλανδίας, κατέγραψε ότι τα LGBTQ παιδιά, εξαιτίας της απόρριψης που δέχονται στο σχολείο και την οικογένεια, έχουν πέντε φορές υψηλότερες πιθανότητες να χρειαστούν φαρμακευτική υποστήριξη για την κατάθλιψη, δυόμιση φορές υψηλότερες πιθανότητες να προχωρήσουν σε αυτοτραυματισμούς και τουλάχιστον τρεις φορές υψηλότερες πιθανότητες να κάνουν απόπειρα αυτοκτονίας. Σε όλες τις επιστημονικές μελέτες εντοπίζεται μια σαφής συσχέτιση ανάμεσα στη συμπεριφορά της οικογένειας και την ψυχική υγεία των LGBTQ ατόμων.

«Προχθές, γυρνούσα με τους μαθητές μου από τις εξετάσεις και τους άκουσα που κορόιδευαν ο ένας τον άλλον ότι είναι γκέι. Τους είπα πολύ γλυκά ότι δεν έγινε κάτι αν κάποιος είναι γκέι και το άκουσαν»

Η Αφροδίτη, ευτυχώς, δεν το έχει βιώσει, αλλά κατανοεί τι σημαίνει να βρίσκεις τοίχο στο σπίτι σου: «Αν σε αποθαρρύνει η οικογένειά σου, χάνεις το βασικό σου στήριγμα, τους ανθρώπους που πίστευες ότι θα ήταν πάντα κοντά σου. Προφανώς αυτό λειτουργεί διαβρωτικά στην ψυχή σου. Ξέρω τέτοιες περιπτώσεις που φεύγουν από το σπίτι, που έχουν ψυχρανθεί οι σχέσεις με τους γονείς τους κτλ. Επίσης, αν δεν νιώθεις ασφαλής, μάλλον δεν θα κάνεις αποκαλύψεις και αυτό σε καταπλακώνει. Ζεις στη μυστικότητα και αυτοενοχοποιείσαι. Δεν γίνεται να μην εκπληρώνεις τη σεξουαλικότητά σου, όπως θες. Είναι κουραστικό. Δεν αντέχεται».

Η Άννα τη συμπληρώνει ιδανικά – όπως σε όλη αυτήν τη συζήτηση, σαν να είναι φίλη της και σαν να έχουν συμπιέσει τα 30 χρόνια που τις χωρίζουν σ’ έναν αχρονικό άξονα ενσυναίσθησης: «Νομίζω ότι οι γονείς που απορρίπτουν να παιδιά τους δεν ξέρουν και δεν έχουν μπει στον κόπο να ψάξουν πώς νιώθει το παιδί τους. Φοβούνται να αντιμετωπίσουν τους δικούς τους εφιάλτες. Αν ψάξεις, τα πράγματα είναι απλά. Αρκεί να θέλεις. Είναι το παιδί που γέννησες, δεν είναι λάθος. Το αγαπάς έτσι όπως είναι. Οι θρησκόληπτες οικογένειες είναι οι πιο προβληματικές. Η καθημερινότητά τους εδράζεται στην πεποίθηση ότι καθετί διαφορετικό είναι ανωμαλία. Τα παιδιά πολλές φορές δεν τολμούν καν να ομολογήσουν τις επιθυμίες τους και όταν το κάνουν, εισπράττουν άρνηση. Οι γονείς , λοιπόν, είναι το πρόβλημα, τα παιδιά είναι πάντα πιο ανοιχτόμυαλα και εύπλαστα. Προχθές, γυρνούσα με τους μαθητές μου από τις εξετάσεις και τους άκουσα που κορόιδευαν ο ένας τον άλλον ότι είναι γκέι. Τους είπα πολύ γλυκά ότι δεν έγινε κάτι αν κάποιος είναι γκέι και το άκουσαν».

Αντίθετα, αν οι οικογένειες απαλλαχτούν από τον κατάλογο των «αμαρτιών» και από το άγχος της κοινωνικής λογοδοσίας, ανοίγουν μια δυνατότητα να εγκαθιδρύσουν πιο ειλικρινείς σχέσεις στο εσωτερικό τους. Ξεγλιστρούν από την καταπίεση και την υποκρισία, γνωρίζονται καλύτερα μεταξύ τους και όλο αυτό είναι λυτρωτικό. «Εμάς, αυτό μας ξεκλείδωσε», παραδέχεται η Αφροδίτη. «Πλέον, πηγαίνω σπίτι με τη φίλη μου, τρώμε όλοι μαζί, έχουμε πάει διακοπές μαζί. Τις προάλλες βγήκαν χωρίς εμένα και ήταν ωραία». Παρότι οι δυο τους δεν έχουν κανένα πρόβλημα και θα μπορούσαν να είχαν μείνει στο επίπεδο της διαπροσωπικής ισορροπίας, αντιλαμβάνονται ότι τα διακυβεύματα της ορατότητας και της ισότητας είναι πολύ ευρύτερα και γι’ αυτό εντάσσουν τους εαυτούς τους στο πολύχρωμο και δημοκρατικό ρεύμα ανθρώπων που αγωνίζεται να σπάσει τις προκαταλήψεις και να θεμελιώσει ένα δικαιότερο μέλλον. Η Αφροδίτη ασχολείται ενεργά με τον ακτιβισμό της LGBTQ κοινότητας και συμμετέχει σε αντίστοιχες δράσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ολλανδία. Η Άννα, που δεν είχε προβληματιστεί ξανά στο παρελθόν με τέτοια ερωτήματα, αξιοποίησε τη δική της εμπειρία, για να εμβαθύνει τη σκέψη της και να στηρίξει με τη σειρά της άλλες οικογένειες. Είναι μέλος της σχετικά φρέσκιας πρωτοβουλίας «Υπερήφανοι Γονείς»: Πρόκειται για μια συλλογικότητα που χτίστηκε πριν από δύο χρόνια, με τον συντονισμό και την επιστημονική συνδρομή της ψυχολόγου Εύας Σπίνου. Αποτελείται από γονείς LGBTQ ατόμων που δεν είναι διατεθειμένοι να μετατρέψουν το σπίτι τους σε μια θυσιαστική σκηνή του παιδιού τους στο όνομα του «τι θα πει ο κόσμος». Αγκαλιάζουν την ετερότητα, υφαίνοντας γύρω της ένα πέπλο φροντίδας.

«Αφού μου μίλησε η Αφροδίτη, με ενδιέφερε να μάθω πράγματα, να διαβάσω. Κάπως έτσι βρήκα στον δρόμο μου την Εύα Σπίνου και μπήκα στην ομάδα. Ήθελα να γνωρίσω και άλλους ανθρώπους, όχι για να μοιραστώ τον καημό μου –δεν έχω κανέναν καημό–, αλλά για να κάνουμε κάτι για τα παιδιά. Τελικά, βοήθησα πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μου. Άνοιξε το μυαλό μου. Βρίσκομαι σ’ ένα περιβάλλον σεβασμού και αλληλεγγύης. Κάνουμε δράσεις, υπερασπιζόμαστε ανοιχτά τα παιδιά μας, παρεμβαίνουμε στον δημόσιο λόγο, για να βελτιωθεί η κατάσταση. Είναι σημαντικό. Εμένα προσωπικά, όλη αυτή η διαδικασία με έμαθε να πλησιάζω τον άλλον άνθρωπο ως άνθρωπο, ανεξάρτητα από την εθνικότητα, τη φυλή, τη θρησκεία, το φύλο ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό», υποστηρίζει η Άννα.

Η σχέση της Αφροδίτης με την Άννα είναι σημαντική, επειδή μπορεί να λειτουργήσει σαν υπόδειγμα που σου φτιάχνει τη μέρα. Σκορπάει αισιοδοξία. Μπορεί να ειδωθεί σαν μικροσκοπική αποτύπωση μιας κοινωνίας που παρά την ακροδεξιά κακοφωνία και τον σκοταδισμό, θέλει να φύγει μπροστά και να σχεδιάσει ξανά το είδωλό της, απαγκιστρωμένο από το ναρκισσισμό και την αστυνόμευση της υποκειμενικότητας. Τα τελευταία χρόνια έχει συντελεστεί μεγάλη πρόοδος στα LGBTQ δικαιώματα, παρότι ο ορίζοντας της ελευθερίας είναι άπιαστος ακόμη. Η μετατόπιση της γονεϊκής σχέσης από την απόρριψη, το κουκούλωμα ή -στην καλύτερη περίπτωση- την απλή ανοχή, σε μια ενεργή στήριξη, μπορεί να γίνει μια ανοιχτή ρωγμή απ’ όπου θα μπαίνει φως. Ένας και κάτι αιώνας ψυχανάλυσης ήταν αρκετός, για να μας μάθει ότι οι γονείς μας, οι πρώτοι άνθρωποι που συναντάμε στο φευγαλέο πέρασμά μας από τη ζωή, το πρώτο μας άγγιγμα και ο πρώτος μας ήχος, δεν φεύγουν ποτέ από δίπλα μας. Μας ακολουθούν πάντα – με την παρουσία ή την απουσία τους. Είναι η πελώρια αγκαλιά που μας προστατεύει ή η τρομακτική απειλή που μας πληγώνει. Είναι ένα κομμάτι δικό μας. Αν είναι σπασμένο, αιμορραγεί και πονάει. Αν μείνει καθάριο και ανέγγιχτο από την ασχήμια, γίνεται ο πολυτιμότερος κρίκος μιας αλληλουχίας.

Η Αφροδίτη και η Άννα πέρσι πήγαν για πρώτη φορά παρέα στο Athens Pride. Η Αφροδίτη γνώρισε στους φίλους της τη μητέρα της και συγκινήθηκαν όλοι μαζί. Η Άννα, μάλιστα, ανέβηκε στη εξέδρα και διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία για την κόρη της: «Ένα βράδυ –ξημερώματα ήταν, για την ακρίβεια– η Αφροδίτη μπήκε στο σπίτι τύφλα στο μεθύσι, μαζί με την κοπέλα της. Εγώ ξύπνησα και παρατηρούσα τη φίλη της που τη βοηθούσε να συνέλθει, να βγάλει τα παπούτσια της, να την πάει στο κρεβάτι, να την πάρει αγκαλιά. Μ’ άρεσε πολύ αυτή η εικόνα. Είπα, “Tο παιδί μου είναι σε καλά χέρια, δεν έχω να κάνω τίποτα, ας πάω να κοιμηθώ”. Τι άλλο, δηλαδή, θέλει κανείς στη ζωή του; Έναν άνθρωπο να τον αγαπάει και να τον φροντίζει και σκασίλα μας τι χρώμα ή τι φύλο έχει».

Φέτος, θα είναι πάλι μαζί το Σάββατο στην Πλατεία Συντάγματος. Θα ενωθούν με το μαζικό κάλεσμα διεκδίκησης και συμπερίληψης της πόλης. Κάποια άλλα παιδιά, που τρέμουν στην ιδέα του coming out, ενδεχομένως να δουν στην κοινή τους παρουσία ένα ελπιδοφόρο στιγμιότυπο από το δικό τους αύριο.

VIA

5.00 avg. rating (97% score) - 1 vote

Με σύνθημα «Παρούσα» και κεντρικό θέμα τη θηλυκότητα το Athens Pride 2018

Το σύνθημα «Παρούσα» και κεντρικό θέμα τη θηλυκότητα θα έχει το φετινό Athens Pride που θα πραγματοποιηθεί στις 9 Ιουνίου στην Πλατεία Συντάγματος. 

Το Pride διοργανώνεται για 14η διαδοχική χρονιά στην Αθήνα και είναι η δεύτερη φορά που η παρέλαση θα διεξαχθεί στην Πλατεία Συντάγματος. Το σύνθημα «Παρούσα» αφορά τη θηλυκότητα όχι ως συνέπεια της βιολογίας, αλλά όπως βιώνεται κάθε μέρα σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας.

Οι δράσεις του Pride Week αρχίζουν από την 1η Ιουνίου και θα διαρκέσουν έως τις 8 Ιουνίου. Πρόκειται για 19 διαφορετικές εκδηλώσεις, οι περισσότερες με ελεύθερη συμμετοχή.

Περιλαμβάνουν πλούσιο πρόγραμμα με εκθέσεις, θεατρικά έργα, ταινίες, περφόρμανς, ιστορία, συζητήσεις περί πολιτικής και υγείας, shows, σπορ και πάρτι.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΜΕΡΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΙΟΥΝΙΟΥ – ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

12:00–00:00 – ATHENS PRIDE VILLAGE
12:00–17:00 – ΠΡΩΊΝΕΣ ΔΡΑΣΕΊΣ Face and Body Painting με τα χρώματα ουράνιου τόξου – Rainbow Games
13:00–17:00 – DJ SETS
17:00 – ΧΑΊΡΕΤΊΣΜΟΊ
18:00 – PRE-PARADE PARTY
18:30 – ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΝΑΡΞΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗΣ
19:00 – ΠΑΡΕΛΑΣΗ
21.00–00.00 – ATHENS PRIDE LIVE SHOW & PARTY

Παρόντες στην συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στη γαλλική πρεσβεία στην Αθήνα ήταν οι πρέσβεις αρκετών χωρών, η περιφερειάρχης Αττικής, Ρένα Δούρου και οι αντιδήμαρχοι Αθηναίων, Νέλλη Παπαχελά και Μαρία Στρατηγάκη.

Ο πρέσβης της Γαλλίας, Κριστόφ Σαντεπί ανέφερε ότι «ελευθερία, ισότητα και αδελφοσύνη είναι το τρίπτυχο της γαλλικής Δημοκρατίας. Αυτές οι τρεις αξίες συνοψίζουν τέλεια τις δράσεις που πρέπει να αναπτυχθούν στην Ευρώπη και σε όλον τον κόσμο για την κοινότητα LGBT».

Συνεργάτες των διοργανωτών είναι, επίσης, το 8ο Athens Open Air Film Festival, το Animasyros International Animation Festival + Agora, το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, η MegArt Gallery, καθώς και η θεατρική συγγραφέας Χριστιάνα Λαμπρινίδη.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Πώς ωριμάζει μια κοινωνία;

Ο πολιτικός κόσμος στη χώρα μας, στο μεγαλύτερο ποσοστό του, προτιμά αντί να ηγείται της προόδου της κοινωνίας να καθρεπτίζεται στην παθολογία της

Νομίζω ότι ακόμα και οι πιο συντηρητικοί πολίτες θα προτιμούσαν να δοθεί σε ανάδοχο ζευγάρι ομοφύλων ένα παιδί που κινδυνεύει από ασιτία στην υποσαχάρια Αφρική, παρά να αφεθεί περιμένοντας τον θάνατο. Το ίδιο πιστεύω ότι θα ίσχυε για ένα παιδάκι μόνο κι έρημο σε περιοχή πολέμου, θα προτιμούσαν την αναδοχή από ομόφυλους παρά να περιμένει να του έρθει μια βόμβα στο κεφάλι. Προφανώς τα ορφανά ή εγκαταλελειμμένα παιδιά που ζουν σε κρατικές δομές δεν διατρέχουν τέτοιου είδους κινδύνους που αφορούν τη σωματική τους ακεραιότητα. Ξέρει κανείς από αυτούς που έχουν ξεσηκωθεί αν διατρέχει τον ίδιο ή μεγαλύτερο κίνδυνο η ψυχική τους υγεία; Αν τα τραύματα στις παιδικές ψυχούλες είναι πιο βαθιά και ανεπούλωτα από των παιδιών του πολέμου; Τα άτυχα αυτά πλάσματα τον πόλεμο τον ζουν μέσα τους.

Είχα κάμποσες φορές την ευκαιρία να επισκεφθώ τέτοιες δομές, στο «Μητέρα» και αλλού, για τις ανάγκες του ρεπορτάζ. Στα πρόσωπα των παιδιών αυτών έβλεπες την αγωνιώδη λαχτάρα να διεκδικήσουν την αγάπη. Έτρεχαν σαν σίφουνες μόλις εμφανιζόταν οποιοσδήποτε φωνάζοντας «μπαμπά», «μαμά», σαν πλειοδότες σε πλειστηριασμό αγάπης με μόνη περιουσία τη δύναμη της φωνούλας τους. Ακόμα και τα μικρότερα που δεν γνώριζαν τη διαδικασία την ένιωθαν − εδώ υπάρχει κάποιος που θα αλλάξει τη ζωή του πιο τυχερού. Τα μεγαλύτερα, ξέροντας ότι τα ζευγάρια δεν τα προτιμούν, ήταν άγρια και διεκδικητικά, έπιαναν τους ανθρώπους από το χέρι σαν για να τους καβατζώσουν. Εκείνα στα μάτια τους είχαν ερημιά και κενό, αυτό που φέρνει η απόρριψη.

Όσο πρόθυμο και καλόκαρδο κι αν είναι το προσωπικό στα ιδρύματα, αυτό ποτέ δεν φτάνει για να προσφέρει σε ένα παιδί αυτό που έχει πιο πολύ ανάγκη. Την αποκλειστικότητα. Έχω κάποιον δικό μου, κάποιον που είμαι το κέντρο του κόσμου του, κάποιον που μεγαλώνει για μένα. Όλα νιώθουν κομμάτια μιας μάζας, αριθμημένα κρεβατάκια και καρεκλάκια, ζωές πρόωρου στρατού. Και σοβαρά πιστεύουν οι βουλευτές που καταψήφισαν την αναδοχή (ας μη μείνουμε στο ότι τη μπερδεύουν με την τεκνοθεσία) ότι μπροστά σε αυτή τη ζωτική για την ψυχική του υγεία ανάγκη ενός παιδιού, να είναι το επίκεντρο της προσοχής δύο ανθρώπων, έχει καμιά σημασία η σεξουαλική τους προτίμηση;

Πιστεύω οι περισσότεροι δεν το πιστεύουν. Αλλά δεν είναι τα παιδιά που τους ενδιαφέρουν. Είναι το κοινωνικό πρότυπο, οι φοβικοί ψηφοφόροι τους, τα δικά τους παιδιά που θα πρέπει να τους εξηγούν τη νεύρωσή τους. Είναι η ηθική νομιμοποίηση των ομόφυλων ζευγαριών που ποτέ δεν δέχτηκαν, οι ίδιοι και οι παππάδες που τους χειραγωγούν. Η συζήτηση δεν γίνεται για τα εγκαταλελειμμένα παιδιά αλλά για την ομοφυλοφιλία. Και υποκριτικά ισχυρίζονται ότι η κοινωνία δεν είναι ακόμα ώριμη. Οι ίδιοι είναι δηλαδή;

Πώς ωριμάζει αλήθεια μια κοινωνία; Ένας από τους τρόπους δεν είναι να την καθοδηγεί η πολιτική της ηγεσία; Εκείνη δεν είναι που έχει ασφαλέστερες πηγές και πληροφόρηση για τα επιστημονικά δεδομένα και την ευρωπαϊκή εμπειρία από τις πολλές χώρες που ισχύει αυτός ο νόμος; Τα δεδομένα είναι συντριπτικά υπέρ της αδιαφορίας για τη σεξουαλικότητα του ζευγαριού, το γνωρίζουν; Έψαξαν να το μάθουν; Μα δεν ενδιαφέρονται. Όπως και σε τόσα άλλα θέματα ο πολιτικός κόσμος στη χώρα μας, στο μεγαλύτερο ποσοστό του, προτιμά, αντί να ηγείται της προόδου της κοινωνίας να καθρεπτίζεται στην παθολογία της.

VIA

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Ένα ντοκιμαντέρ για την κλειτορίδα

leclitoris

Τις τελευταίες μέρες κυκλοφόρησε στα σόσιαλ μίντια το ντοκιμαντέρ Le Clitoris (2016) της Lori Malépart-Traversy. Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα Cartoon Brew, το ντοκιμαντέρ καταφέρνει, μέσα σε μόλις λίγα λεπτά, να απομυθοποιήσει επιστημονικές, κοινωνικές και ψυχολογικές αντιλήψεις για το εν λόγω μέλος του γυναικείου σώματος σε όλη την ιστορία. Επιπλέον, έρχεται να μας θυμίσει και πάλι ότι εκείνοι που μίλησαν για την κλειτορίδα και καθόρισαν τη σημασία της ανά τους αιώνες ήταν άντρες και πως είναι πια καιρός να ανακτήσουμε τον έλεγχο πάνω στα σώματα και τη σεξουαλικότητά μας.
Όπως λέει και το ίδιο το ντοκιμαντέρ, “Οι γυναίκες είναι τυχερές, έχουν το μοναδικό όργανο στο ανθρώπινο σώμα αφιερωμένο αποκλειστικά στην ευχαρίστηση: την κλειτορίδα!”
Για περισσότερες πληροφορίες για το ντοκιμαντέρ και τη δημιουργό, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα Cartoon Brew, καθώς και τη σελίδα της δημιουργού στο Vimeo.

VIA

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Η κοινωνιολογία του φύλου – Μελετώντας τη σχέση μεταξύ φύλου και κοινωνίας

Ντούνης Ανδρέας

Οι έμφυλες διαφοροποιήσεις ενυπάρχουν σχεδόν σε κάθε κοινωνικό φαινόμενο. Από τη στιγμή της γέννησης, οι έμφυλες προσδοκίες επηρεάζουν τον τρόπο μεταχείρισης των αγοριών και των κοριτσιών. Στην πραγματικότητα, οι έμφυλες προσδοκίες ενδέχεται να ξεκινήσουν ακόμη και πριν τη γέννηση, με τους γονείς να διαλέγουν ροζ ή μπλε ρούχα και παιχνίδια για να διακοσμήσουν το δωμάτιο του μωρού τους με βάση τα στερεότυπα έμφυλα χρώματα. Επίσης, από την στιγμή της πρώτης ημέρας της ζωής ενός μωρού, έρευνες δείχνουν ότι τα κορίτσια λαμβάνουν ιδιαίτερη και μεγαλύτερη προσοχή και φροντίδα από ότι τα αγόρια. Τα κορίτσια αναμένεται ότι θα είναι πιο «γλυκά» και ότι θα επιζητούν περισσότερη «τρυφερότητα» ενώ τα αγόρια λαμβάνουν πιο «σκληρή» μεταχείριση και τους δίδεται μεγαλύτερη ανεξαρτησία.

Οι κοινωνιολόγοι πραγματοποιούν μία ξεκάθαρη διάκριση μεταξύ των όρων του βιολογικού φύλου και του κοινωνικού φύλου. Το βιολογικό φύλο αναφέρεται στην βιολογική ταυτότητα του άνδρα και της γυναίκας ενώ το κοινωνικό φύλο αναφέρεται στις κοινωνικά μαθημένες προσδοκίες και συμπεριφορές που σχετίζονται με το «ανδρικό» και «γυναικείο». Το βιολογικό φύλο αποδίδεται βιολογικά ενώ το κοινωνικό φύλο αποτελεί προϊόν πολιτισμικής εκμάθησης.

Διαβάστε Επίσης  Σχέδιο δράσης της ΕΕ 2017-2019 – Αντιμετώπιση του μισθολογικού χάσματος μεταξύ των φύλων | Γνωμοδότηση ΕΟΚΕ

Το κοινωνικό φύλο ως προϊόν πολιτισμικής εκμάθησης

Η πολιτισμική προέλευση του φύλου είναι ιδιαιτέρως ορατή όταν εξετάζουμε διαφορετικούς πολιτισμούς.

Στις Δυτικές βιομηχανοποιημένες κοινωνίες, οι άνθρωποι τείνουν να εκλαμβάνουν την αρρενωπότητα και τη θηλυκότητα σε όρους διχοτόμησης, με τους άντρες και τις γυναίκες να είναι διακριτά διαφορετικοί και αντίθετοι μεταξύ τους. Άλλοι πολιτισμοί, πάντως, προκαλούν αυτή την αντίληψη και προκρίνουν λιγότερο διακριτές απόψεις για την αρρενωπότητα και τη θηλυκότητα.

Για παράδειγμα, υπήρξε ιστορικά μία ομάδα ανθρώπων στον πολιτισμό των Navajo που ονομάζονταν berdaches, οι οποίοι ήταν άντρες σε ανατομικούς όρους  αλλά προσδιορίζονταν ως «τρίτο φύλο» κατηγοριοποιούμενοι ενδιάμεσα του «άξονα» μεταξύ αρσενικού και θηλυκού. Οι Berdaches παντρεύονταν άλλους άντρες (όχι της ίδιας ομάδας των Berdaches), και παρόλα αυτά κανείς δεν θεωρούνταν ομοφυλόφιλος, όπως θα γινόταν στη σημερινή Δυτική κουλτούρα.

Εξετάζοντας κοινωνιολογικά το φύλο μπορούμε να αποκαλύψουμε τις κοινωνικές και πολιτισμικές διαστάσεις στοιχείων που ορισμένες φορές προσδιορίζονται ως βιολογικά προκαθορισμένες. Το φύλο δεν είναι διόλου βιολογικά προκαθορισμένο, αλλά μάλλον αποτελεί προϊόν πολιτισμικής μάθησης που μπορεί και συχνά αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου.

Διαβάστε Επίσης  Σχέδιο δράσης της ΕΕ 2017-2019 – Αντιμετώπιση του μισθολογικού χάσματος μεταξύ των φύλων | Γνωμοδότηση ΕΟΚΕ

Η έμφυλη κοινωνικοποίηση

Έχουν λάβει χώρα εκτεταμένες συζητήσεις σχετικά με το κατά πόσον η ταυτότητα φύλου ενός ανθρώπου, μεταξύ άλλων στοιχείων, οφείλεται στα βιολογικά του χαρακτηριστικά (φύση) και κατά πόσον οφείλεται στο κοινωνικό του/ της περιβάλλον και στον τρόπο ανατροφής. Από κοινωνιολογική οπτική, η βιολογία από μόνη της δεν καθορίζει την ταυτότητα φύλου, αλλά ο καθορισμός αποτελεί μάλλον μία σύνθεση μεταξύ βιολογίας και κοινωνικοποίησης.

Η έμφυλη κοινωνικοποίηση είναι η διαδικασία κατά την οποία οι άντρες και οι γυναίκες μαθαίνουν τις προσδοκίες που σχετίζονται με το βιολογικό τους φύλο. Η έμφυλη κοινωνικοποίηση επηρεάζει όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής και της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων των αντιλήψεων ενός ατόμου για τον ίδιο του τον εαυτό, τις κοινωνικές και πολιτικές στάσεις, και τις αντιλήψεις και σχέσεις αναφορικά με άλλα άτομα. Η οικογένεια, οι συνομήλικοι, το σχολικό περιβάλλον, τα θρησκευτικά «διδάγματα», τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η λαϊκή κουλτούρα αποτελούν μερικούς μόνο τομείς όπου λαμβάνει χώρα η έμφυλη κοινωνικοποίηση. Αυτή ενισχύεται όταν οι συμπεριφορές που σχετίζονται με το κοινωνικό φύλο (gender-linked behaviors) λαμβάνουν αποδοχή ή απόρριψη από αυτές τις επιρροές.

Ένα αποτέλεσμα της έμφυλης κοινωνικοποίησης είναι ο σχηματισμός της ταυτότητας φύλου, ο οποίος αποτελεί τον προσδιορισμό ενός ατόμου ως άντρα ή γυναίκα. Η ταυτότητα φύλου σχηματοποιεί τον τρόπο που σκεφτόμαστε σχετικά με τους άλλους και τους εαυτούς μας επηρεάζοντας παράλληλα τις συμπεριφορές μας. Για παράδειγμα, οι έμφυλες διαφοροποιήσεις ενυπάρχουν στην πιθανότητα κατάχρησης ναρκωτικών ουσιών και αλκοόλ, βίαιης συμπεριφοράς, κατάθλιψης και επιθετικής οδήγησης.  Η ταυτότητα φύλου έχει επίσης μία ιδιαιτέρως σημαντική επίδραση στα αισθήματα σχετικά με την εμφάνισή και την εικόνα του σώματος, που ισχύει ειδικότερα για τις γυναίκες.

Διαβάστε Επίσης  Σχέδιο δράσης της ΕΕ 2017-2019 – Αντιμετώπιση του μισθολογικού χάσματος μεταξύ των φύλων | Γνωμοδότηση ΕΟΚΕ

Οι κυριότερες κοινωνιολογικές θεωρίες του φύλου

Κάθε σημαντικό κοινωνιολογικό πλαίσιο εκφράζει τις δικές του «θέσεις» και θεωρίες αναφορικά με το κοινωνικό φύλο και την ύπαρξη των έμφυλων ανισοτήτων. Οι θεωρητικοί του φεμινισμού αντιμετωπίζουν επίσης ζητήματα στο πεδίο του φύλου καθώς και νέα ζητήματα τα οποία τα κυριότερα θεωρητικά πλαίσια δεν αντιμετωπίζουν.

Οι θεωρητικοί του λειτουργισμού ισχυρίζονται ότι οι άντρες επιτελούν εργαλειακό ρόλο στην κοινωνία ενώ οι γυναίκες εκφραστικό ρόλο, που λειτουργούν προς όφελος της κοινωνίας. Επιπρόσθετα, η κοινωνικοποίηση μας προς προκαθορισμένους ρόλους αποτελεί την κινητήριο δύναμη πίσω από την ανισότητα των φύλων. Για παράδειγμα, οι θεωρητικοί του λειτουργισμού εκλαμβάνουν τις ανισότητες των μισθών ως το αποτέλεσμα των επιλογών των γυναικών, οι οποίες περιλαμβάνουν τους οικογενειακούς ρόλους οι οποίοι είναι «ανταγωνιστικοί» ως προς τους εργασιακούς ρόλους.

Οι θεωρητικοί της συμβολικής αλληλεπίδρασης εξετάζουν το φύλο από μία μίκρο-οπτική μελετώντας την έμφυλη διαστρωμάτωση σε καθημερινό επίπεδο. Για παράδειγμα, οι άντρες είναι πιο πιθανόν να διακόπτουν τις γυναίκες σε συζητήσεις και οι χώροι εργασίας τους εν γένει αντανακλούν μεγαλύτερη εξουσία. Οι θεωρητικοί αυτοί εστιάζουν επίσης στον τρόπο με τον οποίο οι έμφυλοι ρόλοι εσωτερικεύονται από τους άντρες και τις γυναίκες.

Οι θεωρητικοί των κοινωνικών συγκρούσεων βλέπουν τις γυναίκες ως μειονεκτούσες δοθέντων των ανισοτήτων εξουσίας μεταξύ γυναικών και αντρών που είναι ενσωματωμένες στην κοινωνική δομή. Για παράδειγμα, υπό αυτήν την οπτική, οι ανισότητες στα επίπεδα των μισθών που υφίστανται μεταξύ αντρών και γυναικών απορρέουν από την ιστορική εξουσία των αντρών για την υποτίμηση της εργασίας των γυναικών και της αποκόμισης οφέλους από τις υπηρεσίες που παρέχει η εργασία των γυναικών.

Η φεμινιστική θεωρία αναδύθηκε από τα γυναικεία κινήματα και στοχεύει στην κατανόηση της θέσης των γυναικών στην κοινωνία για τον μοναδικό σκοπό της βελτίωσης της θέσης τους στην κοινωνία. Υπάρχουν τέσσερα κύρια πλαίσια τα οποία αναπτύχθηκαν μέσω της φεμινιστικής θεωρίας: ο φιλελεύθερος φεμινισμός, ο σοσιαλιστικός φεμινισμός, ο ριζοσπαστικός φεμινισμός και ο «πολυφυλετικός φεμινισμός» (multiracial feminism).

Οι φιλελεύθερες/οι φεμινιστριες/ες ισχυρίζονται ότι η ανισότητα των φύλων απορρέει από παρελθούσες παραδόσεις που θέτουν εμπόδια στην πρόοδο των γυναικών. Το πλαίσιο αυτό υπερτονίζει τα ατομικά δικαιώματα και την ισότητα των ευκαιριών ως την βάση για την κοινωνική δικαιοσύνη και τη μεταρρύθμιση. Το πλαίσιο του σοσιαλιστικού φεμινισμού, αντιθέτως, ισχυρίζεται ότι η πηγή της καταπίεσης των γυναικών εδράζεται στο σύστημα του καπιταλισμού. Καθώς οι γυναίκες αποτελούν φθηνή προσφορά εργατικού δυναμικού, πέφτουν θύμα εκμετάλλευσης του καπιταλιστικού συστήματος, που τις καθιστά λιγότερο ισχυρές τόσο ως γυναίκες όσο και ως εργαζόμενες. Τρίτον, το πλαίσιο του ριζοσπαστικού φεμινισμού εκλαμβάνει την πατριαρχία ως την κύρια αιτία της καταπίεσης των γυναικών και ισχυρίζεται ότι η καταπίεση των γυναικών εδράζεται στον έλεγχο των ανδρών επί των γυναικείων σωμάτων. Τέταρτον, ο πολυφυλετικός φεμινισμός εξετάζει την αλληλεπίδραση της επιρροής του φύλου, της φυλής και της τάξης, δείχνοντας πώς αυτές οι μεταβλητές επιδρούν  μαζί στις εμπειρίες όλων των γυναικών και των αντρών.

————————-

Βιβλιογραφία:

Giddens, A. (1991). Introduction to Sociology. New York: W.W. Norton & Company.

Anderson, M.L. and Taylor, H.F. (2009). Sociology: The Essentials. Belmont, CA: Thomson Wadsworth.

Πηγή: sociology.about.com

socialpolicy.gr

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Έρευνα για τη ζωή ομοφυλόφιλων – Ποια χώρα είναι η καλύτερη, ποια η χειρότερη και τι συμβαίνει στην Ελλάδα

Αν κάποιος είναι ομοφυλόφιλος ή αμφιφυλόφιλος, η Δανία είναι η καλύτερη ευρωπαϊκή χώρα για να ζει, σύμφωνα με νέα έρευνα που βαθμολόγησε και την Ελλάδα.
Στη Δανία νιώθει μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη ζωή του, έχει τις λιγότερες δυσάρεστες εμπειρίες και αντιμετωπίζει τα λιγότερα εμπόδια στον τρόπο ζωής και έκφρασης της σεξουαλικότητάς του.
Στο άλλο άκρο, οι χειρότερες χώρες είναι η Σερβία και το Μαυροβούνιο, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται κάπου στη μέση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, όσον αφορά την ικανοποίηση ομοφυλόφιλων ή αμφιφυλόφιλων.
Αυτό προκύπτει από τη μελέτη ενός Έλληνα ψυχολόγου της διασποράς, του Παρασκευά Πέτρου του ολλανδικού Πανεπιστημίου Έρασμος του Ρότερνταμ, ο οποίος, μαζί με τον Ρίχαρντ Λέμκε του γερμανικού Πανεπιστημίου Γιοχάνες Γκούτενμπεργκ του Μάιντς, ανέλυσε τις απαντήσεις που έδωσαν 85.300 άτομα από 44 χώρες για την online έρευνα Gay Happiness Monitor με ερωτήματα σχετικά με τις αρνητικές προσωπικές εμπειρίες στην κάθε χώρα και τον βαθμό ικανοποίησης στη ζωή τους.
Οι ερευνητές, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Culture, Health and Sexuality», βαθμολόγησαν κάθε χώρα με βάση μία κλίμακα από το μηδέν έως το έξι.
Από όσους Έλληνες απάντησαν, το 16% ανέφεραν ότι έχουν δεχθεί λεκτικές επιθέσεις, το 4,4% δέχθηκαν απειλή σωματικής βίας, ενώ το 1,7% υπέστησαν μικρή σωματική βία και το 0,8% μεγάλη βία. 
Βασικά κριτήρια ήσαν το γενικότερο κοινωνικό κλίμα σε μια χώρα απέναντι στους ομοφυλόφιλους και τους αμφιφυλόφιλους, ο βαθμός ανεκτικότητας και προσωπικής αποδοχής τους από τους γύρω τους, καθώς επίσης το αν δέχονται λεκτικές ή σωματικές επιθέσεις.
Στην πρώτη θέση της κατάταξης βρίσκεται η Δανία (με βαθμολογία 4,38) και ακολουθούν από πολύ κοντά στη δεύτερη θέση η Ισλανδία και το Λουξεμβούργο (4,37 και οι δύο).
Την πρώτη δεκάδα συμπληρώνουν κατά σειρά η Ολλανδία (4,34), η Ελβετία (4,32), η Νορβηγία (4,25), η Σουηδία (4,25), η Φινλανδία (4,20), η Αυστρία (4,12) και η Γερμανία (4,03).
Την τελευταία θέση μοιράζονται η Σερβία και το Μαυροβούνιο (με 2,45), ενώ την χειρότερη πεντάδα με την μικρότερη ικανοποίηση ζωής συμπληρώνουν αποκλειστικά βαλκανικές χώρες: το Κόσοβο (2,46), η Βοσνία-Ερζεγοβίνη (2,56), η Αλβανία (2,58) και η ΠΓΔΜ (2,64).
Από την Ελλάδα απάντησαν στην έρευνα 2.847 άνθρωποι (το 3,3% του συνολικού δείγματος) και, με βάση τις απαντήσεις τους, η χώρα μας βαθμολογείται με 3,36, κάπου στη μέση της κατάταξης. Γειτονικές χώρες έχουν χειρότερη βαθμολογία, όπως η Ιταλία (3,29), η Βουλγαρία (3,25), η Κύπρος (3,16) και η Τουρκία (2,96).
Από όσους Έλληνες απάντησαν, το 16% ανέφεραν ότι έχουν δεχθεί λεκτικές επιθέσεις (έναντι 10% στην πρώτη Δανία και 23% στην τελευταία Σερβία), το 4,4% δέχθηκαν απειλή σωματικής βίας (έναντι 3,2% στη Δανία και 11% στη Σερβία), ενώ το 1,7% υπέστησαν μικρή σωματική βία και το 0,8% μεγάλη βία. Τα αναφερόμενα ποσοστά σωματικής βίας (μικρής ή μεγάλης) στην Ελλάδα είναι από τα μικρότερα στην Ευρώπη, χαμηλότερα και από τα αντίστοιχα στην πρώτη Δανία, που είναι 3% και 2,4% αντίστοιχα.
Όσον αφορά το γενικό κοινωνικό κλίμα και την εθνική ανεκτικότητα, η Ελλάδα βαθμολογείται με 3,71 έναντι 7,25 της πρώτης Δανίας και 1,82 της τελευταίας Σερβίας.
Τέλος, αναφορικά με το βαθμό εσωτερικευμένης ομοαρνητικότητας (δηλαδή πόσο ένας ομοφυλόφιλος έχει εσωτερικεύσει και ενσωματώσει στην εικόνα του εαυτού του την αρνητικότητα του περιβάλλοντός του για τη σεξουαλικότητα του), η Ελλάδα βαθμολογείται με 2,53 έναντι 1,29 της Δανίας και 2,62 της Σερβίας (η μεγαλύτερη βαθμολογία είναι χειρότερη).
Το χάσμα Βορρά-Νότου
 
Όπως επεσήμαναν οι ερευνητές, είναι ολοφάνερο ότι υπάρχει ένα πιο ανοιχτό και ανεκτικό κλίμα απέναντι στην ομοφυλοφιλία στις βόρειες ευρωπαϊκές χώρες και ιδίως στις σκανδιναβικές, αντίθετα με τις νότιες, κυρίως τις βαλκανικές, όπου οι ομοφοβικές προσβολές είναι ακόμη εξαπλωμένες. Αλλά και οι σκανδιβανικές χώρες απέχουν αρκετά από το να θεωρηθούν «παράδεισος» για ομοφυλόφιλους ή αμφιφυλόφιλους καθώς η βαθμολογία τους δεν πλησιάζει το άριστα (6).
Η πιο επικίνδυνη χώρα για τους  είναι το Κόσοβο, όπου το 15% έχουν δεχθεί σοβαρή σωματική βία, ένα 15% ελαφριά σωματική βία, ένα 15% απειλή σωματικής βίας και ένα 30% λεκτική βία. Πολύ κοντά σε αυτά τα ποσοστά βρίσκεται και η Αλβανία (με εξαίρεση το χαμηλότερο ποσοστό της 4,3% στη μεγάλη σωματική βία).
Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι από ψυχολογικής πλευράς κρίσιμο ρόλο παίζει πόσο μεγάλη εσωτερικευμένη ομοαρνητικότητα έχει ένας άνθρωπος. Όσοι είναι ικανοποιημένοι από τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους και δεν έχουν εσωτερικές ψυχικές συγκρούσεις, είναι πιο ανθεκτικοί στην εχθρότητα που αντιμετωπίζουν στο περιβάλλον τους, αναπτύσσοντας ένα είδος χαρακτήρα «τεφλόν».
Από την άλλη, η έρευνα αποκαλύπτει ότι ακόμη και ένα γενικά ανεκτικό κοινωνικό και εθνικό κλίμα απέναντι στην ομοφυλοφιλία, όπως αυτό στη Σκανδιναβία, δεν δημιουργεί ψυχική ανοσία στους γκέι απέναντι στις αρνητικές προσωπικές εμπειρίες τους.
Μάλιστα τα περιστατικά λεκτικής ή σωματικής βίας, όταν συμβαίνουν στις κατ’ εξοχήν ανεκτικές χώρες, επειδή είναι λιγότερο αναμενόμενα, έχουν μεγαλύτερη ψυχολογική επίπτωση στα θύματα. Αντίθετα, στις ομοφοβικές χώρες οι συχνότερες απειλές και επιθέσεις θεωρούνται περισσότερο μια αντανάκλαση της ευρύτερης νοοτροπίας της κοινωνίας και λιγότερο προσωπικές επιθέσεις.
Mε πληροφορίες από ΑΠΕ/ ΜΠΕ
VIA
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Παρέμβαση 55 ακαδημαϊκών για την αναδοχή και υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια

  • photo--5-thumb-large--2

Για το θέμα της αναδοχής και της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια τοποθετήθηκαν με κείμενό τους 55 ακαδημαϊκοί ψυχολόγοι από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Στην παρέμβασή τους αναφέρουν:

Ως πανεπιστημιακοί της Ελλάδας και του εξωτερικού στον ευρύτερο χώρο της ψυχολογίας, επιθυμούμε να συνδράμουμε στη δημόσια συζήτηση που διεξάγεται σχετικά με την αναδοχή αλλά και την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, με την παρακάτω τοποθέτηση, η οποία βασίζεται αυστηρά στην επιστημονική βιβλιογραφία και είναι σε συμφωνία με τις δημόσιες τοποθετήσεις της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας, της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, της Αμερικανικής Ιατρικής Εταιρείας και της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής (βλ. https://goo.gl/2yqcF2).

Η ανασκόπηση της σχετικής επιστημονικής βιβλιογραφίας καταλήγει στο ξεκάθαρο συμπέρασμα ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός των γονέων δεν έχει μετρήσιμες επιπτώσεις στην ποιότητα των σχέσεων γονέα-παιδιού, στην ψυχική υγεία των παιδιών ή στην κοινωνική τους προσαρμογή. Δεν έχουν βρεθεί διαφορές αναφορικά με κρίσιμους παράγοντες, όπως η αυτοεκτίμηση, το άγχος, η κατάθλιψη και τα προβλήματα συμπεριφοράς. Κατά συνέπεια, οι ισχυρισμοί ότι τα παιδιά ομοφυλόφιλων γονέων δεν αναπτύσσονται το ίδιο καλά σε σχέση με τα παιδιά ετεροφυλόφιλων γονέων, δεν βρίσκουν υποστήριξη στην επιστημονική ερευνητική βιβλιογραφία. Αντίθετα, τα επιστημονικά ευρήματα συμφωνούν στο ότι οι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι είναι τόσο κατάλληλοι και ικανοί ως γονείς όσο είναι και οι ετεροφυλόφιλοι. Επιπρόσθετα, η εμπειρική έρευνα δεν υποστηρίζει την αντίληψη ότι η ανατροφή από ομοφυλόφιλο γονέα επηρεάζει την ανάπτυξη της ταυτότητας φύλου του παιδιού, ενώ δεν υπάρχουν εμπειρικά δεδομένα ότι η παρουσία τόσο του αντρικού όσο και του γυναικείου προτύπου στο σπίτι προάγει την προσαρμογή και ευεξία παιδιών και εφήβων.

Εκατοντάδες μελέτες που διεξήχθησαν τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν οδηγήσει σε συμφωνία σε ό,τι αφορά τους παράγοντες που σχετίζονται με την υγιή προσαρμογή των παιδιών και των εφήβων. Οι τρεις πιο σημαντικοί είναι: (1) η ποιότητα των σχέσεων γονέα-παιδιού, (2) η ποιότητα των σχέσεων των σημαντικών ενηλίκων στη ζωή του παιδιού ή του εφήβου (για παράδειγμα οι σχέσεις ανάμεσα στους γονείς) και (3) οι οικονομικοί και άλλοι πόροι που είναι στη διάθεση του παιδιού ή του εφήβου. Οι παράγοντες αυτοί φαίνεται να είναι οι ίδιοι ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό προσανατολισμό των γονέων. (Bιβλιογραφία που υποστηρίζει τα παραπάνω συμπεράσματα βρίσκεται εδώ: goo.gl/YeyPxm).

Την παρέμβαση συνυπογράφουν οι:

1. Αυδή Ευρυνόμη, Αναπληρώτρια Καθηγήρια Κλινικής Ψυχολογίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
2. Αθανασιάδου Χριστίνα, Επίκουρη Καθηγήτρια Συμβουλευτικής Ψυχολογίας, Αριστοστέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
3. Αντωνίου Φαίη, Επίκουρη Καθηγήτρια Παιδαγωγικής των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
4. Αποστολίδης Θεμιστοκλής, Professeur de Psychologie sociale de la santé, Aix-Marseille Université, France
5. Αρβανίτης Αλέξιος, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
6. Βακόλα Μαρία, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Διοίκησης Ανθρωπίνου Δυναμικού, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
7. Βατάκη Αργυρώ, Επίκουρη Καθηγήτρια Γνωστικής Πειραματικής Ψυχολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
8. Βλάχου Στυλιανή, Επίκουρη Καθηγήτρια Συμπεριφορικών Νευροεπιστημών, Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου (DCU)
9. Γαρδικιώτης Αντώνης, Αναπληρωτής Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας και ΜΜΕ, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
10. Γεωργάκα Ευγενία, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
11. Γιακουμάκη Στέλλα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Κλινικής Νευροψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
12. Γιοβαζολιάς Θεόδωρος, Αναπληρωτής Καθηγητής Συμβουλευτικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
13. Διακογιώργη Κλεοπάτρα, Επίκουρη Καθηγήτρια Αναπτυξιακής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών
14. Δραγώνα Θάλεια, Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
15. Ζιώρη Ελένη, Επίκουρη Καθηγήτρια Γνωστικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
16. Θεμελή Όλγα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Εγκληματολογικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
17. Ιατρίδης Τηλέμαχος, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
18. Κανελλοπούλου Λίσσυ, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στις «Ψυχοδυναμικές Θεωρίες Προσωπικότητας», Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
19. Καραγιαννοπούλου Ευαγγελία, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
20. Κατερέλος Ιωάννης, Καθηγητής Μεθοδολογίας Έρευνας στην Κοινωνική Ψυχολογία, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
21. Κορδούτης Παναγιώτης, Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας των Διαπροσωπικών Σχέσεων, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
22. Κουνενού Καλλιόπη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Συμβουλευτικής Ψυχολογίας, ΑΣΠΑΙΤΕ
23. Κουρκούτας Ηλίας, Καθηγητής Ψυχολογίας – Ειδικής Αγωγής, Πανεπιστήμιο Κρήτης
24. Κούτρα Αικατερίνη, Επίκουρη Καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
25. Κωνσταντίνου Νίκος, Γνωστικός Νευροεπιστήμονας, Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου
26. Λυπουρλή Ελένη, Λέκτορας Γνωστικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
27. Μαλικιώση-Λοΐζου Μαρία, Ομότιμη Καθηγήτρια Συμβουλευτικής Ψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
28. Μασούρα Ελβίρα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Γνωστικής Ψυχολογίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
29. Μποζατζής Νικόλαος, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
30. Νικολάου Ιωάννης, Αναπληρωτής Καθηγητής Οργανωσιακής Συμπεριφοράς, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
31. Μαντόγλου Σουλτάνα, Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
32. Μιχαήλ Μαρία, Senior Researcher στην Ψυχολογία της Υγείας, Πανεπιστήμιο του Birmingham, Ηνωμένο Βασίλειο
33. Μπάκα Αφροδίτη, Επίκουρη Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
34. Ντάβου Μπετίνα, Καθηγήτρια Ψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
35. Ξανθοπούλου Δέσποινα, Επίκουρη Καθηγήτρια Οργανωσιακής Ψυχολογίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
36. Οικονόμου Αλεξάνδρα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Νευροψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
37. Οικονόμου Ηλίας, Επίκουρος Καθηγητής Γνωστικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
38. Παναγής Γεώργιος, Καθηγητής Βιοψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
39. Παπαδάτου-Παστού Μαριέττα, Λέκτορας Νευροψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
40. Παυλόπουλος Βασίλης, Αναπληρωτής Καθηγητής Διαπολιτισμικής Ψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
41. Πίνα Αφροδίτη, Senior Lecturer Εγκληματολογικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο του Kent, Ηνωμένο Βασίλειο
42. Σαρρή Μαργαρίτα, Associate Lecturer, Open University, Ηνωμένο Βασίλειο
43. Σιδερίδης Γεώργιος, Αναπληρωτής Καθηγητής Παιδαγωγικής Ψυχολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
44. Σουκάκου Έλενα, Honorary Research Fellow, University of Roehampton, Ηνωμένο Βασίλειο
45. Στάθη Σοφία, Senior Lecturer Κοινωνικής Ψυχολογίας, University of Greenwich, Ηνωμένο Βασίλειο
46. Στυλιανίδης Στέλιος, Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
47. Τουλουμάκου Άννα, Associate Fellow, Scope Center, University of Oxford, Ηνωμένο Βασίλειο
48. Τριλίβα Σοφία, Καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
49. Τσαμπαρλή Αναστασία, Καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
50. Τσακανίκος Ηλίας, Reader in Psychology, University of Roehampton, Ηνωμένο Βασίλειο
51. Τσαούσης Ιωάννης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ψυχομετρίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
52. Φίγγου Ευαγγελία, Επίκουρη Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας των Διομαδικών Σχέσεων, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
53. Χαντζή Αλεξάνδρα, Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
54. Χουχουρέλου Αριέττα, University of Roehampton London Online, Ηνωμένο Βασίλειο
55. Χρυσοχόου Ξένια, Καθηγήτρια Πολιτικής και Κοινωνικής Ψυχολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών

VIA
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Nέα αρχή

Οι πιστές αναγνώστριες του site μας ίσως  αναρωτιέστε τί έπαθε το femmes.gr

Αυτό το post είναι για να δώσουμε κάποιες απαραίτητες διευκρινήσεις και εξηγήσεις για το πώς θα δουλεύει αυτό το σάιτ από εδώ και πέρα.

Ο χώρος αυτός ξεκίνησε από ανάγκη, ανάγκη για επικοινωνία των gay/bi κοριτσιών μεταξύ τους ούτως ώστε να μην αισθάνεται κανένα κορίτσι μόνο του ή απομονωμένο όπου κι αν βρίσκεται. Η ανάγκη αυτή λοιπόν εκφράστηκε μέσω αγγελιών για γνωριμίες, μέσω εξομολογήσεων και κυρίως μέσω ιστοριών και την προσπάθειά μας να απαντάμε υποστηρικτικά και φιλικά σε όσο το δυνατό περισσότερες από αυτές.

Από ό,τι μαθαίναμε μέσα από την επικοινωνία μαζί σας δημιουργήθηκαν τόσο φιλίες όσο και σχέσεις μέσα από εδώ και πραγματικά αυτό αποτέλεσε μεγάλη χαρά και δικαίωση για εμάς.

Ωστόσο, το ότι εμείς ήμαστε καλοπροαίρετες και δώσαμε αυτό το βήμα αθώα και χωρίς να φανταστούμε καν ότι θα μπορούσε να μας γυρίσει μπούμερανγκ μας κατέστησε εύκολα θύματα σε κακόβουλες επιθέσεις κάτι που μας ώθησε από νωρίς να πληρώνουμε hosting για λόγους ασφαλείας χωρίς να έχουμε καθόλου έσοδα και δίνοντας έτσι ένα πρώτο χαστούκι στο εγχείρημά μας. Ακολούθησαν fake αγγελίες και απειλές (λες και φταίγαμε) ότι θα κινηθούν νομικά εναντίον μας αν δε κατεβάσουμε την τάδε αγγελία. Μια από αυτές τις απειλές μάλιστα (αν και κατεβάσαμε την επίμαχη αγγελία) έγινε και πράξη βάζοντας μας σε νέες περιπέτειες και αναγκάζοντάς μας να καταργήσουμε την ενότητα αυτή μια και καλή.

Επιπρόσθετα, οι ιστορίες είχαν αρχίσει να επαναλαμβάνονται σε θεματική κάτι που μας κούρασε και εμάς και εσάς και να πολλαπλασιάζονται με ταχείς ρυθμούς οπότε και δεν ήταν πλέον δυνατό να απαντάμε σε όλες όπως θέλαμε. Επίσης, η εμπειρία μας μας έδειξε ότι 9/10 χρειάζονταν επαγγελματική υποστήριξη κάτι που δε μπορούσε να παρασχεθεί μέσω μιας απάντησης και δημιούργησε την ανάγκη για παροχή Συμβουλευτικής Υποστήριξης.

Η Συμβουλευτική Υποστήριξη είναι μια υπηρεσία μέσω της οποίας δίνεται η δυνατότητα επαγγελματικής συμβουλευτικής υποστήριξης μέσω Skype. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να μας στείλετε στο μεηλ μας: [email protected]

Τέλος, επειδή η διάδραση μας αρέσει και αρέσει και σε εσάς θα μπορείτε ακόμα να μας στέλνετε τις ιστορίες σας, τις εξομολογήσεις σας και τα άρθρα σας και εμείς θα τα ανεβάζουμε με στόχο αν χρειάζεται να απαντήσουν άλλες αναγνώστριες.

Ελπίζουμε να μη σας κουράσαμε και να απολαύσετε τη νέα μας προσπάθεια!

Femmes

ε,ζ.

4.43 avg. rating (89% score) - 7 votes