Μου Λείπεις

Posted on

Εξομολόγηση:

Οσο κ αν το αρνουμαι στον εαυτο μου παντα μου λειπεις παντα σε φοραω σαν αυτα τα ρουχα που τα χεις καιρο κ ενω εχουν φθαρει δε θες να τα πεταξεις γτ σημαινουν πολλα για σενα ε λοιπον ησουν οτι καλυτερο εχω φορεσει κ μ εχει φορεσει κ μαλλον με φορεσες τοσο καλα που εγινες ενα με το σωμα μου που σε οποιο αλλο ρουχο ψαξω μια αγκαλια δε θα ναι ποτε σα την δικια σου δε ξερω καν γιατι τα γραφω ισως γιατι στο χαρτι παιρνουν αλλη μορφη τα χω απεναντι μου κ τα διαβαζω και δημιουργω ακομα εναν λογο να υπαρχεις…ισως ειναι pathetic αυτο το να κρατας καποιον ενω δεν ΄΄υπαρχει” το να ξερεις οτι ολα εχουν παρει τελειως διαφορετικη τροπη απ οσα θελατε το οτι εχουν φθαρθει τα παντα..αλλα ειναι εξισου πολυ ενδιαφερον φιλινκ το οτι ενω ισχυουν ολα αυτα αυτος ο ανθρωπος υπαρχει ακομα μεσα σου…δε προσπαθησα ποτε μου να σου δειξω κατι να αμφισβητησω τα αρνητικα συναισθηματα που σ προκαλουσα γτ αυτο το θεωρω πολυ λιγο ποτε δε θα σου αποδειξω οτι δεν ειμαι αυτο που πιστευεις τι νοημα εχει να μπει καποιος σ αυτη την διαδικαασια ισως πονταρω πως βαθυα μεσα σου γνωριζες…αν οχι γνωριζεις… ΥΓ: μαλλον ελπιζω ακομα σε κατι ανυπαρκτο επειδη οπως ειναι φανερο ποτε μου δε τα πηγαινα κααλα με τα σημεια στιξης :p)

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page
5.00 avg. rating (98% score) - 2 votes

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.