Ανακοίνωση

Featured

Αγαπητές μας αναγνώστριες καλησπέρα,

Οφείλουμε μια συγγνωμη κατ’αρχην που έχουμε εξαφανιστεί και μια μεγαλύτερη ακόμη συγγνώμη για όλες τις ιστορίες που έχουν μεινει ακόμα αναπάντητες. Πέραν του αυξημένου φόρτου εργασίας από τις δουλείες μας είχαμε και κάποια μπλεξίματα με κακόβουλες αναρτήσεις. Για τον λόγο αυτό αποφασίσαμε να αλλάξουμε τον τρόπο που δουλεύει το σάιτ και που αναρτώνται τα posts. Σε ό,τι αφορά δε τις αγγελίες ξέρουμε ότι θα στενοχωρήσουμε ορισμένες αλλά αποφασίσαμε να μην ξαναανεβάσουμε καμία αγγελία.

Από εδώ και στο εξής θα ανεβαίνουν με πολύ προσοχή μόνο αναζητήσεις τύπου “Σε είδα και θέλω να σε ξαναδώ”, Ιστορίες και Εξομολογήσεις.

Δε θέλουμε να πληρώσουμε την αφέλειά μας και την καλή μας πρόθεση με απειλές και τρεχάματα. Δυστυχώς κάποιοι άνθρωποι επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν το σάιτ μας για σκοπούς τελείως διαφορετικούς από αυτούς που εμείς είχαμε. Για αυτό το λόγο και το σάιτ σύντομα θα αλλάξει μορφή για να προστατευτούμε και εμείς αλλά και εσείς.

Σας ευχαριστουμε για την υποστήριξη και την υπομονή σας,

Femmes

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
3.70 avg. rating (76% score) - 10 votes

being-gay-in-larissa-sucks-γαμώτο

Posted on

Αγαπημένες μου ε και ζ.

Καταρχάς να σας ευχαριστήσω αφάνταστα για το υπέροχο blog σας και για το χρόνο που αφιερωνετε σ’αυτό. Είμαι σίγουρη πως γι αυτή σας την πράξη θα πάτε στον Παράδεισο (ή στη Βαλχαλα ή όπου αλλού πιστεύετε). Δεν έχετε ιδέα πόσα απελπισμενα κορίτσια (including me) καταφευγουν σε τέτοιου είδους λύσεις για μια επαφή με τη gay πραγματικότητα. Ανακάλυψα τυχαία το blog σας τρεις μέρες πριν, όταν πλέον οι ιστορίες της Alex και της Maggie του Supergirl, της Waverly και της Nicole του Wynonna Earp, της Emily και της Maya/Paige/Alison του Pretty Little Liars (ναι, η Emily μας βγήκε ζωηρουλα), δε μου ήταν πια αρκετές. Don’t get me wrong, είμαι ευγνώμων που υπάρχουν αυτές οι ιστορίες και με βοηθάνε να ξεφευγω από τη βαρετή καθημερινότητα μου αλλά ήθελα να γκρινιάξω και σε κάποιον!

Και σ’αυτες τις τρεις μέρες έκλαψα, γέλασα (sorry κοπελιά που δε μπορούσες να φτάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα με την κοπέλα σου, ο τρόπος που έγραφες ήταν πολύ αστείος όμως, και εννοείται πως εύχομαι να το έχετε ξεπεράσει και να είστε τρισευτυχισμενες) και ταυτιστηκα με τις ιστορίες των αναγνωστριων σας και θα ήθελα να ευχηθώ σε όλες καθώς και σε σας ε και ζ, η ζωή να σας φέρει τα πράγματα ακριβώς όπως τα ονειρεύεστε και να είστε μόνιμα γελαστες και χαρουμενες. Ζω στη Λάρισα που όπως ξέρετε είναι ένα μεγάλο χωριό που ο καθένας γνωρίζει τα πάντα για το διπλανό του. Δυστυχώς δεν έχω δουλειά (άρα ούτε και λεφτά), οπότε δε μπορώ να κάνω ταξίδια, και ενώ βγαίνω συχνά έξω, στα μαγαζιά που πάω (κυρίως για φαγητό) δεν υπάρχει περίπτωση να γνωρίσω κοπέλες σαν εμένα. Όλες μου οι φίλες είναι straight παναθεμα τους, και οι περισσότερες narrow minded σε εκνευριστικό βαθμό. Η κολλητή μου πήρε των ομματιων της και έφυγε στο εξωτερικό (το καθαρμα) και νιώθω τόσο μόνη! Δεν έχω κανένα να μιλήσω και κοντεύω να πάθω κατάθλιψη! Πόσες gay ταινίες /σειρές να δω πια, πόσα Brittana fanfiction να διαβάσω η γυναίκα ? Ευτυχώς που υπάρχει και το γυμναστήριο και εκτός του ότι κάνει καλό στην εξωτερική μου εμφάνιση (1,72 και 58 kg και γυμνασμενη), βοηθάει και να ξεφευγω λίγο αφού τελευταία έχω όλο και λιγότερες αντοχές στο να προσποιουμαι και είμαι σίγουρη ότι δε θα μου βγει σε καλό. Θέλω φιλαράκια να χαζευουμε, να μιλάμε και να μοιραζόμαστε απόψεις και να γελάμε (και μια ψηλή πανέμορφη ξανθιά που θα με λατρεύει και θα μου χαιδευει τα μαλλιά μέχρι να με πάρει ο ύπνος αλλά δεν το κόβω).

Είναι απογοητευτικό να ζω σε μια πόλη όπου το μέλλον φαντάζει δυσοιωνο. Να αμφιβάλλω αν υπάρχει άλλη gay κοπέλα στον τόπο μου, λες και είμαστε είδος προς εξαφάνιση! Να μη μπορώ να σκεφτώ θετικά και να φοβάμαι πως θα ζήσω μόνη μου για την υπόλοιπη ζωή μου αφού είμαι ήδη 40 χρονών (αν και δε φαινομαι, ούτε εξωτερικά, ούτε εσωτερικά). And it is not fair because I have so much love to give and I am caring and kind και τρομερά πιστό παιδί και με χιούμορ. Δε βοηθάει βέβαια και το γεγονός ότι το gaydar μου είναι εντελώς χαλασμένο (όχι ότι θα γνώριζα κάποια κοπέλα εδώ, κουβέντα να γίνεται).

Δε θέλω καμιά συμβουλή απλά ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου.

Να είστε καλά ρε κούκλες και εύχομαι ολόψυχα ο καλός Θεουλης (ή ο Οντιν ή όπου πιστεύετε τέλος πάντων) να σας ανταποδωσει το καλό που κάνετε. P.S. Δεν είναι βλακεια που όλες οι φίλες μου είναι χαζές και θα αναγκαστώ να πάω στο Wonder Woman μόνη μου?????

Με εκτίμηση [email protected]

Γεια σου φίλη!

Χαιρόμαστε που βοηθάμε έστω και λιγο με τον τρόπο μας!

Θα σου πρότεινα να φύγεις από τη Λάρισα! Δε γνωρίζω πώς μπορείς να το κάνεις αυτό, να ψάξεις να βρεις μια δουλειά σε Αθήνα ή Θεσσαλονίκη ? Δε ξερω αλλά γιατί να αφήνεις τα χρόνια να περνάνε στην κλειστόμυαλη επαρχία όπου οι πιθανότητες να βρεις ανθρώπους σαν εσένα είναι ελάχιστες ενώ θα μπορούσες να αλλάξεις σελίδα? Δε λέω ότι θα είναι εύκολο ούτε ότι δε θα ζοριστείς αλλά σκέψου τί έχεις να χάσεις και τί έχεις να κερδίσεις. 

Αν υπάρχει κάποια Λαρισαία ας στείλει στο κορίτσι! 
Αν και δεν ανεβάζουμε πια mail είπαμε να κάνουμε μια εξαίρεση 🙂

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

συνέχεια…

Posted on

Καλησπέρα σας!

Καλως ή κακως τα πράγματα προχωρανε πολύ γρήγορα. Σας είχα στείλει οτι ένας φίλος μου του αρεσει η κοπέλα που μου αρέσει και.δε το ήξερε. Βγήκαμε όλοι μαζί τελικα δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον μεταξύ τους και όλα οκ. Όπως είπα και παραπάνω τα πράγματα τρέχουν. Βγήκαμε με παρέα έξω και κάποια στιγμή ανέφερα πως μου αρεσει κάποιο άτομο χωρίς να πω κατι. Αυτος ο φίλος μου τη πίεζε γενικά τη συζήτηση.

Στην έξοδο δεν είπα κάτι. Όμως μετά μου έστειλε μνμ και με ξανά ρώτησε οποτε αφού δεν ήταν μπροστά και οι άλλοι φίλοι μας που δε ήθελα να μάθουν κατι κουτσα στραβά του το είπα. Και του είπα και για τη συγκεκριμένη κοπέλα. Το πήρε πολύ καλα. Και γενικά κατανόησε τη συμπεριφορά μου σε κάποια πράγματα.

Το θέμα είναι τώρα πως νιώθω περίεργα. Δεν ξέρω αν έπρεπε να το πω. Νιώθω λες και όλοι θα περιμένουν να ειμαι με μια κοπέλα ή κάτι τέτοιο. Όμως επειδή μου αρέσουν και οι άντρες, δε ξέρω πως ακριβώς να εξηγήσω στις κολλητες μου όταν το πω πως ελκύομαι και απο τα δυο. Γενικά νιώθω περίεργα.

Ειναι μεσα στη διαδικασία και αυτο; νιώθω λες και έχω εκτεθεί, κατι τέτοιο. Δε ξέρω αν το εξηγώ σωστά. Σας ευχαριστώ πάντως.

Γεια σου φίλη!

Αισθάνθηκες ότι ήθελες να το πεις και αυτό αρκεί! Μην φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου! Είναι θετικό ότι ο φίλος σου δε το πήρε άσχημα οπότε προχώρα κανονικά, είσαι στη διαδικασία του coming out που είναι η πιο δύσκολη και αγχωτική διαδικασία για έναν άνθρωπο που ανήκει στην lgbt κοινότητα. Είναι κάτι που χρειάζεται σθένος, θάρρος και αυτοπεποίθηση αλλά πάνω από όλα χρειάζεται εσύ να έχεις αποδεχτεί τον προσανατολισμό σου και να μπορείς να υπερασπιστείς με επιχειρήματα αυτό που είσαι, έτσι θα σε αποδεχτούν και οι γύρω σου. Είναι ένα βασικό κομμάτι της προσωπικότητάς σου που δεν υπάρχει λόγος να το κρύβεις (εκτός κι αν κινδυνεύει η σωματική σου ακεραιότητα που αν κατάλαβα σωστά δε παίζει τέτοιο ενδεχόμενο) οπότε power! Συνέχισε έτσι!

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
5.00 avg. rating (98% score) - 1 vote

To είπα και τώρα?

Posted on

Καλημέρα κορίτσια!!

Καταρχάς συγχαρητήρια για όλη τη δουλειά που κάνετε!! Πραγματικά βοηθάτε παρα πολύ!! Τώρα στο θέμα μου. Τελικα το έκανα, είπα σε κάποιους φίλους μου ότι ειμαι bi. Οι αντιδράσεις ποικίλες αλλα με τελικό αποτέλεσμα την αποδοχή οτι έτσι ειμαι. Η αφορμή ήταν ότι ερωτεύτηκα μια κοπέλα που τη γνωρίζουν εε και τελικα το είπα.

Το θέμα μου είναι πως πέρα από την ημέρα που τους το είπα και έκαναν κάποιες βασικές ερωτήσεις, απο κει και πέρα δεν αναφέρονται στο θέμα. Δηλαδή σαν να μη το είπα ποτε. Δε ξέρω ίσως προσπαθούν να δουν πως θα το διαχειριστούν. Εσείς τι λέτε να κάνω να πάω εγώ τη κουβέντα προς τα εκεί; ή να περιμένω όταν αυτοί θα νιώσουν έτοιμοι να με ρωτήσουν;

Σας ευχαριστώ παρα πολύ για το χρόνο που αφιερώνετε!! ❤

 

Γεια σου!

Σε ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια,

Μπράβο για το θάρρος σου να κάνεις coming out!
Αυτό συμβαίνει γενικά, μην αγχώνεσαι, οι φίλοι σου χρειάζονται λίγο χρόνο για να το χωνέψουν απλά. Όσο δε βλέπεις κάποια αρνητική αλλαγή στη συμπεριφορά τους τότε δε χρειάζεται να ανοίξεις το θέμα πάλι από τη στιγμή που το συζήτησες ήδη. Φέρσου φυσιολογικά και αν έχουν ερωτήσεις θα σε ρωτήσουν με κάποια ευκαιρία.

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Όταν η υποτακτικότητα βαφτίζεται αξιοπρέπεια

Posted on

Όσο η πλειοψηφία απαιτεί να ντρέπεσαι γι’ αυτό που γεννήθηκες, είναι χρέος σου να δηλώνεις υπερήφανος

Από τηνIRΕNE
D’ ATHΕNES

Αναδημοσίευση από lifo

Αυτές τις ημέρες εκείνοι που επιλέγουν να θεωρούν τον εαυτό τους προοδευτικό, αλλά ενοχλούνται από το «πανηγυράκι» του Pride επικρότησαν δίνοντας μεγάλη δημοσιότητα στην τοποθέτηση του κυρίου Χρήστου Σιμαρδάνη. Επαίνεσαν τη στάση του, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για έναν “υπέροχο, αξιοπρεπή κύριο”.

Η τοποθέτηση του ήταν η εξής:

“Την ημέρα του Gay Pride μου ζήτησαν από ραδιοφωνικό σταθμό να μιλήσω, αλλά τους είπα ότι δεν συμφωνώ. Δεν είμαι περήφανος που είμαι ομοφυλόφιλος. Κανείς δεν μπορεί να είναι περήφανος για το τι κάνει στο κρεβάτι του. Είναι σαν να λες ”είμαι περήφανος που έχω αυτιά”. Δεν μπορείς να είσαι περήφανος επειδή είσαι θηλαστικό ή επειδή έχεις δύο αυτιά. Περήφανος μπορείς να είσαι για….χίλια δύο άλλα πράγματα. Θα μου άρεσε να νιώθω περήφανος για τον εαυτό μου για κάποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά μου. Δεν νιώθω περήφανος που είμαι gay, ούτε εσύ πρέπει να νιώθεις περήφανος που είσαι straight. Να είσαι περήφανος επειδή είσαι τίμιος, καλός άνθρωπος, ή καλός πατέρας”.

Η θέση αυτή αρχικά μπορεί να θεωρηθεί νηφάλια και σωστή, όταν όμως αρχίζεις να την αναλύεις λαμβάνοντας υπόψιν τις συνθήκες μέσα στις οποίες διατυπώνεται, τα πράγματα αλλάζουν. Ναι, κανείς δεν είναι περήφανος για το τι κάνει στο κρεβάτι του. Δεν λέμε π.χ στους φίλους μας, ή τουλάχιστον δεν το κάνουμε όσοι έχουμε λύσει βασικά ζητήματα αυταξίας, “Καλά, εχθές έκανα κάτι κόλπα, το τρέλανα το μωρό!”. Ναι, οι σεξουαλικές μας πρακτικές δεν ενδιαφέρουν τους άλλους. Όμως το να είσαι στρέιτ ή ομοφυλόφιλος περιορίζεται στο τι κάνεις στο κρεβάτι σου; Γιατί εγώ φιλάω άφοβα τον σύζυγο μου ανά πάσα ώρα και στιγμή, ενώ ο κολλητός μου ούτε που το διανοείται; Γιατί αν νοσηλευτώ εγώ η οικογένεια μου δεν μπορεί να παρακάμψει τις ιατρικές αποφάσεις του συζύγου μου, ενώ δεν θέλω να φανταστώ τι θα κάνουν συγγενείς ζευγαριών που είναι χρόνια μαζί και αγαπιούνται, αλλά έχουν την ατυχία να είναι ομοφυλόφιλοι στην Ελλάδα;

Όταν η κοινωνία απαιτεί να νιώθεις ντροπή γιατί γεννήθηκες με το «λάθος» χρώμα ή επειδή σου αρέσει ο «λάθος» άνθρωπος τότε οφείλεις να φωνάξεις πως είσαι υπερήφανος, να διεκδικήσεις τα δικαιώματα σου στην ζωή και να αποτελέσεις παράδειγμα για όσους φοβούνται ακόμα.

Στη συνέχεια ο κύριος Σιμαρδάνης λέει πως θα επιθυμούσε να είναι υπερήφανος για κάποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά του. Αλήθεια, έχει αντιληφθεί πως η Παρέλαση Υπερηφάνειας είναι μία εκδήλωση που γιορτάζει ακριβώς κάποια από τα αγνότερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά όπως η αγάπη, η συμπαράσταση, η αλληλεγγύη; Και τόσο οι ΛΟΑΤΚΙ όσο κι εμείς οι υποστηρικτές τους είμαστε υπερήφανοι που εμφορούμαστε από αυτά και θέλουμε να τα βροντοφωνάξουμε μπας και κάποιοι άλλοι τα ενστερνιστούν.

Όσο για το να υπερηφανεύεται κάποιος για το αν είναι καλός πατέρας θα ήθελα να του υπενθυμίσω πως προϋπόθεση γι’ αυτό είναι αρχικά να του επιτρέπεται να είναι πατέρας. Συνεπώς σε μεγάλη μερίδα τον συμπολιτών μας το κράτος αρνείται την χαρά να μεγαλώσουν ένα παιδί και να το αναθρέψουν με τρόπο που θα τους κάνει υπερήφανους επειδή δεν έτυχε να γεννηθούν στρέιτ.

Θέμα παιδείας (κι αυτό που συνέβη στο Pride με τους “κατα-διωκόμενους” αστυνομικούς)

Ας φύγουμε όμως από το στενό πλαίσιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αφορούν στην κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ και ας αναλογιστούμε πως ο συλλογισμός του κυρίου αυτού καθιστά άκυρο ένα άλλο σύνθημα υπερηφάνειας. Το 1968, το τραγούδι του James Brown “Say it loud, I’m black and I’m proud!” εξέφρασε και ενέπνευσε τους διεκδικητές ισότητας και ισονομίας της μαύρης κοινότητας στις ΗΠΑ. Και τότε υπήρχαν κάποια μέλη της μαύρης κοινότητας που δεν ήθελαν να “προκαλούν” και επέλεγαν να αρκούνται στα ψίχουλα που τους είχαν παραχωρηθεί με την κατάργηση της δουλείας φοβούμενοι πως αν απαιτήσουν ισονομία θα τους περιμένουν τα χειρότερα. Τους υποτακτικούς αυτούς ανθρώπους που επιδίωκαν να αφομοιωθούν από την κοινωνία των λευκών αρνούμενοι τα ιδιαίτερα φυλετικά χαρακτηριστικά τους οι μαύροι ακτιβιστές τους αποκαλούσαν Μπάρμπα Θωμάδες, μια αναφορά στον αμφιλεγόμενο λογοτεχνικό ήρωα της Καλύβας του Μπάρμπα Θωμά.

Προφανώς και το χρώμα του δέρματος, όπως και η σεξουαλική ταυτότητα είναι κάτι με το οποίο γεννιόμαστε, άρα δεν θα πρέπει να είμαστε περήφανοι γι’ αυτό.  Ή μήπως όχι; Όταν το εγγενές αποτελεί κουσούρι για την καθεστηκυία τάξη, όταν η κοινωνία απαιτεί να νιώθεις ντροπή γιατί γεννήθηκες με το «λάθος» χρώμα ή επειδή σου αρέσει ο «λάθος» άνθρωπος τότε οφείλεις να φωνάξεις πως είσαι υπερήφανος, να διεκδικήσεις τα δικαιώματα σου στην ζωή και να αποτελέσεις παράδειγμα για όσους φοβούνται ακόμα. Γιατί ο κος Σιμαρδάνης μπορεί να μην δηλώνει υπερήφανος για την σεξουαλική του ταυτότητα αλλά έχει την πολυτέλεια να διασκεδάζει σε gay bar χωρίς να φοβάται. Και γι’ αυτήν την πολυτέλεια έχουν αγωνιστεί πολλοί τους οποίους ο Μπάρμπα Θωμάς της ομοφυλοφιλίας προφανώς θεωρεί αναξιοπρεπείς. Δεν πειράζει, ίσως τελικά του αξίζει να συνδέεται μόνο με εκείνους που επιβραβεύουν την αξιοπρέπεια του:

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
5.00 avg. rating (98% score) - 1 vote

Δεν είμαι ομοφοβικός αλλά…

Posted on

 

Πέσαμε πάνω σε αυτό το βίντεο και μας άρεσε!

 

 

 

VIA

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
5.00 avg. rating (99% score) - 5 votes





Τι Σημαίνει να Είσαι Agender και Νon Βinary Άτομο στην Ελλάδα του 2017;

Posted on

Αναδημοσίευση από Vice

Κείμενο: Μαίρη Βαμβακά, Φωτογραφίες: Elizabeth Rovit

Όταν αποφάσισα να ασχοληθώ με τα agender και τα gender non-binary άτομα, δεν ήξερα και πολλά για όλο αυτό. Και ένιωθα ντροπή κάπως. Όσες φορές έχω πάει στο Pride, κυρίως γνώριζα ομοφυλόφιλα, αμφιφυλόφιλα ή she-trans άτομα που τα έβλεπα πάνω στο άρμα και έλεγα «Πόσο όμορφη! Πόσο ωραία μοιάζει να νιώθει! Μπράβο της!». Υπάρχουν ωστόσο κι άλλες ομάδες, που δεν τις ξέρουμε καν. Τα άφυλα και non binary άτομα είναι ανάμεσα σ΄αυτές. Με απλά λόγια, άφυλα και non binary άτομα είναι άτομα που δεν δέχονται την έννοια του φύλου, το φυλετικό και σεξουαλικό καλούπι στο οποίο μας τοποθετούν ανάλογα με τα γεννητικά όργανα και την εμφάνιση με την οποία γεννηθήκαμε. Δεν θέλουν να θυμίζουν περισσότερο γυναίκα ή άντρα. Καταπιεσμένα από τη θεωρία των φύλων, συχνά δεν αντέχουν το σώμα τους, τον ίδιο τους τον εαυτό. Σε έναν κόσμο λοιπόν που είναι γεμάτος με στερεότυπα απέναντι στα φύλα, πώς μπορούν τα agender και τα non-binary άτομα, να γίνουν αποδεκτά, να κάνουν coming out και να ζήσουν μια ήρεμη ζωή στην Ελλάδα;

Jason-Antigone, 31

Το Jason-Antigone πιθανότατα να το έχει πάρει κάπου το μάτι σου. Το αναφέρω στο ουδέτερο γένος, καθώς έτσι αυτοπροσδιορίζεται. Ασχολείται ακτιβιστικά τόσο με τα δικαιώματα των ανθρώπων όσο και των μη ανθρώπινων ζώων. Πρώτη φορά το είδα στην Anti-Trump πορεία τον Γενάρη όπου αψήφησε το τσουχτερό κρύο για να διαδηλώσει γυμνό και εγώ είχα μείνει να το κοιτάζω με το σαγόνι μου στο πάτωμα από θαυμασμό. Ο αέρας στον τρόπο που κινείται και που μιλάει σε βάζει σε μια διαδικασία αυτόματης διαγραφής οποιουδήποτε στερεοτύπου.

VICE: Δεν δέχεσαι ούτε το αρσενικό ούτε το θηλυκό φύλο. 
Jason-Αntigon: Ναι, αν και προτιμώ αν ξεφύγει σε κάποιον φύλο «ο» ή «η» να του ξεφύγει το θηλυκό γιατί μισώ τους άντρες που ενισχύουν την πατριαρχία – και την πατριαρχία αυτή καθαυτή. Η τοποθέτησή μου ως προς το φύλο είναι και πολιτική στάση. Θεωρώ τόσο σεξιστική και επικίνδυνη την πατριαρχία και τον διαχωρισμό των φύλων που δεν μπαίνω καν σε αυτή τη διαδικασία. Όλα τα agender άτομα θα σου πουν ότι «δεν ένιωθα ότι ανήκω στερεοτυπικά σε αυτή την κατηγορία. Δεν ένιωθα ότι υπάρχουν γυναικεία και αντρικά ρούχα ή πρέπει να φέρομαι όπως οι άντρες ή οι γυναίκες». Η απελευθέρωσή μου ήρθε στο πανεπιστήμιο. Μορφώθηκα και άνοιξε το μυαλό μου. Είδα –διαβάζοντας ιστορία- ότι εφόσον αλλάζουν οι αντιλήψεις, τίποτα δεν είναι σταθερό. Σημασία έχει να ανακαλύψουμε και να πιστέψουμε τι μας έρχεται φυσικά και τι μας ωφελεί. Όταν επέστρεψα στην Αθήνα, κάποια στιγμή μια φίλη μου μού είπε «εσύ είσαι gender non-binary». Ήξερα τι είναι αλλά δεν το είχα σκεφτεί ποτέ για μένα. Τότε το συνειδητοποίησα. Νιώθω πέρα από το δίπολο. Δεν το υποστηρίζω.

Το εξωτερίκευσες;
Ναι, ήρθε η ώρα και φόρεσα και ρούχα που δεν συνάδουν με το φύλο που με ετεροπροσδιορίζουν. Ένιωσα πολύ καλά γιατί πάντα αυτά τα ρούχα μου άρεσαν. Ακόμα το απολαμβάνω, πολλές φορές δεν το πιστεύω. Μου είναι πολύ οικείο, είναι σαν να το έκανα πάντα και ταυτόχρονα δεν το πιστεύω. Εγώ ζω στο κέντρο που είναι και το καλύτερο σημείο για να το υποστηρίξεις αυτό. Στην Ελλάδα είναι δύσκολο, είμαστε ακόμα πίσω σε αυτό. Σκέφτομαι όμως αισιόδοξα.

Τι πιστεύεις ότι πρέπει να γίνει για να φύγει ο φόβος του να κυκλοφορήσει κάποιος φορώντας ό,τι θέλει; 
Όταν δεν θα φοβάσαι ότι θα δεχτείς σωματική ή λεκτική βία, εκεί θα είμαστε στο τέλειο επίπεδο. Μέχρι και η κοινότητα έχει ζήτημα. Είναι τόσο βαθύς ο σεξισμός στον κόσμο που η γυναίκα θεωρείται κατώτερη. Άρα, αν μοιάζεις άντρας, έχεις μούσια, είσαι άβαφτο και φορέσεις φόρεμα, ξεφτιλίζεις το φύλο σου. Αν όμως μοιάζεις τόσο πολύ με γυναίκα που δεν ξεχωρίζεις πια, είσαι αποδεκτό. Μέχρι και σε gay dating apps βλέπεις από άτομα που έχουν βιώσει ρατσισμό, να σου φέρονται ρατσιστικά.

Υπάρχει κάτι το θετικό στο ότι σοκάρεται ο κόσμος; 
Ναι, γιατί ναι μεν είναι σοκαρισμένοι αλλά φαίνεται έντονα και ένας θαυμασμός. Ενδυναμώνονται και λένε «κοίτα να δεις, το κάνει αυτό το άτομο. Θα μπορούσα και εγώ να κυνηγήσω κάτι σχετικά ακατόρθωτο». Το αποκορύφωμα έχει τύχει σε club να φέρει φίλη το αγόρι της και είπε ότι «από όλους αυτούς εδώ μέσα, αυτός έχει το θάρρος». Το straight αγόρι εκτίμησε το ότι εγώ ήμουν ντυμένο με μια τουαλέτα. Αυτό δίνει κίνητρο στους ανθρώπους να διεκδικήσουν και άλλα πράγματα. Ό,τι είναι καταπιεσμένο συνδέεται με οτιδήποτε άλλο. Όλα τα δικαιώματα συνδέονται.

Από την πλευρά σου πώς δρας για να αλλάξουν όλα όσα γίνονται με την καταπάτηση δικαιωμάτων, με τον Trump, την άνοδο της ακροδεξιάς; 
Καταδεικνύω, σαρκάζω και προκαλώ σε πολυεπίπεδα πράγματα που πολλές φορές δεν γίνονται αντιληπτά. Ο ακτιβισμός είναι καθημερινότητα, οτιδήποτε. Πάω σε μια πορεία κατά της απαγόρευσης του μπουρκίνι αλλά είμαι γυμνό και φοράω μπούργκα. Είμαι φεμινιστής για τις μουσουλμάνες αλλά και άθεος για τις μουσουλμάνες. Κάθε μέρα ντύνομαι ακτιβιστικά, για κάποιο λόγο. Ντύνομαι με έναν παιδικό και εκφραστικό τρόπο επίτηδες για να πω «είμαι εδώ. Φοράω κόκκινα. Παίρνω μια θέση. Δεν κρύβομαι». Ξέρω αυτό που φοράω πώς θα χτυπήσει, πώς θα είναι συμβολικό.

Πώς είναι ο έρωτας για ένα trans άτομο; 
Ο έρωτας στα trans άτομα είναι κάτι δύσκολο λόγω της τρανσφοβίας. Και τα trans άτομα δεν παύουν να είναι σαν όλα τα άλλα άτομα. Πρέπει να περάσουμε στη φάση που να έχουν όλα τα άτομα τα ίδια δικαιώματα. Εργασιακά, οτιδήποτε. Γιατί οι άντρες να φοβούνται ένα φόρεμα; Δεν έχουν μάθει να τους αρέσει, δεν τους έχει επιτραπεί να το σκεφτούν. Εγώ υφίσταμαι μεγαλύτερη τρανσφοβία από ότι μια trans γυναίκα ή έναν trans άντρα που περνάει για she/he γιατί έχω μούσια και φοράω κραγιόν.

Όλιβερ, 19

Στα Χανιά, ο Όλιβερ αν και μόλις δεκαεννέα ετών, έχει πατήσει γερά στο έδαφος της ταυτότητάς του και έχει κάνει coming out εδώ και δυο χρόνια. «Αυτά τα καταλαβαίνεις από μικρές ηλικίες αλλά δεν υπάρχει όρος να τα περιγράψεις» λέει. «Από πιτσιρίκι έβλεπα πολύ αγόρια τα κορίτσια, πολύ κορίτσια τα αγόρια, εγώ δεν ένιωθα τίποτα από τα δυο, δεν μου αρέσει τίποτα, δεν είμαι τίποτα. Απλά δεν ήξερα πώς να το πω στο κεφάλι μου».

VICE: Όταν έκανες coming out πώς αντέδρασαν οι γύρω σου; 
Όλιβερ: Είμαι out εδώ και δυο χρόνια αν και κανείς δεν φαίνεται να το παίρνει στα σοβαρά. Δεν υπάρχει ορατότητα και ενημέρωση πάνω σε αυτό. Ψιλοθεωρείται αστείο ακόμα και στον LGBTQI χώρο. Δεν αντιμετωπιζόμαστε με σοβαρότητα. Ακόμα και από trans άτομα ακούμε σχόλια τύπου «διαλέξτε, είτε άντρας είτε γυναίκα, δεν γίνεται, οι ταυτότητές σας δεν υπάρχουν». Δεν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Βιώνω όμως μεγάλη δυσφορία με το σώμα μου επειδή θέλω να μοιάζω πιο ουδέτερο και μοιάζω αρκετά θηλυκό η αλήθεια είναι.

Θα έμπαινες δηλαδή στη διαδικασία να κάνεις κάποια αλλαγή στο σώμα σου; 
Ναι, θα ήθελα να προχωρήσω σε επέμβαση αφαίρεσης στήθους κάποια στιγμή. Είναι πιο εύκολο για εμένα να είμαι passing, να περνάω δηλαδή για ουδέτερο. Για ένα αγόρι όμως που είναι trans κορίτσι δεν είναι passing και αυτό πολλές φορές στοχοποιεί τα άτομα αυτά. Αν δηλαδή μια trans γυναίκα δεν είναι τελείως σαν cis γυναίκα δεν μετράει τόσο.

Πώς γίνεται να υπάρχει ρατσισμός εντός της LGBTQI+ κοινότητας; Δεν νιώθεις κάποια ασφάλεια εντός της κοινότητας; 
Ασφάλεια νιώθω, απλά θεωρώ ότι η κοινότητα νοιάζεται πιο πολύ για τους γκέι άντρες και για τις λεσβίες παρά για οποιονδήποτε άλλο. Εκεί σταματάει. Στο L και στο G. Δηλαδή και τα bisexual άτομα αγνοούνται και τα polysexual, και τα pansexual, για τους οροθετικούς δεν μιλάω καθόλου, τους έχουν τελείως κρυμμένους, και τους asexual το ίδιο. Τρανσφοβία και σεξισμός σκέψου ότι υπάρχουν και μέσα στον πιο «προοδευτικό» χώρο και το θεωρώ τουλάχιστον γελοίο. Άτομα που δηλώνουν αναρχικοί, αντισυστημικοί. Είναι γελοίο και υποκριτικό. Πριν λίγο καιρό, ένα trans άτομο που μιλάω δέχτηκε επίθεση στα Εξάρχεια από «συντρόφους».

Με τους δικούς σου ανθρώπους νιώθεις ασφάλεια; Υπάρχει αποδοχή; 
Στους φίλους μου υπάρχει αποδοχή μαζί με κάποια δυσπιστία. Λένε «αυτά είναι της ηλικίας». Απλά δεν το πολυσυζητάμε κιόλας και δεν μας νοιάζει. Νομίζω πως αν δεν το πολυσυζητάς και δεν το κουράζεις, πάει όλο πιο ομαλά. Με τις ερωτικές σχέσεις όμως, ήμουν σε σχέσεις που η ταυτότητά μου παραμεριζόταν. Αυτό που με ενοχλεί είναι πως με βλέπουν σαν το βιολογικό μου φύλο και μου απευθύνονται έτσι και μου φέρονται έτσι και όχι, δεν θέλω. Δεν πιστεύω ότι το βιολογικό μου φύλο πρέπει να καθορίσει την ταυτότητα φύλου μου. Η οικογένειά μου δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Με φωνάζουν ακόμα με το βαφτιστικό μου το οποίο το σιχαίνομαι και είναι και από τους κύριους λόγους που μου δημιουργούν δυσφορία.

Έχεις δεχθεί προσωπικά σχόλια ή bullying στην Κρήτη; 
Έχω ακούσει σχόλια τύπου «αφού γεννήθηκες γυναίκα είσαι μόνο γυναίκα και άμα θες να αλλάξεις θα γίνεις μόνο άντρας». Όταν είχα κοπέλα και βγαίναμε και προχωρούσαμε σε πράξεις τρυφερότητας δημοσίως, εισπράτταμε σεξιστικά ή χυδαία σχόλια. Εδώ έχουν πρόβλημα και με straight άτομα λόγω εμφάνισης. Έχει τύχει να σχολιάσουν κάτι τσοπάνοι Κρητικοί macho φίλους μου επειδή είχαν μακριά μαλλιά. Έτσι είναι εδώ. Κρήτη, πολύ πατριαρχία, πολύ straightness. Τα Χανιά δεν έχουν καμία σχέση με την Αθήνα. Η Αθήνα είναι πόλη, εδώ είμαστε πέντε δρόμοι όλοι κι όλοι.

Από την πλευρά σου, πώς διεκδικείς τα δικαιώματα των agender ατόμων; 
Μόνο με παιδεία και ενημέρωση μπορεί να αλλάξει κάτι. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Στην Ελλάδα είμαστε πολύ πίσω και στην σεξουαλική παιδεία και στην παιδεία για το φύλο. Χρειαζόμαστε ερευνητική παιδεία, κριτική σκέψη και ενημέρωση σε όλα τα θέματα. Υπάρχουν αντιδράσεις που εγώ προσωπικά τις κατανοώ από πού προέρχονται αλλά είναι 2017. Προφανώς και υπάρχουν γκέι ζευγάρια με παιδιά, προφανώς και υπάρχουν trans άτομα. Πρέπει να τα κανονικοποιήσουμε όλα αυτά. Γιατί να απαγορεύεις σε ένα άτομο να ζει με αξιοπρέπεια και σεβασμό λόγω της ταυτότητάς του;

Jalex, 27

Το Jalex κάνει κόμικς και είναι μαθηματική διάνοια. Έκανε αμέσως coming out με μαύρα νύχια στην μαμά του. «Ο διάλογος είχε ως εξής» μου λέει. «Τόσο αρρενωπός και φοράς γκλίτερ νύχι;». «Μπράβο μαμά, είσαι πάρα πολύ κοντά εκεί που σκέφτομαι, μην το χάσεις» της είπα. «Μετά ηρέμησε. Τώρα σχολιάζει το ότι δεν της αρέσει το μπλε στα νύχια γιατί είμαι σαν τις κυράτσες και μου λέει να πάρω καλύτερα χρώματα».

Πότε κατάλαβες ότι δεν ανήκεις σε κανένα από τα δύο φύλα; 
Σαν σωματότυπο μπορεί να φαίνομαι αλάνι αλλά έχω πολλές καμπύλες, έχω boobs. Είχα πάντα θέμα με τη φωνή μου και είχα στο μυαλό μου πολλά στερεότυπα και κουτάκια. Επειδή σχεδιάζω κόμικς, έχω λατρεία σε fantasy games και cosplay και πάντα είχα στο μυαλό μου το κολάν, τις μπέρτες ως κάτι ωραίο. Είχα μια σχέση και είπα «σε αυτή τη σχέση θα είμαι ο εαυτός μου και να πάει να γαμηθεί». Με ερωτεύτηκε λοιπόν αυτό το παιδί για αυτό που είμαι. Του έλεγα πως δεν αισθάνομαι ότι ανήκω στο άρρεν ή στο θηλυκό πρότυπο, πως δεν με νοιάζουν τα ρούχα γιατί δεν είναι παρά ένα κομμάτι ύφασμα. Και τότε μου είπε για το agender και το έψαξα, ηρέμησα. Ήρέμησε ο εγκέφαλός μου, ξεπέρασα πολύ γρήγορα και τα τελευταία σημάδια της κατάθλιψης. Ένιωσα 100% καλύτερα με τον εαυτό μου.

«Γυναικεία» ρούχα φοράς; 
Ναι, αμέ. Τα γυναικεία, ό,τι δηλαδή θεωρείται «γυναικείο» είναι πάρα πολύ βολικά ρούχα. Γιατί να μην τα βάλω;

Κυκλοφορείς έξω με αυτά τα ρούχα; 
Ναι, κανονικά. Κυκλοφορώ με βαμμένα νύχια, κολάν, φούστα, βυσσινί παπούτσι και κάπα αλλά επειδή φαίνομαι και τρελός, δεν μου λέει κανείς τίποτα. Έχω πάει και έχω ζητήσει ένα κολάν και με βοήθησαν κανονικά. Αν είσαι πολύ cool και δεν πας με το δάχτυλο υψωμένο, δεν κολλάει κανείς. Έγινε όλο αυτό το μπαμ αλλά δεν μπορείς ξαφνικά να μπεις στη λογική να κάνεις όλον αυτό τον κόσμο να το δεχτεί αμέσως. Θέλει ήρεμα γιατί επεμβαίνεις στην παιδεία κάποιου. Μην ξεχνάμε ότι είμαστε στην Ελλάδα που είναι ζήτημα την τελευταία δεκαετία να μην δέρνουν τα παιδάκια αν γράφουν με το αριστερό τους χέρι στο χωριό.

Έχεις δεχτεί αρνητικά σχόλια; 
Μου είπε ένας στο τρένο «πώς είσαι έτσι με τα νύχια βαμμένα;». Και του λέω «έχεις δίκιο, είναι χάλια, δεν έχω λεφτά να πάρω ασετόν. Θα πληρωθώ και θα πάω να τα φτιάξω γιατί θέλω να κάνω ημιμόνιμο». Γέλασε, δεν μπορούσε να μην γελάσει. Ηρέμησε μετά, μου λέει «εντάξει, αδερφέ». Αντιμετωπίζω τα πάντα με χιούμορ. Και δεν είναι θέμα προστασίας ή άμυνας. Η λογική μου είναι αυτή.

Τα non-binary άτομα γιατί δεν έχουν τόση φωνή δημόσια;
Γιατί όταν ξεκινάς και σπας τη διττότητα, έχεις έναν τοίχο μπροστά σου. Εγώ δεν θα επέμβω στο σώμα μου ή σε τίποτα. Όπως λέω, «είμαι από τη μέση και κάτω μια γυναίκα με πουλί και από τη μέση και πάνω ένας άντρας με βυζί». Το’ χω κλείσει. Δεν ασχολούμαι παραπάνω. Αν το 0 είναι ο άντρας και το 1 είναι η γυναίκα, το non-binary είναι στο 0,1 στο 0,2 κλπ. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το φύλο δεν είναι μόνο αριστερά-δεξιά, μέσα-έξω αλλά είναι και πάνω και κάτω, δεν είναι trend. Μέσα σε όλα πάντως, η κοινότητά μας μεγαλώνει. Το πόσο με ενοχλεί που μιλάω για ανθρώπους σαν κοινότητά μου, ότι η τρίτη μου οικογένεια είναι οι άνθρωποι που έχουν το ίδιο πρότυπο-σεξουαλικό προσανατολισμό. Δεν είμαστε τόσο ενωμένοι στην κοινότητα, ας μην γελιόμαστε. Όλοι μαζί έχουμε ένα στόχο αλλά μέσα στην κοινότητα μπορεί να γίνεται της καριόλας, άνθρωποι είμαστε.

Με την οργάνωση Colour Youth πώς και ασχολήθηκες; 
Γιατί είμαι πολίτης, έχω δικαιώματα. Δικαιούμαι να είμαι ο εαυτός μου. Είναι δικαίωμά μου γιατί πληρώνω φόρους, είμαι μέσα στο Σύνταγμα. Αδιαφορώ πλήρως για τον σεβασμό σου. Τον σεβασμό τον παίρνω από τη δουλειά μου και από τους 5-6 φίλους που έχω. Στο δικό μου κεφάλι είναι ένα κουτάκι όπως το να είσαι αριστερόχειρας. Για αυτό το κουτάκι πληρώνω 800 πρότυπα. Έχω περάσει κατάθλιψη για τον σεξουαλικό προσανατολισμό μου λόγω στερεοτύπων. Πριν, φοβόμουν, ήμουν πολύ υποχωρητικός, είχα σπάσει κάθε σχέση με τους δικούς μου. Σκεφτόμουν «ακούγεται αρρενωπή η φωνή μου;». Υπερανέλυα τα πάντα γύρω μου για να προσαρμόζω το πώς μιλάω, πώς κινούμαι, πώς φαίνομαι, ανάλογα τον χώρο και τους γύρω μου. Καμία επαφή με το σώμα μου. Μετά είπα «αυτός είσαι, τέλος». Η φαιά ουσία που σπαταλάς με το να κρύβεσαι και να μην είσαι ο εαυτός σου είναι πολύ καλύτερο να σπαταλάται σε σουβλάκια και σχέδιο.

Κωνσταντίνος, 22

Ο Κωνσταντίνος αυτοπροσδιορίζεται ως trans non-binary femme. Μένει στην Αθήνα και σπουδάζει ψυχολογία. Ασχολείται με την ψυχανάλυση και τις σπουδές φύλου.

VICE: Πώς είναι να ζεις στην Ελλάδα ως non-binary άτομο; 
Κωνσταντίνος: Επειδή ως ορολογία το non-binary δεν υπάρχει πουθενά, η ορατότητα είναι μηδενική. Έτσι, είναι δεδομένο ότι δεν υπάρχεις καν στην ελληνική πραγματικότητα. Η πλειοψηφία έχει μηδαμινές γνώσεις και θεωρεί δεδομένο ότι είσαι είτε cis άνδρας είτε cis γυναίκα. Δεν το χωράει ο νους του μέσου Έλληνα ότι το φύλο ως δίπολο αναφέρεται σε κοινωνική κατασκευή, όχι σε φυσικό νόμο ή απαράβατη αρχή. Οπότε, ως non-binary άτομο δεν είσαι καν υπαρκτό για τον μέσο άνθρωπο και αντιμετωπίζεσαι σαν μια σύγχυση, οπτική, σωματική, φιλοσοφική και ούτω καθεξής.

Ποια είναι η αντιμετώπιση της υπόλοιπης κοινότητας; 
Οι αντιδράσεις πολλών LGBTQI ατόμων είναι πολύ πιο ανόητες, προσβλητικές και σοκαριστικές απ’ ό,τι θα περίμενε κάποιος, συχνά χειρότερες από αυτές cis, straight ατόμων. Η ειρωνεία είναι ότι οι gay άνδρες π.χ. είναι οι ίδιοι άνδρες που λατρεύουν τις drag queens αλλά αδιαφορούν για τις trans γυναίκες ή και γενικότερα τις γυναίκες. Όσον αφορά στις trans γυναίκες, δε σε θεωρούν καν trans άτομο αν δεν συμβιβαστείς με το δίπολο. Υπάρχει σε αυτούς τους κύκλους η αντίληψη ότι πρέπει να αποδείξεις τη θηλυκότητα ή την αρρενωπότητα σου με επεμβάσεις κανονικοποίησης ή θεραπεία ορμονών. Διαφορετικά, είσαι κάτι ανολοκλήρωτο, αμετάφραστο, χαμένο. Όλο αυτό είναι μια μόνιμη δυσφορία που με τον καιρό γίνεται λιγότερο επώδυνη, ειδικά όταν εσύ είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και το επικοινωνείς αυτό όσο το δυνατόν πιο αυθεντικά και συνειδητοποιημένα.

Πως είναι η καθημερινότητα σου από άποψη εργασίας, πανεπιστημίου, κλπ.; 
Γενικά, τα πράγματα είναι σχετικά ήπια και ανεκτικά. Το πιο ακραίο που μου έχει συμβεί είναι –σπάνια- κάποια χλεύη στο δρόμο όταν είμαι ιδιαίτερα flamboyant κάποιο βράδυ ή το να αφήνει επίτηδες ο κόσμος άδεια την τετράδα θέσεων που κάθομαι προσπερνώντας τη επειδή παραξενεύεται με κάτι σε μένα. Πιο επιθετικοί, εξωστρεφείς και εκδηλωτικοί στη δυσαρέσκειά τους είναι φυσικά οι cis, straight άνδρες. Βρίσκω εντελώς παράλογο το να παίρνει κάποιος τόσο προσωπικά την έμφυλη ταυτότητά σου. Στο πανεπιστήμιο, επειδή συναναστρέφεσαι με νέα άτομα, το θέμα αντιμετωπίζεται με αδιαφορία, κανονικοποιείται. Εκτός πανεπιστημίου, με τις δολοφονίες και την εξώθηση στην πορνεία τρανς γυναικών και όχι ανδρών, γίνονται εμφανή η πατριαρχία και η θηλοφοβία. Αυτά μας πλήττουν. Ο φεμινισμός είναι πιο σχετικός από ποτέ.

Noah, 26

Η Noah έχει κάνει μεταπτυχιακό στην «Εκπαίδευση και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα». Αν και ζει στην Αθήνα όπου υποθετικά μπορείς να μιλήσεις πιο εύκολα για την αποδόμηση του διπόλου, μου εξηγεί πως δεν είναι καθόλου εύκολο να αναλύει γιατί δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι ούτε τα θεωρητικά εργαλεία ούτε τη διάθεση να ανατρέψουν τα νοητικά τους σχήματα και όσα έχουν μάθει. Γι’ αυτό και θεωρεί σημαντικό να ακούν οι άνθρωποι τις αφηγήσεις και τις διεκδικήσεις των non binary ατόμων.

VICE: Πώς σε βλέπουν οι άλλοι;
Noah: Οι περισσότεροι αγνοούν την ύπαρξή μας! Συνεχώς παρατηρώ πώς το σώμα μου δημιουργεί υποθέσεις και προσδοκίες στους άλλους. Το ότι στα μάτια κάποιων φαίνομαι «κορίτσι» τους κάνει αυτόματα να υποθέτουν πως σίγουρα έτσι αισθάνομαι. Και αναρωτιέμαι: «Εσύ πού το ξέρεις; Από πού πηγάζει αυτή η βεβαιότητα αφού δεν με έχεις καν ρωτήσει;». Δεν περνά καν απ’ το μυαλό τους ότι ίσως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Δεν κατηγορώ κανέναν. Κατανοώ ότι πρόκειται για αυθόρμητες αντιδράσεις μέσα από τις οποίες εκφράζονται τα έμφυλα στερεότυπα. Θα ήθελα όμως καθένας καθεμία να σκέφτεται τουλάχιστον πριν μιλήσει ή υποθέσει κάτι για τα άτομα που βρίσκονται γύρω του.

Πώς είναι η καθημερινότητα σου αναφορικά με τις φιλικές και επαγγελματικές σχέσεις;
Όταν το γνωστοποιώ σε φίλες μου, είτε δεν το έχουν ξανακούσει είτε δυσκολεύονται να κατανοήσουν πώς είναι δυνατόν για ένα άτομο να μην αισθάνεται ούτε άντρας ούτε γυναίκα. Μετά τις απαραίτητες εξηγήσεις, είναι ιδιαίτερα υποστηρικτικές και με αποδέχονται ως άνθρωπο -μαζί φυσικά με την ταυτότητα φύλου μου. Ωστόσο, δεν είναι κάτι που το μοιράζομαι με όλους τους ανθρώπους με τους οποίους σχετίζομαι. Τα παιδιά με τα οποία σπούδασα μαζί στο μεταπτυχιακό έχουν σχετικό θεωρητικό υπόβαθρο και αυτό βοήθησε πολύ στο να το μοιραστώ και να το κατανοήσουν. Στους χώρους εργασίας μου δεν το γνωρίζουν.

 

 

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
5.00 avg. rating (98% score) - 1 vote

Η επιστήμη επισημαίνει: Ένας φανατικός ομοφοβικός είναι πιθανότατα gay

Posted on

Αναδημοσίευση από AVMAG

Η επιστήμη τελικά φαίνεται πως καταλήγει στο εξής: Οι φανατικοί ομοφοβικοί άνθρωποι είναι μάλλον gay κι υπάρχει έρευνα για να το αποδείξουμε.

Σύμφωνα με μια μελέτη στην Journal of Personality and Social Psychology, οι ομοφοβικοί άνθρωποι είναι «πιο πιθανό να είναι gay». (Αυτό, φυσικά, το γνωρίζαμε ήδη, αλλά τώρα έχουμε την επιστήμη να το υποστηρίξει.)

Αυτή η μελέτη, η οποία διεξήχθη το 2012, εξέτασε τη συσχέτιση μεταξύ της «αυτονομίας-αποτροπής των γονέων» και της εσωτερικοποιημένης ομοφοβίας που αυτοαμφισβήτησε και διαπιστώθηκε ότι αυτά τα δύο είναι πολύ πιθανό να συσχετίζονται.


Η ομοφοβία μπορεί να είναι μάσκα.

Όταν κάποιος αναγνωρίσει ότι είναι gay, αλλά δεν είναι έτοιμος να το επιβεβαιώσει στον υπόλοιπο κόσμο, είναι κάπως φυσιολογικό να απορρίπτει την ιδέα στο σύνολό της. Το βλέπουμε πολύ συχνά και συμβαίνει και σε άλλα πλαίσια, οπότε έχει νόημα ότι μπορεί να ισχύει και για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα. Ένα άλλο παράδειγμα αυτής της συσχέτισης μπορεί να παρατηρηθεί σε ανθρώπους που κακοποιούν τους άλλους (bulling) επειδή έζησαν ή ζουν ακόμη δύσκολη ή καταπιεστική ζωή στο σπίτι – το μοτίβο είναι ότι πληγώνουν τους άλλους για να κρύψουν τον δικό τους πόνο. Δεν είναι σωστό, αλλά είναι ανθρώπινη φύση.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό δεν είναι ο μόνος λόγος για την έκφραση της ομοφοβίας, αν και… αν και αποτελεί αρκετά σοβαρό λόγο σε πολλές περιπτώσεις.


Η ομοφοβία που έχει βάση την ομοφυλοφιλία μπορεί να διορθωθεί.

Ο Richard Ryan, ένας από τους συγγραφείς της προαναφερθείσας μελέτης, υποδηλώνει ότι τα άτομα που αγωνίζονται με τη δική τους ομοφοβία πρέπει να κάνουν ένα βήμα πίσω από τον κόσμο του μίσους και να δουν τη ζωή τους αλλιώς. Αν είναι ανασφαλείς με τις δικές τους επιθυμίες, θα το βγάλουν στους άλλους. Ο εγκέφαλος μας λέει ότι δεν μπορεί να μας αρέσουν τα πράγματα που μας αρέσουν. Στη συνέχεια, μας λέει ότι αν δεν μπορούν να αρέσουν αυτά που μας αρέσουν σε εμάς, τότε κανένας άλλος δεν πρέπει να μπορεί. Κι έτσι γεννιέται η ομοφοβία.

Όπως και με οποιαδήποτε άλλη ανασφάλεια, όμως, ο καθορισμός του προβλήματος απαιτεί δέσμευση από το άτομο που υποφέρει από τις ανασφάλειες. Εάν δεν είναι έτοιμοι να δεχτούν ότι πρόκειται για εσωτερικό πρόβλημα κι όχι για εξωτερικό, δεν θα μπορέσουν ποτέ να το ξεπεράσουν.


Το μίσος έρχεται από τη ζήλια.

Αν κάποιος έχει μια εξαιρετική αντιπάθεια σε κάτι, είναι επειδή καταλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος των σκέψεών τους. Τι σημαίνει αυτό πραγματικά για εμάς ως queer κοινότητα; Λοιπόν, πιθανόν όχι πολλά, αφού το είπαμε ήδη και παραπάνω ότι κανείς δεν αλλάζει μέχρι να είναι έτοιμος να το κάνει και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να χειριστούν τις αναασφάλειες που αισθάνονται. Αυτό σημαίνει ότι ένας ομοφοβικός άνθρωπος πιθανότατα δεν θα έχει καμία επιφοίτηση μόνο και μόνο αν τους πείτε ότι στην πραγματικότητα είναι gay. Αυτό δεν βοηθάει.

Αυτό που είναι ουσιαστικό όμως είναι ότι υπάρχει ισχυρή σχέση μεταξύ του μίσους που αισθάνονται και της ομοφυλοφιλίας. Αυτό το πρόσωπο που κάνει περιστασιακά ομοφοβικές παρατηρήσεις, αυτό το άτομο πιθανόν να μην είναι gay. Αλλά το πρόσωπο εκείνο που βγαίνει και διαπράττει εγκλήματα μίσους, ή που πετάει έξω από τις γυναικείες τουαλέτες τις λεσβίες… αυτό το άτομο είναι πιθανώς αρκετά gay.


Η ομοφοβία επιτρέπει την αποσύνδεση.

Οι περισσότεροι ομοφοβικοί άνθρωποι δεν μισούν το μεμονωμένο άτομο που εκφοβίζουν, επιτίθενται ή εκφράζουν το μίσος τους. Αντίθετα, μισούν το γεγονός ότι μπορούν να δουν τον εαυτό τους στο «τρόπο ζωής» του άλλου – και αισθάνονται ένοχοι γι ‘αυτό. Εκφράζοντας μίσος σε αυτό το άτομο, συνειδητά αποσυνδέονται και «αποδεικνύουν» ότι δεν μπορούν να είναι gay ι ίδιοι. Αυτό σημαίνει ότι είναι σωστό να γίνονται φανατικοί; Όχι, καθόλου. Αλλά η παραπάνω περιγραφή κάνει νόημα από ψυχολογικής άποψης.


Θα ήταν εντάξει … Αν δεν ήταν τόσο κακό.

Τα μεγαλύτερα πράγματα που μας κάνουν μοναδικά άτομα σε αυτόν τον κόσμο είναι οι διαφορετικές απόψεις και πεποιθήσεις μας και όσο κι αν δεν θέλουμε να το πιστέψουμε, η ομοφοβία είναι σίγουρα ένα σύστημα πεποιθήσεων. Το πρόβλημα δεν είναι κατ ‘ανάγκη οι ίδιες οι ομοφοβικές σκέψεις, αλλά πώς το άτομο επιλέγει να χειριστεί αυτές τις σκέψεις. Σε αντίθεση με όσα πιστεύει η LGBT κοινότητα, η εσωτερικοποίηση αυτών των σκέψεων δεν είναι η καλύτερη πορεία δράσης, καθώς αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αυτοκτονία (αν οι σκέψεις είναι αρκετά κακές). Αλλά η απελευθέρωσή τους ως εγκλήματα μίσους και η κακοποίηση δεν είναι επίσης καλό.

Από ψυχολογικής άποψης, αυτή η κατάσταση είναι αρκετά παρόμοια με τον κύκλο της κακοποίησης. Οι θύτες συχνά έχουν κακοποιηθεί στο σπίτι τους πρώτα οι ίδιοι ή έχουν προηγουμένως εκφοβιστεί από κάποιον άλλο. Οι βιαστές είναι συχνά θύματα παιδικά σεξουαλικής κακοποίησης. Κι οι ομοφοβικοί μάλλον έχουν βρεθεί στην άλλη πλευρά του μίσους πριν μάθουν να μισούν οι ίδιοι. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει πολύ στις υπερ-συντηρητικές οικογένειες, διαιωνίζοντας την ιδέα ότι η ομοφυλοφιλία είναι ένα «φιλελεύθερο πράγμα» .


Είναι η φυσική σκέψη «πάλεψε ή τρέχα».

Για πολλούς ομοφοβικούς ανθρώπους, ο εσωτερικός αγώνας με τον δικό τους σεξουαλικό προσανατολισμό ξεκινά την αντίδρασή τους στην πάλη ή την φυγή. Στην περίπτωση αυτή, η «φυγή» αντιπροσωπεύει την απομάκρυνση από το σπίτι ή ενδεχομένως την αυτοκτονία, ενώ η «πάλη» αντιπροσωπεύει την επίθεση στα gay άτομα που ζουν με ορατότητα. Υπάρχουν, βέβαια, κι άλλες επιλογές – αλλά ο εγκέφαλος δεν αναγνωρίζει πάντα τις άλλες επιλογές, όταν ήδη βρίσκεται με διαμάχη με τον εαυτό του.

Ως μέλη της LGBT κοινότητας, έχουμε ένα είδος υποχρέωσης να δεχόμαστε αυτούς που δεν μας αποδέχονται. Ξέρω, αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα βασικά ένστικτα επιβίωσης – αλλά ακούστε. Το άτομο χρειάζεται να αντιμετωπίσει τους φόβους του για το τι πραγματικά σημαίνει ομοφυλοφιλία κι αυτό ενδεχομένως να το απομακρύνει από την οικογένειά του. Θυμηθείτε, η πραγματικότητα για αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι δεν τους επιτρέπεται να είναι gay. Χρειάζεται να τους βοηθήσουμε να καταλάβουν ότι μπορούν να είναι αυτές/οί που είναι.


Η κατανόηση του προβλήματος δεν αρκεί.

Πιθανότατα, το άτομο ξέρει ήδη ότι είναι, τουλάχιστον λίγο, gay (παρακαλώ, την αμφιφυλόφιλη κοινότητα να μην παρεξηγήσει αυτό το λέμε εδώ – ξέρετε τι εννοούμε) κι αυτό μόνο δεν αρκεί για να διορθώσει το πρόβλημα. Πιθανότατα, έχει ζήσει ολόκληρη τη ζωή του με τη σκέψη ότι το να είσαι gay είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να ντρέπεσαι – κι ανεξάρτητα από το πόσο πολύ προσπαθεί να διορθώσει τα πράγμα, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί εν μία νυκτί. Μερικοί gay ζουν όλη τους τη ζωή στη ντουλάπα, και αυτό είναι δικαίωμά τους. Οι νόμοι κατά των διακρίσεων μπορούν επίσης να βοηθήσουν, αλλά όπως συμβαίνει συχνά, θα υπάρξουν άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται για το τι λέει ο νόμος. Όλες οι μελέτες που έχουν γίνει σχετικά με το θέμα έχουν ανακαλύψει μόνο μια σύνδεση – όχι μια εύλογη λύση.


Ο ρόλος των γονέων.

Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, ο τρόπος με τον οποίο ανατράφηκε το άτομο υπαγορεύει τη στάση του απέναντι στην ομοφοβία ή την αποδοχή. Σε κάθε μελέτη που διεξήχθη σχετικά με το θέμα, οι γονείς ήταν όντως εκείνοι που εξετάστηκαν. Αυτό ισχύει είτε το άτομο είναι πραγματικά gay είτε όχι. Φαίνεται σαν μια στερεότυπη απάντηση από την ψυχολογική κοινότητα, αλλά ισχύει με πολλούς τρόπους, καθώς οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την ανατροφή ενός παιδιού είναι κυρίως υπεύθυνες για το πώς το παιδί θα στέκεται απέναντι στον κόσμο όταν μεγαλώσει. Ακόμα κι αν εξαλείψουμε την ομοφοβία, δεν θα εξαφανιστεί εντελώς κι από τις επόμενες γενιές.


Η υποστήριξη κι η αγάπη παίζουν τεράστιο ρόλο.

Οι γονείς που πραγματικά φροντίζουν, υποστηρίζουν και φέρονται με στοργικότητα στα παιδιά τους, μεγαλώνοντας επιδεικνύουν περισσότερη καλοσύνη και αποδέχονται τις διαφορές στους άλλους ανθρώπους. Η προσωπικότητά τους παίζει ρόλο, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Εάν ένα παιδί δεν αισθάνεται ότι το αγαπούν, ότι το εκτιμούν κι ότι το αποδέχονται όπως είναι, είναι πιθανότερο να αναπτύξει ένα πρότυπο κακής συμπεριφοράς στο μέλλον. Και τα παιδιά που δεν έχουν δει πολλή στοργή στο σπίτι τους είναι συχνά λιγότερο ικανά να επιδεικνύουν αγάπη έξω από αυτό, καθώς μεγαλώνουν. Αυτό ακούγεται αρκετά κακό και θλιβερό, αλλά ακριβώς όπως ένα πρότυπο σεξουαλικής κακοποίησης μπορεί να τελειώσει με ένα άτομο που παίρνει θέση, έτσι μπορεί να το μοτίβο της μη υποστηρικτικής γονικής μέριμνας.


Η ομοφοβία είναι, κατ ‘ουσίαν, ένα βίαιο ξέσπασμα.

Όταν ένα παιδί είναι απογοητευμένο και δυσαρεστημένο, ξεσπά. Οι gay που ζουν μυστικά είναι, εξ ορισμού, απογοητευμένοι και δυσαρεστημένοι με την κατάστασή τους – γι ‘αυτό βρίζουν όσους αισθάνονται πιο ελεύθεροι να εξερευνήσουν τις σεξουαλικές επιθυμίες τους. Όλα οδηγούν και πάλι πίσω στους γονείς – είτε το άτομο κακόμαθει ως παιδί (και, ως εκ τούτου, έγινε ένας κακομαθημένος ενήλικας) ή είχε παραμεληθεί ως παιδί (και, ως εκ τούτου, αισθάνεται αηδία από την ευτυχία).

Ο τρόπος με τον οποίο μεγάλωσε κάποιος μπορεί να βοηθήσει ακόμη και να προβλέψει τον τρόπο με τον οποίο θα έχουν τα πράγματα στο μέλλον – παρόλο που υπάρχουν πάντα περιπτώσεις όπου ένα άτομο θα πάει ενάντια σε αυτό που αναμένεται. Για ορισμένους, αυτό μπορεί να είναι ένα επαναστατικό στάδιο στη ζωή τους – αμφισβητώντας τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσαν. Για άλλους, μπορεί να είναι η στιγμή που συνειδητοποιούν ότι ο τρόπος με τον οποίο μεγάλωσαν δεν ήταν ο σωστός και αναζητούν ενεργά έναν τρόπο να κάνουν τον κόσμο ένα πιο όμορφο μέρος. Η τρίτη κατηγορία – εκείνοι που αναπτύσσουν οι ίδιοι ομοφοβικές τάσεις – αισθάνονται πολύ άθλια μέσα τους και θέλουν κι οι άλλοι να αισθάνονται τον ίδιο βαθμό δυστυχίας.


Η ομοφοβία είναι μια πεποίθηση ότι το μίσος είναι οκ όταν μπορεί να δικαιολογηθεί από την ψευδοεπιστήμη.

Αυτός ο τρόπος σκέψης πρέπει πραγματικά να τελειώσει, επειδή δεν είναι δίκαιος για κανέναν. Η ανάγκη έκφρασης μίσους ή ανταγωνισμού με τους άλλους ανθρώπους είναι ένας ιός που εξαπλώνεται γρήγορα – μερικές φορές ακόμη και τυχαία (όπως ο γονέας που δεν είναι gay, ο οποίος κάνει απροκάλυπτα ομοφοβικά σχόλια μπροστά στο μυστικά gay παιδί του). Άλλες φορές, εξαπλώνεται σκόπιμα και ανάβει φωτιά μεταξύ των ανθρώπων. Μερικοί άνθρωποι, μάλιστα, υποστηρίζουν πολύ σοβαρά το δικαίωμά τους να είναι ομοφοβικοί!

Δεν υπάρχει κανένας τρόπος για την εξάλειψη της ομοφοβίας, αλλά ένα από τα μεγαλύτερα βήματα στη διαδικασία είναι να καταργηθεί η ιδέα ότι είναι οκ να μισεί ο ένας τον άλλον. Ο μόνος νόμιμος λόγος για να κρίνεις κάποιον άλλο είναι αν έχουν κάνει κάτι που δεν είναι δίκαιο σε σας – και ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις, οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν. Δεν πρέπει να πιστεύετε ότι έχουν αλλάξει, χωρίς να δείτε απόδειξη, αλλά όποτε είναι δυνατόν, χρειάζεται να αφήσετε πίσω σας το παρελθόν – για τη δική σας διανοητική υγεία.


Έχουμε προχωρήσει πολύ – αλλά υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να γίνουν.

Η συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας αποδέχεται περισσότερο το διαφορετικό, γεγονός που έχει τεράστια σημασία – και τα αποτελέσματα είναι δραστικά. Ενώ η αρχική παραδοχή ήταν ότι περίπου το 10% των ανθρώπων ήταν gay, αμφιφυλόφιλοι ή τρανς, οι αριθμοί αυτοί φαίνεται να είναι λίγο πιο κοντά στο 50-50. Ναι, οι straight εξακολουθούν να αποτελούν πλειοψηφία, πράγμα που αποτελεί σχεδόν βιολογική ανάγκη, αλλά και πάλι η διαφορά συγκλίνει.
Εάν θέλετε να κάνετε τη διαφορά, μπορείτε – και η βοήθεια εκτιμάται πάντα. Απλώς να θυμάστε ότι το πρόσωπο που είναι ομοφοβικό προς σας θέλει στην πραγματικότητα να τραυματίσει τον εαυτό του – γι ‘αυτό προχωρήστε με προσοχή! Δείξτε τους ότι δεν υπάρχει καμία ντροπή να είναι κάποιος αδιαμφισβήτητα ο πραγματικός εαυτός του, συμπεριλαμβανομένης της αγάπης που αισθάνεται κάποιον για κάποιο άλλο πρόσωπο, όποιο κι αν είναι αυτό. Κι ας ελπίσουμε ότι θα ζήσουμε να δούμε έναν κόσμο απαλλαγμένο από την ομοφοβία στις ζωές μας.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
5.00 avg. rating (98% score) - 1 vote

Ταυτότητα και Έκφραση Φύλου στο σχολείο | Pride Week Workshop

Posted on

To Athens Pride έφτασε και μαζί του φέρνει και φέτος το Pride Week!

Στα πλαίσια του Pride Week 2017, η Colour Youth σε καλεί σε ένα διαδραστικό workshop προκειμένου να διερευνήσεις μαζί μας το πώς βιώνεται η διαφορετική ταυτότητα και έκφραση φύλου στο σχολικό πλαίσιο!

Κατά τη διάρκεια του Workshop, θα έχεις την ευκαιρία να μοιραστείς τις σχολικές σου εμπειρίες με άλλα συνομήλικα άτομα και να δουλέψεις μαζί τους με σκοπό να διαμορφώσετε παρεμβάσεις που θα μπορούσαν να γίνουν σε πραγματικό χρόνο στο σχολείο.

Είσαι έως 20 ετών και θέλεις να συμμετάσχεις;
Δεν έχεις παρά να δηλώσεις την συμμετοχή σου εδώ:
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdnG8Cqa4sx0IOVY6ELg4xw2QdQFwjxyTLUCOStkauz-NkF3w/viewform

Το workshop συντονίζουν:
Χρυσούλα Ηλιοπούλου, Ψυχολόγος, Μέλος Colour Youth
Φωτεινή Διακουμάκου, Ψυχολόγος, Μέλος Colour Youth

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
5.00 avg. rating (98% score) - 1 vote

Μπερδεμένη με κάτι διαφορετικό

Posted on

Καλησπερα κοριτσια !!! Ονομαζομαι Ιριδα ειμαι 23 ετων και τον τελευταιο καιρο μενω λογω σπουδων στη Ξανθη..Προσφατα χωρισμενη και στρειτ.Εχει περιπου ενα μηνα που αρχισε να μου αρεσει μια κοπελα , ονοματι Αναστασια.Στην αρχη δεν το ειχα καταλαβει αλλα με το καιρο το καταλαβε ενας φιλος μου και μου ειπε καποιες αντιδρασεις που εκοψε απο πλευρας της για εμενα. Εχοντας αγνοια για το ”Παιχνιδι” μιας λεσβιας, μου εξηγησε ο φιλος μου ο οποιος ειναι γκει πως εχουν τα πραγματα … ανακαλυπτοντας λοιπον τις δυο κατηγοριες (ενεργητικης-παθητικης) καταλαβα οτι η κοπελα ειναι ενεργητικη εχοντας ενα πιο ”χαλαρο” στυλ ,τυπου φορμα φαρδια,ξυρισμενο μαλλι κλπ. το ακριβως αντιθετο απο εμενα … Σιγα σιγα λοιπον αρχισα να την προσεχω ..Ανταλλαξαμε ενα εντονο βλεμμα χωρις καμια κουβεντα…την επομενη φορα ειχαμε μια ιδιαιτερη επικοινωνια ( η αναστασια ειναι γυμναστρια και η μονη κοινη οπτικη επαφη ειναι μια με δυο φορες την εβδομαδα..) λεγοντας ιδιαιτερη εννοω πως γνωριστηκαμε για τα τυπικα της προπονησης και ανταλλαξαμε πολλα χαμογελα κ βλεμματα η μια στην αλλη … ο φιλος μου καταλαβε οτι κατι ‘επαιζε στην ατμοσφαιρα”. εγω δεν καταλαβα κατι.” υπηρχε μια φλογα αναμεσα σας” ειπε (ο φιλος μου γνωρισει οτι ειμαι στρειτ) ετσι μου ειπε πως <> ..με εβαλε σε σκεψεις .. ναι, σιγουρα δεν θα ηταν κακη ιδεα αλλα πως θα καταφερω να την προσεγγισω?? ειδικα οταν καταλαβαινω και νιωθω (για πρωτη φορα) οτι μια κοπελα κααατι αισθανεται για μενα …γιατι για να φτασω στο σημειο να το νιωσω καταλαβα οτι με ”εβαλε στο ματι” αλλα γιατι δεν κανει κατι ? μια κινηση?

Επισης συναντηθηκαμε τυχαια και εγω κομπλαρα..Γενικοτερα βγαζω μια αμυνα χωρις να το θελω , λιγο σνομπ θα το χαρακτηριζα …δεν την χαιρετησα καν …ουτε εκεινη …μονο με κοιτουσε .. Μηπως νιωθω λαθος? μηπως εναι ιδεα μου οτι της αρεσω ? δεν γινεται να το νιωθω λαθος πρωτη φορα καταλαβαινω κατι σε μια κοπελα … πως μπορω να την παροτρυνω να κανει καποιο βημα ?

Γεια σου φίλη…

Αυτό το ενεργητικό – παθητικό please μη μας τα λες εμάς… Αυτά είναι καλούπια που κατά τη γνώμη μας δεν ισχύουν και το μόνο που κάνουν είναι να περιορίζουν…. Πώς μπορεί ο φίλος σου να την κατηγοριοποιεί έτσι, έχει πάει μαζί της μήπως?

Τέλος πάντων…το προσπερνάω και πάω στην επόμενη triggering λέξη. Δηλώνεις straight…Ωστόσο μου φαίνεται έχεις τσιμπηθεί με την γυμναστρια 😉 και θέλεις να κάνεις κάτι μαζί της τόσο που αναρωτιέσαι γιατί δε κάνει κάτι, μια κίνηση….Κι εγώ θα σε ξαναρωτήσω…. Αν είσαι straight και αυτή λεσβία, γιατί να κάνει κάποια κίνηση? 
Εσύ θα την έπεφτες σε gay αγορι?

Τί θέλω να πω… Πέρα από το να σε προβληματίσω προσπαθώ να σου δέιξω ότι άμα δεν της δείξεις ότι ενδιαφέρεσαι όπως θα το έδειχνες σε κάποιον που γουστάρεις τότε πώς και γιατί να κάνει κίνηση η κοπέλα? Το ότι είναι κοπέλα δεν κάνει το φλερτ διαφορετικό!

Για αρχή μίλα της, κολάκευσέ την, ρώτα την πού μένει πχ, δε ξέρω, δείξε ενδιαφέρον!

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
5.00 avg. rating (98% score) - 1 vote

Παντρεμένη και ερωτευμένη με γυναίκα

Posted on

Καλησπέρα σας, πολύ αξιόλογη η σελίδα σας , διότι μας δίνεται η ευκαιρία με αυτες τις ιστορίες που μοιραζόμαστε όλες , να νικάμε την μοναξια, η οποία επικρατεί σε εμάς .

Ας πάω κι εγώ στα δικά μου…Είμαι 35 και παντρεμένη , κατάλαβα τον σεξουαλικο μου προσανατολισμό απο νεαρή ηλικία επέλεξα όμως να μου γυρίσω την πλάτη κάτι το οποίο ξεσπούσε σε διαφορά στάδια της ζωής μου. Ερωτευόμουν γυναίκες και είχα προχωρήσει σε σχέσεις αλλα δυστυχώς επειδη ενοιωθα δειλή έβρισκα δικαιολογιες τα πρεπει και έβαζα στοπ σε αυτή του είδους τη ζωη.

Κατέληξα να παντρευτώ έναν άνδρα και για μεγάλο διάστημα να αποβάλλω επιτυχώς τις ερωτικες σκεψεις μου προς τις γυναίκες , μέχρι που κάποια στιγμή βγήκαν στην επιφάνεια εκδικητικά έντονα. Έκανα παράλληλη σχέση με μια γυναίκα για την οποία ένοιωσα πολύ δυνατά αλλά χωρίσαμε διότι είχε απαιτήσεις κι εγώ λόγω της δύσκολης κατάστασης μας ένοιωσα φοβερά πιεσμένη και έκανα πίσω. Μετανιώνω και την σκέφτομαι κάθε μέρα , περνάει η κάθε ημέρα και σκέφτομαι πως θα ήταν εαν την περνούσα μαζί της. Παιδί δεν έχουμε με τον άντρα μου και δεν σκεφτόμαστε , εγώ δεν θέλω και το έχει αποδεχθεί (πιστεύω..) . Έχω σκεφτεί αρκετές φορές να χωρίσω αλλά φοβάμαι.

Φοβάμαι τα πάντα , ότι μπορείτε να σκέφτειται το φοβάμαι. Σε αυτό έχει συμβάλλει και ο άντρας μου διότι με εκβιάζει συναισθηματικά και μου προκαλεί εξουθενωτικά ψυχικό αίσθημα ευθύνης. Είχαμε βρεθεί σε κατάσταση χωρισμού όταν είχε προκύψει το θέμα του παιδιού . Εγώ δεν ήθελα και του είχα πει να προχωρήσει τη ζωή του εάν θέλει. Τότε άρχισε να με φορτώνει ψυχικά ότι δεν θα αντέξει χωρίς εμένα. Οπότε τώρα σε έναν επερχόμενο χωρισμό σκέφτομαι όλη αυτή την κατάσταση. Επίσης νοιώθω και τα συναισθήματα μου να εναλλάσσονται μεταξύ των 2 ατόμων κάτι που είναι φοβερά δύσκολο.

Δεν ξέρω τι να κάνω και δεν ξέρω πως να μπορέσω να καταλάβω τι θέλω πιο πολύ τελικά….Είμαι πολυ μπερδεμένη …Σας ευχαριστώ ….

 

 

Γεια σου φίλη και σε ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια.

Ασχετα με το αν τελικά έχεις επιλέξει να αποδεχτείς τον σεξουαλικό σου προσανατολισμό ή όχι και straight να ήσουν θα σου έλεγα να σκεφτείς πολύ σοβαρά αν θέλεις να συνεχίσει το υπόλοιπο της ζωής σου (είσαι 35 όχι 70) με έναν άνθρωπο που σε εκβιάζει συναισθηματικά όπως μας λες και σε χειραγωγεί. Ευτυχώς δεν υπάρχει παιδί, το οποίο διευκολύνει πολύ την κατάσταση και σε απελευθερώνει σημαντικά, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα παρά μόνο τη ζωή που περνάει χωρίς να την ευχαριστιέσαι και να την απολαμβάνεις στο 100%. Κάτσε λοιπόν και σκέψου τί σε κρατάει, πέρα από τον φόβο, μαζί του…Αξίζει το κόπο να θυσιαζεσαι για αυτό?

Μήπως έχει έρθει η ώρα να κοιτάξεις λίγο και τον εαυτό σου πέρα από τον σύζυγό σου, γιατί αν δε περνάς καλά και σου λείπουν πράγματα τότε τί νόημα έχει?

 

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
5.00 avg. rating (98% score) - 2 votes

Εγώ παντρεμένη

Posted on

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ:

 

Εγω παντρεμενη,εσυ ελευθερη,συνομήλικες και οι δυο.παντα υπηρχε μεσα μου η ελξη για το ιδιο φυλλο αλλα τα “πρεπει” κλειστων κοινωνιων με εκαναν να το κρυψω μεσα μου καλα.και ξαφνικα…μια απλη συνομιλια σε ένα chat room μας εφερε κοντα..τηλεφωνήματα κάθε μερα,αστεια ,κουβεντα,και συντομα μια συναντηση από κοντα,ενα καφεδακι να σε δω και να με δεις επιτελους…ποτε δεν το πιστευα αυτό…εσπασε η καρδια μου από χαρα..ηρθαμε κοντα,εζησα στιγμες απολυτης ηδονης και ευτυχιας.ομως είναι δυσκολο..παλευω μεσα μου κάθε μερα,την θελω,την επιθυμω,αλλα ξερω πως δεν θα κρατησει,δεν είναι ισοτιμο,θα κουραστεί…το νιωθω.ομως σε ευχαριστω χριστινα για ολο αυτό που εζησα διπλα σου…την αγαπη..τον ερωτα..την αληθεια.ποτε δεν πιστευα ότι θα συνεβαινε,και όμως…

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
5.00 avg. rating (98% score) - 2 votes

lost-on-you

Posted on

 ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

– Ελλαδα 2016—2017… Δε ξέρω απο που να ξεκινησω κι εχω αναγκη να τα βγαλω απο μεσα μου μπας και ηρεμησει η ψυχη μου.. Στα 30+ μου, παντρεμενη, με παιδια, να τολμω και να ζω κατι μοναδικο. Να βρισκω μια αγκαλια που να με ολοκληρωνει, εναν ανθρωπο που με καταλαβαινει, που με γνωριζει καλυτερα κι απο εμενα σε λιγο χρονικο διαστημα.. Το χα τοσο αναγκη. Ενιωθα χαμενη κι επιτελους ειχα δει φως. Μου δωσε τοσα πολλα. Γνωριστηκαμε απο εδω..και με το που συναντηθηκαμε βρεθηκαμε η μια στην αγκαλια της αλλης, να νιωθουμε να μοιραζομαστε. Με εκανε να τρελλαινομαι σε καθε της αγγιγμα οπου κι αν βρισκομασταν.. Ζησαμε πολλα, μοιραστηκαμε πολλα .. Τολμησα να ζησω κατι που ηθελα αλλα μεγαλωνοντας εθαψα μαζι με τα λαθη μου, μαζι με οσα δε τολμησα να κανω, μαζι με τα ονειρα μου.. Ενιωσα πολλα, νιωσαμε πολλα.

Ηρθε σε μενα, το χε παρει αποφαση και το θελα κι εγω, γνωρισε τα παιδια και εψαχνε δουλεια για να μαστε κοντα για να κανουμε τα ονειρα μας πραγματικοτητα….τα freddo espresso μας στη παραλια, οι συζητησεις μας για ολα μα κυριως για εμας..μου λειπουν τοσο πολυ.. Το χασαμε το παιχνιδι…φοβηθηκα..και την εδιωξα. Μπλεχτηκαν κι αλλοι.. Κι Ενιωσα πιεση, ανησυχια, φοβο, πονο, θανατο… Δε μπορουσα να ρισκαρω να χασω τα παιδια, να με μισησουν, και εθαψα τα ονειρα μου ξανα… Χαθηκα σε αυτην…με εχασα.. Την εκανα να με μισησει για να φυγει, για να προχωρησει.. Την εβλεπα να κλαιει και ενιωθα μαχαιρια στην καρδια μου αλλα δεν εκανα τιποτα. Την αφησα εκει να κλαιει…την εγκαταλειψα..Μας εκανα κομματια.. Μισω τον εαυτο μου για το κακο που μας εκανα και δε θα με συγχωρεσω.. Με ειχε ολοκληρωσει ως ανθρωπο. Ηταν ο Ανθρωπος μου. Μου δωσε τοσα πολλα. Εφυγε.. Δε θα μαστε ποτε μαζι, το ξερω. Και δε προκειται να παλεψω γιατι δε μου αξιζει. Της αξιζει η ευτυχια κι ευχομαι να την βρει. Το χαμογελο της, η φωνη της, τα ματια της το αρωμα της ειναι παντου…την ψαχνω παντου.. Και μου λειπει… Πολυ… Αλλα δε γινεται, δε πρεπει, δε κανει… Να σαι καλα ψυχη μου, μου λειπεις Χ. Να ξερες ποσο.. Κι ας μη το πιστεψες οταν στο πα ξανα… Σου πα “αντιο”… Και μου πες κι εσυ… Ξερω οτι δε σου αξιζω, στο χα πει… ” δεν αξιζω τοσα” κι επεμενες εσυ… Να προσεχεις ….. Και να χαμογελας γιατι σου παει… MV

Δεν υπάρχει “δε γίνεται, δε πρέπει, δε κάνει”.

Υπάρχει φοβάμαι.

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
5.00 avg. rating (98% score) - 1 vote

Υπάρχει κάτι εδώ

Posted on

Καλησπέρα σε όλες, θα ήθελα πραγματικά τη γνώμη σας!! Πέρυσι το καλοκαίρι στη πρακτική μου γνώρισα μια κοπέλα , η οποια ειναι και απο τη σχολή μου ένα χρόνο μικρότερη. Γνωριστήκαμε, λοιπόν, και αρχίσαμε να κανουνε παρέα. Μου γνώρισε και τις κολλητές τις και ταιριαξαμε όλοι σα παρέα, με συμπαθούν παρα πολύ οι κολλητές της. Η πρακτική μου κράτησε ένα μήνα και αυτο το μήνα περάσαμε πολύ ωραια.

Τότε μου είχε πει πως λιγο καιρό πριν είχε χωρίσει απο κάποιον και ξερω πως είχε φλερτάρει και με κάποιον αλλο αλλα δεν είχε γίνει κατι μεταξύ τους. Μετά το καλοκαίρι συνεχισαμε να κανουμε παρέα. Βγαίνουμε κυρίως οι δυο μας μονες μας, και το επιδιώκει κυρίως αυτή. Δλδ κάποια στιγμή της είχα πει να βγούμε με παρέα, αλλα ήθελε λέει να.βγουμε οι δυο μας να τα πούμε και άλλη μέρα θα βγαίναμε με άλλους. Πάντα ήμουν της λογικής οτι ο έρωτας δεν είναι ανάμεσα σε φύλα αλλα ανάμεσα σε ανθρώπους. Όμως το τελευταίο καιρό άρχισα να σκέφτομαι όλο και πιο έντονα να κανω κατι με μια κοπέλα. Και για κάποιο λόγο άρχισα να σκέφτομαι αυτή τη συγκεκριμένη κοπέλα. Εν τω μεταξύ τώρα τελευταία που είχαμε βγει μου έλεγε οτι δεν χρειαζόμαστε τους άντρες και δεν την ενδιαφερουν και κάτι τέτοια , εγω δε μιλούσα γιατί δεν ήξερα τι να της πω ή που το πήγαινε. Επιπλέον, τωρα τελευταία μου λέει πως δε μπορεί να βρει έναν άνθρωπο που να ταιριάζει και κάτι τέτοια. Γενικά, άμα δε τη ξέρει κάποιος μπορεί να νομίζει οτι ειναι ενα ήσυχο κορίτσι που θέλει να βρει ένα καλό παιδί και να τακτοποιηθεί, ενω στη πραγματικότητα ειναι τελείως ανεξάρτητη δε θέλει γάμο και φεμινίστρια.

Το θέμα είναι πως κάθε φορά που βρισκόμαστε νιώθω περίεργα και έχουμε και οι δυο μια αμηχανία , ειδικά όταν ειναι να αποχαιρετιστούμε. Δεν κάνω βήμα να τη φιλήσω σταυρωτά ούτε αυτή και οι δυο.στεκομαστε με μια φοβερή αμηχανία. Μια μέρα ενώ φευγαμε.μετα τη σχολή ήταν να πάρουμε διαφορετικές διαδρομές μετρό και ενώ είχαμε χωριστεί με παίρνει τηλ οτι τελικά θα έρθει απο τη δική μου διαδρομή, δλδ θα έκανε ολόκληρο κύκλο για να πάει σπίτι της , και να κατέβω απο το μετρο να πάρω το επόμενο που ήταν και αυτή. Στη διαδρομή μου πρότεινε να πάμε για καφέ με πλάγιο τρόπο οτι και καλά θελω να την ξεμοναχιασω σε κανένα καφέ. Τελικά δε πήγαμε γιατί είχα κάποια δουλειά. Κατά το 99% αυτή μου λέει να.βγουμε, ενώ εγω το θελω δε ξέρω αλλά δε κάνω τη κίνηση φοβάμαι μην την ενοχλησω.

Περναω πολύ καλά μαζί της και νομιζω πως και αυτή το ίδιο. Γενικά δε πιστεύω πως θα γίνει κατι μεταξύ μας, αλλα οκ. Εσείς τι λέτε να κάνω και τι καταλαβαίνεται απ όλο αυτό; Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας και το χρόνο σας!!! Σορρυ για τα πολλά λόγια.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια…Μέσα σου ξέρεις πως όντως “υπάρχει κάτι εδώ” οπότε δε μένει παρά να βρεις το θάρρος που χρειάζεται για να το εξερευνήσεις, Σου ζητάει συνέχεια να βγείτε και σου έχει δείξει ότι περνάει πολύ καλά μαζί σου. Από αυτά που γράφεις καταλαβαίνω οτι μόνο αδιάφορη δε σου είναι, μη τα περιμένεις όμως όλα από εκείνη καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να σκεφτεί ότι δεν ενδιαφέρεσαι και να προχωρήσει παρακάτω. Τί αισθάνεσαι όταν είσαι μαζί της? Εξωτερίκευσέ το!

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
5.00 avg. rating (98% score) - 1 vote