being-gay-in-larissa-sucks-γαμώτο

Posted on

Αγαπημένες μου ε και ζ.

Καταρχάς να σας ευχαριστήσω αφάνταστα για το υπέροχο blog σας και για το χρόνο που αφιερωνετε σ’αυτό. Είμαι σίγουρη πως γι αυτή σας την πράξη θα πάτε στον Παράδεισο (ή στη Βαλχαλα ή όπου αλλού πιστεύετε). Δεν έχετε ιδέα πόσα απελπισμενα κορίτσια (including me) καταφευγουν σε τέτοιου είδους λύσεις για μια επαφή με τη gay πραγματικότητα. Ανακάλυψα τυχαία το blog σας τρεις μέρες πριν, όταν πλέον οι ιστορίες της Alex και της Maggie του Supergirl, της Waverly και της Nicole του Wynonna Earp, της Emily και της Maya/Paige/Alison του Pretty Little Liars (ναι, η Emily μας βγήκε ζωηρουλα), δε μου ήταν πια αρκετές. Don’t get me wrong, είμαι ευγνώμων που υπάρχουν αυτές οι ιστορίες και με βοηθάνε να ξεφευγω από τη βαρετή καθημερινότητα μου αλλά ήθελα να γκρινιάξω και σε κάποιον!

Και σ’αυτες τις τρεις μέρες έκλαψα, γέλασα (sorry κοπελιά που δε μπορούσες να φτάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα με την κοπέλα σου, ο τρόπος που έγραφες ήταν πολύ αστείος όμως, και εννοείται πως εύχομαι να το έχετε ξεπεράσει και να είστε τρισευτυχισμενες) και ταυτιστηκα με τις ιστορίες των αναγνωστριων σας και θα ήθελα να ευχηθώ σε όλες καθώς και σε σας ε και ζ, η ζωή να σας φέρει τα πράγματα ακριβώς όπως τα ονειρεύεστε και να είστε μόνιμα γελαστες και χαρουμενες. Ζω στη Λάρισα που όπως ξέρετε είναι ένα μεγάλο χωριό που ο καθένας γνωρίζει τα πάντα για το διπλανό του. Δυστυχώς δεν έχω δουλειά (άρα ούτε και λεφτά), οπότε δε μπορώ να κάνω ταξίδια, και ενώ βγαίνω συχνά έξω, στα μαγαζιά που πάω (κυρίως για φαγητό) δεν υπάρχει περίπτωση να γνωρίσω κοπέλες σαν εμένα. Όλες μου οι φίλες είναι straight παναθεμα τους, και οι περισσότερες narrow minded σε εκνευριστικό βαθμό. Η κολλητή μου πήρε των ομματιων της και έφυγε στο εξωτερικό (το καθαρμα) και νιώθω τόσο μόνη! Δεν έχω κανένα να μιλήσω και κοντεύω να πάθω κατάθλιψη! Πόσες gay ταινίες /σειρές να δω πια, πόσα Brittana fanfiction να διαβάσω η γυναίκα ? Ευτυχώς που υπάρχει και το γυμναστήριο και εκτός του ότι κάνει καλό στην εξωτερική μου εμφάνιση (1,72 και 58 kg και γυμνασμενη), βοηθάει και να ξεφευγω λίγο αφού τελευταία έχω όλο και λιγότερες αντοχές στο να προσποιουμαι και είμαι σίγουρη ότι δε θα μου βγει σε καλό. Θέλω φιλαράκια να χαζευουμε, να μιλάμε και να μοιραζόμαστε απόψεις και να γελάμε (και μια ψηλή πανέμορφη ξανθιά που θα με λατρεύει και θα μου χαιδευει τα μαλλιά μέχρι να με πάρει ο ύπνος αλλά δεν το κόβω).

Είναι απογοητευτικό να ζω σε μια πόλη όπου το μέλλον φαντάζει δυσοιωνο. Να αμφιβάλλω αν υπάρχει άλλη gay κοπέλα στον τόπο μου, λες και είμαστε είδος προς εξαφάνιση! Να μη μπορώ να σκεφτώ θετικά και να φοβάμαι πως θα ζήσω μόνη μου για την υπόλοιπη ζωή μου αφού είμαι ήδη 40 χρονών (αν και δε φαινομαι, ούτε εξωτερικά, ούτε εσωτερικά). And it is not fair because I have so much love to give and I am caring and kind και τρομερά πιστό παιδί και με χιούμορ. Δε βοηθάει βέβαια και το γεγονός ότι το gaydar μου είναι εντελώς χαλασμένο (όχι ότι θα γνώριζα κάποια κοπέλα εδώ, κουβέντα να γίνεται).

Δε θέλω καμιά συμβουλή απλά ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου.

Να είστε καλά ρε κούκλες και εύχομαι ολόψυχα ο καλός Θεουλης (ή ο Οντιν ή όπου πιστεύετε τέλος πάντων) να σας ανταποδωσει το καλό που κάνετε. P.S. Δεν είναι βλακεια που όλες οι φίλες μου είναι χαζές και θα αναγκαστώ να πάω στο Wonder Woman μόνη μου?????

Με εκτίμηση [email protected]

Γεια σου φίλη!

Χαιρόμαστε που βοηθάμε έστω και λιγο με τον τρόπο μας!

Θα σου πρότεινα να φύγεις από τη Λάρισα! Δε γνωρίζω πώς μπορείς να το κάνεις αυτό, να ψάξεις να βρεις μια δουλειά σε Αθήνα ή Θεσσαλονίκη ? Δε ξερω αλλά γιατί να αφήνεις τα χρόνια να περνάνε στην κλειστόμυαλη επαρχία όπου οι πιθανότητες να βρεις ανθρώπους σαν εσένα είναι ελάχιστες ενώ θα μπορούσες να αλλάξεις σελίδα? Δε λέω ότι θα είναι εύκολο ούτε ότι δε θα ζοριστείς αλλά σκέψου τί έχεις να χάσεις και τί έχεις να κερδίσεις. 

Αν υπάρχει κάποια Λαρισαία ας στείλει στο κορίτσι! 
Αν και δεν ανεβάζουμε πια mail είπαμε να κάνουμε μια εξαίρεση 🙂

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

συνέχεια…

Posted on

Καλησπέρα σας!

Καλως ή κακως τα πράγματα προχωρανε πολύ γρήγορα. Σας είχα στείλει οτι ένας φίλος μου του αρεσει η κοπέλα που μου αρέσει και.δε το ήξερε. Βγήκαμε όλοι μαζί τελικα δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον μεταξύ τους και όλα οκ. Όπως είπα και παραπάνω τα πράγματα τρέχουν. Βγήκαμε με παρέα έξω και κάποια στιγμή ανέφερα πως μου αρεσει κάποιο άτομο χωρίς να πω κατι. Αυτος ο φίλος μου τη πίεζε γενικά τη συζήτηση.

Στην έξοδο δεν είπα κάτι. Όμως μετά μου έστειλε μνμ και με ξανά ρώτησε οποτε αφού δεν ήταν μπροστά και οι άλλοι φίλοι μας που δε ήθελα να μάθουν κατι κουτσα στραβά του το είπα. Και του είπα και για τη συγκεκριμένη κοπέλα. Το πήρε πολύ καλα. Και γενικά κατανόησε τη συμπεριφορά μου σε κάποια πράγματα.

Το θέμα είναι τώρα πως νιώθω περίεργα. Δεν ξέρω αν έπρεπε να το πω. Νιώθω λες και όλοι θα περιμένουν να ειμαι με μια κοπέλα ή κάτι τέτοιο. Όμως επειδή μου αρέσουν και οι άντρες, δε ξέρω πως ακριβώς να εξηγήσω στις κολλητες μου όταν το πω πως ελκύομαι και απο τα δυο. Γενικά νιώθω περίεργα.

Ειναι μεσα στη διαδικασία και αυτο; νιώθω λες και έχω εκτεθεί, κατι τέτοιο. Δε ξέρω αν το εξηγώ σωστά. Σας ευχαριστώ πάντως.

Γεια σου φίλη!

Αισθάνθηκες ότι ήθελες να το πεις και αυτό αρκεί! Μην φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου! Είναι θετικό ότι ο φίλος σου δε το πήρε άσχημα οπότε προχώρα κανονικά, είσαι στη διαδικασία του coming out που είναι η πιο δύσκολη και αγχωτική διαδικασία για έναν άνθρωπο που ανήκει στην lgbt κοινότητα. Είναι κάτι που χρειάζεται σθένος, θάρρος και αυτοπεποίθηση αλλά πάνω από όλα χρειάζεται εσύ να έχεις αποδεχτεί τον προσανατολισμό σου και να μπορείς να υπερασπιστείς με επιχειρήματα αυτό που είσαι, έτσι θα σε αποδεχτούν και οι γύρω σου. Είναι ένα βασικό κομμάτι της προσωπικότητάς σου που δεν υπάρχει λόγος να το κρύβεις (εκτός κι αν κινδυνεύει η σωματική σου ακεραιότητα που αν κατάλαβα σωστά δε παίζει τέτοιο ενδεχόμενο) οπότε power! Συνέχισε έτσι!

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

To είπα και τώρα?

Posted on

Καλημέρα κορίτσια!!

Καταρχάς συγχαρητήρια για όλη τη δουλειά που κάνετε!! Πραγματικά βοηθάτε παρα πολύ!! Τώρα στο θέμα μου. Τελικα το έκανα, είπα σε κάποιους φίλους μου ότι ειμαι bi. Οι αντιδράσεις ποικίλες αλλα με τελικό αποτέλεσμα την αποδοχή οτι έτσι ειμαι. Η αφορμή ήταν ότι ερωτεύτηκα μια κοπέλα που τη γνωρίζουν εε και τελικα το είπα.

Το θέμα μου είναι πως πέρα από την ημέρα που τους το είπα και έκαναν κάποιες βασικές ερωτήσεις, απο κει και πέρα δεν αναφέρονται στο θέμα. Δηλαδή σαν να μη το είπα ποτε. Δε ξέρω ίσως προσπαθούν να δουν πως θα το διαχειριστούν. Εσείς τι λέτε να κάνω να πάω εγώ τη κουβέντα προς τα εκεί; ή να περιμένω όταν αυτοί θα νιώσουν έτοιμοι να με ρωτήσουν;

Σας ευχαριστώ παρα πολύ για το χρόνο που αφιερώνετε!! ❤

 

Γεια σου!

Σε ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια,

Μπράβο για το θάρρος σου να κάνεις coming out!
Αυτό συμβαίνει γενικά, μην αγχώνεσαι, οι φίλοι σου χρειάζονται λίγο χρόνο για να το χωνέψουν απλά. Όσο δε βλέπεις κάποια αρνητική αλλαγή στη συμπεριφορά τους τότε δε χρειάζεται να ανοίξεις το θέμα πάλι από τη στιγμή που το συζήτησες ήδη. Φέρσου φυσιολογικά και αν έχουν ερωτήσεις θα σε ρωτήσουν με κάποια ευκαιρία.

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Μπερδεμένη με κάτι διαφορετικό

Posted on

Καλησπερα κοριτσια !!! Ονομαζομαι Ιριδα ειμαι 23 ετων και τον τελευταιο καιρο μενω λογω σπουδων στη Ξανθη..Προσφατα χωρισμενη και στρειτ.Εχει περιπου ενα μηνα που αρχισε να μου αρεσει μια κοπελα , ονοματι Αναστασια.Στην αρχη δεν το ειχα καταλαβει αλλα με το καιρο το καταλαβε ενας φιλος μου και μου ειπε καποιες αντιδρασεις που εκοψε απο πλευρας της για εμενα. Εχοντας αγνοια για το ”Παιχνιδι” μιας λεσβιας, μου εξηγησε ο φιλος μου ο οποιος ειναι γκει πως εχουν τα πραγματα … ανακαλυπτοντας λοιπον τις δυο κατηγοριες (ενεργητικης-παθητικης) καταλαβα οτι η κοπελα ειναι ενεργητικη εχοντας ενα πιο ”χαλαρο” στυλ ,τυπου φορμα φαρδια,ξυρισμενο μαλλι κλπ. το ακριβως αντιθετο απο εμενα … Σιγα σιγα λοιπον αρχισα να την προσεχω ..Ανταλλαξαμε ενα εντονο βλεμμα χωρις καμια κουβεντα…την επομενη φορα ειχαμε μια ιδιαιτερη επικοινωνια ( η αναστασια ειναι γυμναστρια και η μονη κοινη οπτικη επαφη ειναι μια με δυο φορες την εβδομαδα..) λεγοντας ιδιαιτερη εννοω πως γνωριστηκαμε για τα τυπικα της προπονησης και ανταλλαξαμε πολλα χαμογελα κ βλεμματα η μια στην αλλη … ο φιλος μου καταλαβε οτι κατι ‘επαιζε στην ατμοσφαιρα”. εγω δεν καταλαβα κατι.” υπηρχε μια φλογα αναμεσα σας” ειπε (ο φιλος μου γνωρισει οτι ειμαι στρειτ) ετσι μου ειπε πως <> ..με εβαλε σε σκεψεις .. ναι, σιγουρα δεν θα ηταν κακη ιδεα αλλα πως θα καταφερω να την προσεγγισω?? ειδικα οταν καταλαβαινω και νιωθω (για πρωτη φορα) οτι μια κοπελα κααατι αισθανεται για μενα …γιατι για να φτασω στο σημειο να το νιωσω καταλαβα οτι με ”εβαλε στο ματι” αλλα γιατι δεν κανει κατι ? μια κινηση?

Επισης συναντηθηκαμε τυχαια και εγω κομπλαρα..Γενικοτερα βγαζω μια αμυνα χωρις να το θελω , λιγο σνομπ θα το χαρακτηριζα …δεν την χαιρετησα καν …ουτε εκεινη …μονο με κοιτουσε .. Μηπως νιωθω λαθος? μηπως εναι ιδεα μου οτι της αρεσω ? δεν γινεται να το νιωθω λαθος πρωτη φορα καταλαβαινω κατι σε μια κοπελα … πως μπορω να την παροτρυνω να κανει καποιο βημα ?

Γεια σου φίλη…

Αυτό το ενεργητικό – παθητικό please μη μας τα λες εμάς… Αυτά είναι καλούπια που κατά τη γνώμη μας δεν ισχύουν και το μόνο που κάνουν είναι να περιορίζουν…. Πώς μπορεί ο φίλος σου να την κατηγοριοποιεί έτσι, έχει πάει μαζί της μήπως?

Τέλος πάντων…το προσπερνάω και πάω στην επόμενη triggering λέξη. Δηλώνεις straight…Ωστόσο μου φαίνεται έχεις τσιμπηθεί με την γυμναστρια 😉 και θέλεις να κάνεις κάτι μαζί της τόσο που αναρωτιέσαι γιατί δε κάνει κάτι, μια κίνηση….Κι εγώ θα σε ξαναρωτήσω…. Αν είσαι straight και αυτή λεσβία, γιατί να κάνει κάποια κίνηση? 
Εσύ θα την έπεφτες σε gay αγορι?

Τί θέλω να πω… Πέρα από το να σε προβληματίσω προσπαθώ να σου δέιξω ότι άμα δεν της δείξεις ότι ενδιαφέρεσαι όπως θα το έδειχνες σε κάποιον που γουστάρεις τότε πώς και γιατί να κάνει κίνηση η κοπέλα? Το ότι είναι κοπέλα δεν κάνει το φλερτ διαφορετικό!

Για αρχή μίλα της, κολάκευσέ την, ρώτα την πού μένει πχ, δε ξέρω, δείξε ενδιαφέρον!

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Παντρεμένη και ερωτευμένη με γυναίκα

Posted on

Καλησπέρα σας, πολύ αξιόλογη η σελίδα σας , διότι μας δίνεται η ευκαιρία με αυτες τις ιστορίες που μοιραζόμαστε όλες , να νικάμε την μοναξια, η οποία επικρατεί σε εμάς .

Ας πάω κι εγώ στα δικά μου…Είμαι 35 και παντρεμένη , κατάλαβα τον σεξουαλικο μου προσανατολισμό απο νεαρή ηλικία επέλεξα όμως να μου γυρίσω την πλάτη κάτι το οποίο ξεσπούσε σε διαφορά στάδια της ζωής μου. Ερωτευόμουν γυναίκες και είχα προχωρήσει σε σχέσεις αλλα δυστυχώς επειδη ενοιωθα δειλή έβρισκα δικαιολογιες τα πρεπει και έβαζα στοπ σε αυτή του είδους τη ζωη.

Κατέληξα να παντρευτώ έναν άνδρα και για μεγάλο διάστημα να αποβάλλω επιτυχώς τις ερωτικες σκεψεις μου προς τις γυναίκες , μέχρι που κάποια στιγμή βγήκαν στην επιφάνεια εκδικητικά έντονα. Έκανα παράλληλη σχέση με μια γυναίκα για την οποία ένοιωσα πολύ δυνατά αλλά χωρίσαμε διότι είχε απαιτήσεις κι εγώ λόγω της δύσκολης κατάστασης μας ένοιωσα φοβερά πιεσμένη και έκανα πίσω. Μετανιώνω και την σκέφτομαι κάθε μέρα , περνάει η κάθε ημέρα και σκέφτομαι πως θα ήταν εαν την περνούσα μαζί της. Παιδί δεν έχουμε με τον άντρα μου και δεν σκεφτόμαστε , εγώ δεν θέλω και το έχει αποδεχθεί (πιστεύω..) . Έχω σκεφτεί αρκετές φορές να χωρίσω αλλά φοβάμαι.

Φοβάμαι τα πάντα , ότι μπορείτε να σκέφτειται το φοβάμαι. Σε αυτό έχει συμβάλλει και ο άντρας μου διότι με εκβιάζει συναισθηματικά και μου προκαλεί εξουθενωτικά ψυχικό αίσθημα ευθύνης. Είχαμε βρεθεί σε κατάσταση χωρισμού όταν είχε προκύψει το θέμα του παιδιού . Εγώ δεν ήθελα και του είχα πει να προχωρήσει τη ζωή του εάν θέλει. Τότε άρχισε να με φορτώνει ψυχικά ότι δεν θα αντέξει χωρίς εμένα. Οπότε τώρα σε έναν επερχόμενο χωρισμό σκέφτομαι όλη αυτή την κατάσταση. Επίσης νοιώθω και τα συναισθήματα μου να εναλλάσσονται μεταξύ των 2 ατόμων κάτι που είναι φοβερά δύσκολο.

Δεν ξέρω τι να κάνω και δεν ξέρω πως να μπορέσω να καταλάβω τι θέλω πιο πολύ τελικά….Είμαι πολυ μπερδεμένη …Σας ευχαριστώ ….

 

 

Γεια σου φίλη και σε ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια.

Ασχετα με το αν τελικά έχεις επιλέξει να αποδεχτείς τον σεξουαλικό σου προσανατολισμό ή όχι και straight να ήσουν θα σου έλεγα να σκεφτείς πολύ σοβαρά αν θέλεις να συνεχίσει το υπόλοιπο της ζωής σου (είσαι 35 όχι 70) με έναν άνθρωπο που σε εκβιάζει συναισθηματικά όπως μας λες και σε χειραγωγεί. Ευτυχώς δεν υπάρχει παιδί, το οποίο διευκολύνει πολύ την κατάσταση και σε απελευθερώνει σημαντικά, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα παρά μόνο τη ζωή που περνάει χωρίς να την ευχαριστιέσαι και να την απολαμβάνεις στο 100%. Κάτσε λοιπόν και σκέψου τί σε κρατάει, πέρα από τον φόβο, μαζί του…Αξίζει το κόπο να θυσιαζεσαι για αυτό?

Μήπως έχει έρθει η ώρα να κοιτάξεις λίγο και τον εαυτό σου πέρα από τον σύζυγό σου, γιατί αν δε περνάς καλά και σου λείπουν πράγματα τότε τί νόημα έχει?

 

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Εγώ παντρεμένη

Posted on

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ:

 

Εγω παντρεμενη,εσυ ελευθερη,συνομήλικες και οι δυο.παντα υπηρχε μεσα μου η ελξη για το ιδιο φυλλο αλλα τα “πρεπει” κλειστων κοινωνιων με εκαναν να το κρυψω μεσα μου καλα.και ξαφνικα…μια απλη συνομιλια σε ένα chat room μας εφερε κοντα..τηλεφωνήματα κάθε μερα,αστεια ,κουβεντα,και συντομα μια συναντηση από κοντα,ενα καφεδακι να σε δω και να με δεις επιτελους…ποτε δεν το πιστευα αυτό…εσπασε η καρδια μου από χαρα..ηρθαμε κοντα,εζησα στιγμες απολυτης ηδονης και ευτυχιας.ομως είναι δυσκολο..παλευω μεσα μου κάθε μερα,την θελω,την επιθυμω,αλλα ξερω πως δεν θα κρατησει,δεν είναι ισοτιμο,θα κουραστεί…το νιωθω.ομως σε ευχαριστω χριστινα για ολο αυτό που εζησα διπλα σου…την αγαπη..τον ερωτα..την αληθεια.ποτε δεν πιστευα ότι θα συνεβαινε,και όμως…

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

lost-on-you

Posted on

 ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

– Ελλαδα 2016—2017… Δε ξέρω απο που να ξεκινησω κι εχω αναγκη να τα βγαλω απο μεσα μου μπας και ηρεμησει η ψυχη μου.. Στα 30+ μου, παντρεμενη, με παιδια, να τολμω και να ζω κατι μοναδικο. Να βρισκω μια αγκαλια που να με ολοκληρωνει, εναν ανθρωπο που με καταλαβαινει, που με γνωριζει καλυτερα κι απο εμενα σε λιγο χρονικο διαστημα.. Το χα τοσο αναγκη. Ενιωθα χαμενη κι επιτελους ειχα δει φως. Μου δωσε τοσα πολλα. Γνωριστηκαμε απο εδω..και με το που συναντηθηκαμε βρεθηκαμε η μια στην αγκαλια της αλλης, να νιωθουμε να μοιραζομαστε. Με εκανε να τρελλαινομαι σε καθε της αγγιγμα οπου κι αν βρισκομασταν.. Ζησαμε πολλα, μοιραστηκαμε πολλα .. Τολμησα να ζησω κατι που ηθελα αλλα μεγαλωνοντας εθαψα μαζι με τα λαθη μου, μαζι με οσα δε τολμησα να κανω, μαζι με τα ονειρα μου.. Ενιωσα πολλα, νιωσαμε πολλα.

Ηρθε σε μενα, το χε παρει αποφαση και το θελα κι εγω, γνωρισε τα παιδια και εψαχνε δουλεια για να μαστε κοντα για να κανουμε τα ονειρα μας πραγματικοτητα….τα freddo espresso μας στη παραλια, οι συζητησεις μας για ολα μα κυριως για εμας..μου λειπουν τοσο πολυ.. Το χασαμε το παιχνιδι…φοβηθηκα..και την εδιωξα. Μπλεχτηκαν κι αλλοι.. Κι Ενιωσα πιεση, ανησυχια, φοβο, πονο, θανατο… Δε μπορουσα να ρισκαρω να χασω τα παιδια, να με μισησουν, και εθαψα τα ονειρα μου ξανα… Χαθηκα σε αυτην…με εχασα.. Την εκανα να με μισησει για να φυγει, για να προχωρησει.. Την εβλεπα να κλαιει και ενιωθα μαχαιρια στην καρδια μου αλλα δεν εκανα τιποτα. Την αφησα εκει να κλαιει…την εγκαταλειψα..Μας εκανα κομματια.. Μισω τον εαυτο μου για το κακο που μας εκανα και δε θα με συγχωρεσω.. Με ειχε ολοκληρωσει ως ανθρωπο. Ηταν ο Ανθρωπος μου. Μου δωσε τοσα πολλα. Εφυγε.. Δε θα μαστε ποτε μαζι, το ξερω. Και δε προκειται να παλεψω γιατι δε μου αξιζει. Της αξιζει η ευτυχια κι ευχομαι να την βρει. Το χαμογελο της, η φωνη της, τα ματια της το αρωμα της ειναι παντου…την ψαχνω παντου.. Και μου λειπει… Πολυ… Αλλα δε γινεται, δε πρεπει, δε κανει… Να σαι καλα ψυχη μου, μου λειπεις Χ. Να ξερες ποσο.. Κι ας μη το πιστεψες οταν στο πα ξανα… Σου πα “αντιο”… Και μου πες κι εσυ… Ξερω οτι δε σου αξιζω, στο χα πει… ” δεν αξιζω τοσα” κι επεμενες εσυ… Να προσεχεις ….. Και να χαμογελας γιατι σου παει… MV

Δεν υπάρχει “δε γίνεται, δε πρέπει, δε κάνει”.

Υπάρχει φοβάμαι.

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Υπάρχει κάτι εδώ

Posted on

Καλησπέρα σε όλες, θα ήθελα πραγματικά τη γνώμη σας!! Πέρυσι το καλοκαίρι στη πρακτική μου γνώρισα μια κοπέλα , η οποια ειναι και απο τη σχολή μου ένα χρόνο μικρότερη. Γνωριστήκαμε, λοιπόν, και αρχίσαμε να κανουνε παρέα. Μου γνώρισε και τις κολλητές τις και ταιριαξαμε όλοι σα παρέα, με συμπαθούν παρα πολύ οι κολλητές της. Η πρακτική μου κράτησε ένα μήνα και αυτο το μήνα περάσαμε πολύ ωραια.

Τότε μου είχε πει πως λιγο καιρό πριν είχε χωρίσει απο κάποιον και ξερω πως είχε φλερτάρει και με κάποιον αλλο αλλα δεν είχε γίνει κατι μεταξύ τους. Μετά το καλοκαίρι συνεχισαμε να κανουμε παρέα. Βγαίνουμε κυρίως οι δυο μας μονες μας, και το επιδιώκει κυρίως αυτή. Δλδ κάποια στιγμή της είχα πει να βγούμε με παρέα, αλλα ήθελε λέει να.βγουμε οι δυο μας να τα πούμε και άλλη μέρα θα βγαίναμε με άλλους. Πάντα ήμουν της λογικής οτι ο έρωτας δεν είναι ανάμεσα σε φύλα αλλα ανάμεσα σε ανθρώπους. Όμως το τελευταίο καιρό άρχισα να σκέφτομαι όλο και πιο έντονα να κανω κατι με μια κοπέλα. Και για κάποιο λόγο άρχισα να σκέφτομαι αυτή τη συγκεκριμένη κοπέλα. Εν τω μεταξύ τώρα τελευταία που είχαμε βγει μου έλεγε οτι δεν χρειαζόμαστε τους άντρες και δεν την ενδιαφερουν και κάτι τέτοια , εγω δε μιλούσα γιατί δεν ήξερα τι να της πω ή που το πήγαινε. Επιπλέον, τωρα τελευταία μου λέει πως δε μπορεί να βρει έναν άνθρωπο που να ταιριάζει και κάτι τέτοια. Γενικά, άμα δε τη ξέρει κάποιος μπορεί να νομίζει οτι ειναι ενα ήσυχο κορίτσι που θέλει να βρει ένα καλό παιδί και να τακτοποιηθεί, ενω στη πραγματικότητα ειναι τελείως ανεξάρτητη δε θέλει γάμο και φεμινίστρια.

Το θέμα είναι πως κάθε φορά που βρισκόμαστε νιώθω περίεργα και έχουμε και οι δυο μια αμηχανία , ειδικά όταν ειναι να αποχαιρετιστούμε. Δεν κάνω βήμα να τη φιλήσω σταυρωτά ούτε αυτή και οι δυο.στεκομαστε με μια φοβερή αμηχανία. Μια μέρα ενώ φευγαμε.μετα τη σχολή ήταν να πάρουμε διαφορετικές διαδρομές μετρό και ενώ είχαμε χωριστεί με παίρνει τηλ οτι τελικά θα έρθει απο τη δική μου διαδρομή, δλδ θα έκανε ολόκληρο κύκλο για να πάει σπίτι της , και να κατέβω απο το μετρο να πάρω το επόμενο που ήταν και αυτή. Στη διαδρομή μου πρότεινε να πάμε για καφέ με πλάγιο τρόπο οτι και καλά θελω να την ξεμοναχιασω σε κανένα καφέ. Τελικά δε πήγαμε γιατί είχα κάποια δουλειά. Κατά το 99% αυτή μου λέει να.βγουμε, ενώ εγω το θελω δε ξέρω αλλά δε κάνω τη κίνηση φοβάμαι μην την ενοχλησω.

Περναω πολύ καλά μαζί της και νομιζω πως και αυτή το ίδιο. Γενικά δε πιστεύω πως θα γίνει κατι μεταξύ μας, αλλα οκ. Εσείς τι λέτε να κάνω και τι καταλαβαίνεται απ όλο αυτό; Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας και το χρόνο σας!!! Σορρυ για τα πολλά λόγια.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια…Μέσα σου ξέρεις πως όντως “υπάρχει κάτι εδώ” οπότε δε μένει παρά να βρεις το θάρρος που χρειάζεται για να το εξερευνήσεις, Σου ζητάει συνέχεια να βγείτε και σου έχει δείξει ότι περνάει πολύ καλά μαζί σου. Από αυτά που γράφεις καταλαβαίνω οτι μόνο αδιάφορη δε σου είναι, μη τα περιμένεις όμως όλα από εκείνη καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να σκεφτεί ότι δεν ενδιαφέρεσαι και να προχωρήσει παρακάτω. Τί αισθάνεσαι όταν είσαι μαζί της? Εξωτερίκευσέ το!

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Σε Δίλημμα

Posted on

Γεια σας! Ειμαι 21 χρονων και τελευταια αρχισα να αποδεχομαι την ταυτοτητα μου και τον σεξουαλικο μου προσανατολισμο. Δεν εχω κανει ακομη coming out σε οικογενεια, φιλους κλπ. Μιλησα ομως προσφατα σε μια κοπελα η οποια ειναι ανοιχτη σε αυτο το θεμα, της αρεσουν οι γυναικες και ειναι σε σχεση με μια αλλη κοπελα. Την κοπελα αυτη την ξερω καιρο μεσα απο μια ομαδα αλλα τα αισθηματα ειναι τελειως φιλικα.

Απο εκεινη τη μερα που μιλησαμε νιωθω λιγο περιεργα κοντα της. Μου αρεσει αλλα ξερω πως εχει σχεση και πως δεν ενδιαφερεται για εμενα. Τι μπορω να κανω;; Να της μιλησω, να κανω κινηση ή θα ναι ανωφελο?

Γεια σου φίλη,

Θα κάνεις κίνηση με σκοπό να κάνεις κάτι μαζί της ή απλά και μόνο για να της εξωτερικεύσεις τα συναισθήματα σου χωρίς προσδοκίες? Το αν θα της το πεις ή όχι εξαρτάται από ‘σένα το δικό της κομμάτι είναι το τί θα γίνει μετά και δεν εξαρτάται από σένα οπότε γιατί να είναι ανώφελο να μιλήσεις για το πώς νιώθεις?

ε.

 

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

ill-paint-her-a-picture-with-words-i-miss-her

Posted on

Είμαι 19 και φοιτήτρια. Αρχές 2016 (χρονιά πανελληνίων:S) γνώρισα μέσω μιας φίλης μια κοπέλα στην ίδια κατάσταση με εμένα αλλά από διαφορετική πόλη (μενει εκει που σπουδαζω τωρα) και αρχίσαμε να έχουμε τακτική επαφή λόγω μαθημάτων. Από την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε ένιωσα κάτι πολύ όμορφο αλλά δεν το εξωτερίκευσα μιας και είχε σχέση με μια κοπελα και δεν γουστάρω να είμαι το 3ο πρόσωπο ποτέ. Βέβαια αυτή με τον τρόπο της μου έδειχνε ότι δεν ήμουν απλά ένα text buddy και ότι της άρεσα. Με αυτά και μ’ εκείνα δίνουμε πανελλήνιες αλλά χάνουμε επαφή για 3-4 μήνες. Την είχα ψιλοξεχάσει (λογικό κιόλας δεν είχαμε κάτι) αλλά κάπου στον Αύγουστο με πήρε τηλ μια μέρα να δει πώς είμαι και τα σχετικά και ξανα αρχίσαμε να μιλάμε. Αυτή τη φορά το πράγμα εξελίχθηκε πολύ ωραία με πρωτη κινηση απ την μερια της και εκδηλωθήκαμε και οι 2 οπότε το μόνο που έμενε ήταν να τα πούμε και από κοντα. Την περιοδο που μετακομιζα για να αρχισω σπουδες βγηκαμε για πρωτη φορα για καφε με μεγαλη παρεα και συνεχως ηταν στην αγκαλια μου ΩΣΠΟΥ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΚΑΕΙ ΜΥΤΗ ΜΙΑ ΤΥΠΙΣΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΛΑΕΙ ΟΛΟ. (χαχα) Η κοπελα ηταν μια χαρα καθοταν στην παρεα μας αλλα η “δικια” μου μολις την ειδε με εγραψε εκει που δεν επιανε μελανι και αρχισε νταλαβερι μαζι της. Να μην τα πολυλογω αρχισαν μια σχεση εγω ειχα προχωρησει τη ζωη μου και δεν με πολυενοιαζε μεχρι προσφατα που τα πραγματα ηρθαν ετσι και βρεθηκαμε ξανα απο κοντα σε ενα κλαμπ.

Αυτη ειχε χωρισει οποτε εγινε κατι μεταξυ μας και απ οτι καταλαβα το ηθελε και της αρεσε. Κολλησα αμεσως μαζι της γιατι στο πισω μερος του μυαλου μου υπηρχε παντα, αλλα μου ειπε οτι “παιζεται” με αλλη κοπελα αρκετα χρονια μεγαλυτερη και πιο “εμπειρη” σε πολλα θεματα οπως ειπε και σαν να μην εφτανε αυτο εριξε ευθυνη στο ποτο για οτι εγινε μεταξυ μας αν και ηταν πιο νηφαλια απο ποτε. Εφαγα τεραστιο “χ” αν και η κοπελα ηταν πολυ ενταξει απεναντι μου δεν με κοροιδεψε. Αλλα μου λειπει. Ισως ειναι μεγαλη χαζομαρα που μου λειπει ενω ολες κι ολες βρεθηκαμε 5 φορες μετρημενες αλλα το λιγο που εζησα μαζι της δεν συγκρινεται με τιποτα με το πολυ που εζησα με αλλους και αλλες. Νιωθω οτι δεν εχει κλεισει ο κυκλος μας και οτι στο μελλον θα ξαναβρεθουμε καπου. Δεν ειναι κοπελα που θελει να δενεται και οταν της ειπα οτι φοβαται να ασχοληθει μαζι μου και προτιμαει τα εφημερα επειδη ειναι πληγωμενη γελασε αμηχανα. Δεν ξερω αν νιωθει πραγματα για την καινουρια της “σχεση” και δεν ξερω τι μπορω να κανω εγω για να την προσεγγισω. με αποφευγει οπως ο διαβολος το λιβανι οπως λεει “για το καλο μου”. Την τελευταια φορα που μιλησαμε της ευχηθηκα απλα να ειναι χαρουμενη και της ειπα οτι την σκεφτομαι αλλα δεν υπηρξε ανταποδωση το μονο που μου ειπε ηταν να προσεχω γιατι ειμαι ψυχαρα.

Τωρα πως της λεω οτι θελω να με προσεχει αυτη?xD Help me. 😛

Απλά της το λές 🙂

Θα αγνοήσεις ωστόσο αυτά τα δείγματα συμπεριφοράς?

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

εξομολόγηση-προβληματισμός

Posted on

Το τελευταίο διάστημα τριγυρίζει μια σκέψη στο μυαλό μου και θα ήθελα να μου πείτε την γνώμη σας. Ξέρω για τον σεξουαλικό μου προσανατολισμό εδώ και κάποια χρόνια, να πω πως είμαι 28.

Δεν είχα επαφές με άλλους γκέι ανθρώπους, τουλάχιστον ανοιχτά, αλλά εδώ και αρκετό καιρό που αποφάσισα να κάνω το coming out μου βρέθηκα περιτριγυρισμένη από γκέι φίλες που ούτε καν το υπολόγιζα. Οι εκπλήξεις της ζωής βλέπετε!

Ο προβληματισμός μου έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν κάνω ότι κάνουν οι υπόλοιποι γκέι, δηλαδή δεν πάω σε γκέι μπαρ (μόνο μια φορά έχω πάει για την ακρίβεια), δεν πάω σε gay pride κοκ. Όλοι οι γκέι λοιπόν από τον κύκλο μου όποτε το φέρει η κουβέντα μου λένε με άσχημο τρόπο ότι ΠΡΕΠΕΙ να πηγαίνω σε γκέι μπαρ, ΠΡΕΠΕΙ να πηγαίνω σε gay pride, ΠΡΕΠΕΙ να κάνω ότι κάνουν όλοι οι γκέι. Γιατί υπάρχει αυτή η εμμονή ότι όλοι πρέπει να ακολουθούν το ίδιο μονοπάτι και ότι επειδή κάποια είναι γκέι αυτομάτως πρέπει να ακολουθεί ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής ή ο τρόπος ζωής της να γίνεται κατακριτέος?

Αυτή η συμπεριφορά τελικά με οδηγεί να σκεφτώ ότι οι φίλες μου ίσως να είναι από τους πιο κλειστόμυαλους ανθρώπους.

 

Γεια σου φίλη!

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζεται και να διασκεδάζει όπως θέλει και όπως αισθάνεται άνετα! 

Ζούμε σε μια ετεροκανονική κοινωνία και αυτό έχει οδηγήσει στη γκετοποίηση του LGBTIQ πληθυσμού σε συγκεκριμένα στέκια και εκδηλώσεις. Ωστόσο και η LGBTIQ κοινότητα έχει μέρος ευθύνης για αυτό γιατί οδηγεί τον εαυτό της σε μια αυτοπεριθωριοποίηση και μια ομοιογένεια όπου τελικά χάνεται ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του κάθε ατόμου χάριν του συνόλου. Κατά τη γνώμη μου είναι λάθος να επιβάλλονται ή να υπαγορεύονται συμπεριφορές είτε από τους straight είτε από τους gay γιατί αποτελεί στέρηση της ελεύθερης έκφρασης του ατόμου. 

Δεν υπάρχουν ΠΡΕΠΕΙ, απλά δεν υπάρχουν, υπάρχει θέλω και αν δε θες είναι δικαίωμά σου και του καθενός να διασκεδάζει όπου θέλει. 

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Ψεύτικη αγάπη

Posted on

 

 

 

Θα ξεκινήσω με μια ανάρτηση που είδα στο φβ <>, μετά από επιμονή προσπάθεια να ξανάμιλησω με αυτό το άτομο που με διελυσε ψυχικα μετά από ένα χρόνο κ κάτι σχεσεως που είχαμε κ μετά από ένα λάθος δικό μου που χάλασε αυτή την σχέση μου ανακοίνωσε όλη την αλήθεια ή οποία ήταν η εξής ότι καθόλου τον χρόνο αυτό αυτή ήταν ερωτευμένη με αλλη κ μένα με χρησιμοποιουσε να περνάει καλά να πηγαίνει τα ταξιδάκια της της εξόδους της κ να περνάει όμορφα κ ανέξοδα τον χρόνο της. Λέγοντας μου επίσης έτσι να καλύψει λίγο τον εαυτό της ότι μέσα σε αυτό το διάστημα δεθηκε κ λιγο μαζί μου για ένα μικρό διάστημα περί τους δύο μήνες με τρεις μετά συνέχιζε να είναι ερωτευμένη με την άλλη την κοπέλα που ειναι δεσμεύμενη χωρίς να της έχει δώσει ποτέ της η άλλη δείγματα ότι ενδιαφέρετε. Το όλο θέμα αυτό μεταξύ μας βέβαια το βαρύνε το γεγονός ότι πάντα είχε απαιτήσεις από μενα οι οποίες κόστιζαν κ μάλιστα πολύ κ εκτός αυτού αν της χαλουσες χατηρι έκανε κ τον ψυχολογικό της πόλεμο ότι εάν δεν γίνει το δικό της απλά θα με χωριζε. Στο λάθος μου τουλάχιστον ήμουν αληθινή στα αισθήματα μου κ έδινα ακόμη κ την ψυχή μου για αυτήν, ενώ αυτή ήταν το μεγαλύτερο ψέμα που υπάρχει. Ξέρω να αγαπάω κ να δίνω, αυτό δεν το έχω ξαναζησει τέτοια εκμετάλλευση κ κατάχρηση συναισθήματων επάνω μου. Τόσο καλά καμουφλαρισμενη στα αισθήματα της κ τοσο ρηχη ψυχικα.

Με έκανε να φτάσω τα ορια μου ψυχικα έγινα αγνωριστη άλλαξα όλη μου την ζωή να μην σκεφτομαι το ποσό χαμηλά έφτασα για ένα ψέμα. Πως μπορείς κ λες ρε γαμωτο σαγαπω σε έναν άνθρωπο μια τόσο μεγάλη λέξη γεμάτη όλο το είναι σου χωρίς να το εννοείς μόνο κ μονο να περνάς καλά; Κ εάν έφτασα εγώ χαμηλά εξαιτίας σου θα ανέβω γιατί ξέρω να αγαπώ κ ξέρω επίσης ότι η αλλαγή ξεκινάει από μέσα μας με πολύ δουλειά με τον ίδιο μας τον εαυτό, εσύ όμως θα συνεχίσεις να εκμεταλλευεσαι κ να ξεφτυλιζεις τις άλλες που θα έρθουν στη ζωή σου εν άγνοια τους βέβαια. Γιατί απλά αγαπάς πολύ τον εαυτό σου κ ο εγωισμος είναι πολύ μεγαλος κ ετσι ποτέ δεν έμαθες να δίνεις πάρα μονάχα να παιρνεις. Είχα φτιάξει έναν κόσμο μόνο για μενα κ για εκείνη γεμάτο αγάπη, έρωτα κ αγνά συναισθήματα κ πήρα ένα ωραιότατο ψέμα μια κατάχρηση κ μια εκμετάλλευση κ κατάντησα μια διαλυμενη ψυχή…. Όταν η άλλη σε αγαπάει απλά σε αγαπάει γιατί είσαι εσύ….

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

H στιγμή που ονειρευόμουν αλλά…

Posted on

Καλησπέρα κοριτσιααα..Είστε απίστευτες και μας δίνετε πολύ κουράγιο❤❤ Έχω ένα θεματακι και μάλλον δε μπορεί να με βοηθήσει κανένας αφού δεν ξέρουν τον πραγματικό λόγο..Φέτος δίνω πανελλήνιες και σκέφτομαι να περάσω Αθήνα για τα κλασσικά..Να ειμαι πιο ανοιχτή,να έχω περισσότερες επιλογές κλπ.Με όποιον το συζητάω -και με παιδιά που σπουδάζουν αθηνα- μου λένε ότι θα το μετανιώσω γιατί σαν φοιτήτρια δεν θα έχω τον απαραίτητο χρόνο και χρήματα να ζήσω όπως θέλω…

Οι μετακινήσεις με κουράζουν πολύ (έχω πάει πολλές φορές και για πολύ καιρό) και η αλήθεια είναι πως ξέρω ότι θα έρθει η στιγμή που θα βαριέμαι να βγω από το σπίτι λογω αποστάσεων.απο την άλλη σκέφτομαι ένα ήρεμο μερος,ένα νησί πχ, γιατί έχει όλα αυτά που ζητάω.θαλασσα, βόλτες οποιαδήποτε ώρα κι αυτή την εξόρμηση που λέμε.Αλλα εκεί σκέφτομαι πως αν μαθευτεί το παραμικρο, πραγματικά θα πέσω σε κατάθλιψη,ενώ σε μεγαλούπολη δεν θα με νοιάζει τόσο.

Συνοψίζοντας,όλα όσα ονειρεύομαι θα τα βρω σε νησί αλλά ξέρω ότι δεν θα απολαύσω τον έρωτα όπως θα ήθελα και δεν θα μπορώ να είμαι τόσο διαχυτικη και αυθόρμητη. Περιμένω να ακούσω τη γνώμη σας ,συνεχίστε το έτσι😘😘

 

Γεια σου φίλη,

Σε ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια!

Γνώμη μου είναι ότι αυτά που θέλεις: εξωστρέφεια, ανωνυμία και διασκέδαση δε θα τα βρεις σε καμία κλειστή κοινωνία. Είναι γεγονός πως η Αθήνα έχει πολλά θετικά και επίσης συνδιάζει και βουνό και θάλασσα. Όλα μπορείς να τα κάνεις υπάρχουν πολλά ωραία νησιά τα οποία προσφέρονται για σύντομες και οικονομικές εξορμήσεις και απέχουν μόλις 30′ από την ΑΘήνα. Επίσης υπάρχει η παραλιακή η οποία αποτελεί όαση το καλοκαίρι και άμα βρεις κάποιο σπίτι εκέι κοντά θα εχεις τη θάλασσα στα πόδια σου. Επίσης, και στην Αθήνα μπορείς να βγεις οποιαδήποτε ώρα…. 

Έχουμε δεχτεί πάρα πολλές ιστορίες με κοπέλες “εγκλωβισμένες” σε νησιά και επαρχία που πραγματικά δυσκολεύονται πάρα πολύ να κοινωνικοποιηθούν, σκέψου το καλά λοιπόν!

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Η γυναικεία τέχνη

Posted on

Λάβαμε το ακόλουθο post:

Είμαι 18 χρονών.Απο μικρή που με θυμάμαι μου άρεσε να παίρνω κάθετί και να το φωτογραφίζω.Κυρίως,όμως,ανθρώπους.Μου άρεσε να τους παρατηρώ.Να παρατηρώ τις κινήσεις τους,τους μορφασμούς τους,κάποια ιδιαιτερότητα πάνω τους,τα πάντα.
Οι γονεις μου ειχαν χωρισει οταν ήδη ήμουν πολυ μικρή.Για αυτο και δεν ειχα καποια αντρικη παρουσία στη ζωή μου.Εκανα συνεχως ανουςιες σχέσεις,που στο τελος αναρωτιόμουν γιατί άρχισα κάτι τέτοιο.Συνέχεια,βέβαια,εγώ τελείωνα αυτους τους δεσμούς.Με δικαιολογίες του τύπου: “δεν ταιριάζουμε”,”πιέζομαι απο όλο αυτό” κοροιδεύοντας όχι μόνο τον άνθρωπο αυτόν αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό.
Το πάθος μου για τη τέχνη της φωτογραφίας,λοιπόν,όλο και φούντωνε περισσότερο,στα χρόνια της εφηβίας μου.Διάβαζα βιβλία σχετικα με αυτη την τέχνη,πήγαινα σε σεμινάρια,ενημερωνόμουν για τα πάντα γύρω απο αυτήν με στόχο να αποκτήσω την εμπειρία και την κρίση της καλλιτεχνικής αρτιότητας.
Όσο όμως πήγαινα πιό βαθιά στη τεχνη της φωτογραφίας συνειδητοποιούσα πως όπως μπορεί μια φωτογραφία ή ένα μνημείο είτε ενας πίνακας να σου υπενθυμίσει τί τέχνη εστί,μπορεί να στο κάνει και η γυναίκα που κάθετε δίπλα σου στη σταση λεωφορείου ενώ εσυ το περιμένεις αγωνιωδώς γιατι έχεις ήδη αργήσει στο ραντεβού σου.Είναι γύρω μας και παντού.Άλλες ψηλές,άλλες κοντές,άλλες αδύνατες και άλλες παχουλές.Άλλες καστανές και άλλες ξανθές.Όλες διαφορετικές μεταξύ τους.Μα όλες γυναίκες.Με αυτον τον αέρα τους,το περπάτημα τους,το βλέμμα τους,την πονηριά τους.
Θεωρώ πως αν ήμουν άντρας θα είχα πάει σίγουρα με πολλές γυναίκες.Τώρα όμως που είμαι γυναίκα θα εχω έναν παραπάνω λόγο να βρίσκομαι αθόρυβα στη ζωή τους.Να τις παρατηρώ όλο και πιό πολύ κάθε φορά και να τις θαυμάζω.
Υπερβάλλω; δε ξέρωω
Μπορεί
Αλλά ετσι νιώθω.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Μάτια μου

Posted on

Λάβαμε το ακόλουθο post:

 

Το κακό με σένα είναι ότι ποτέ δεν κατάλαβες τι σήμαινες για μένα, ίσως να φταίω και εγώ γιατί στο έδειχνα με λάθος τρόπο αλλά φοβόμουν τι να έκανα; δεν μου χε ξανασυμβεί.. Είμαι ερωτευμένη μαζί σου τα τελευταία 2 χρόνια και κάθε φορά που χαμογελάς ο κόσμος μου φωτίζεται, κάθε φορά που με κοιτάς τρέμω, δεν ήσουν κάτι περιστασιακό όπως νόμιζες και ούτε μια δοκιμή.. Μου λείπεις αλλά δεν μου αρκεί μόνο να με βλέπεις φιλικά γι αυτό κρατάω μια απόσταση.
Δεν θέλω κάποια συμβουλή απλά ήθελα να μοιραστώ τι νιώθω!

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

9/8/2015 σαγαπώ

Posted on

Καθώς τα χιλιόμετρα του δρόμου διαδέχονται το ένα το άλλο, η μορφή σου μέσα στο μυαλό σε υποδέχεται σαν εικόνα να είσαι εκεί δίπλα μου να μου χαμόγελας, να μου αγγιζεις το χέρι απαλά να το χαιδευεις και μετά να μου χαιδευεις πίσω το κεφάλι και τότε ξαφνικά γυρίζω να σε αντικρισω κ υπάρχει μόνο το κενο σου. Σκιές από αναμνήσεις από τα φώτα του δρόμου που αναβοσβήνουν μπροστά μου διαγράφονται σαν φιγούρες απο τις διακοπές μας τον Ιούλιο στο Αιγαίο. Θυμάσαι τα βράδια έξω στο μπαλκόνακι να πίνουμε τα ουζακια μας;αχ αξέχαστα όλα αυτά. Στα αυτιά μου να αντέχουν τα τραγούδια που αναρτας στο προφίλ σου. Άραγε τι να σκέφτεσαι κ τα ανεβάζεις;

Τα ακούω πάλι κ πάλι γιατί ξέρω ότι τα έχεις ακούσει κ θέλω απλά για λιγο όσο διαρκεί αυτή η ανάμνηση να σε νιώσω. Σχεδόν τρεις μήνες έχω να σε ακούσω να μάθω νέα σου και με πονάει πολυ,προσπαθώ να σε ξεπερασω με κάθε τρόπο αλλά είναι δύσκολος αντιμέτωπος μου η καρδιά μου που δεν λέει να σε ξεχάσει κ να σε ξεπεράσει. Πως άραγε γίνεται να ξεπερασω την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μου;

Πονάει ο έρωτας ματιά μου.

Ταξίδι της ψυχής μου το βάθος των ματιών σου, διασχιζοντας την απεραντοσυνη των αισθημάτων σου, κάνοντας με να ξεγυμνωσω τα μυχια της καρδιάς μου……να προσέχεις…..μου λειπεις…..

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Κάτι τελευταίο

Posted on

Θελω να σου πω κατι σημερα το βραδυ. Κι ας περασε καιρος. Ωρες ωρες τα θυμαμαι και νιωθω θυμο και παραπονο και προδοσια και πονο. Μα σημερα θελω μονο να σου πω πως θα ηταν οι ζωες μας αν με ειχες ακουσει, αν ειχες ερθει εδω μαζι μου. Ακου λοιπον: Θα μεναμε μαζι στο διαμερισμα μου και θα βλεπαμε ταινιες ξαπλωμενες μαζι, θα κοιμομασταν τα βραδια αγκαλια, θα συζητουσαμε για τα παντα. Θα ειχα εγω εσενα και εσυ εμενα. Θα εβρισκες μια δουλεια εδω ειμαι σιγουρη και θα μπορουσες ακομα να γραφτεις και στο Ιεκ που ηθελες. Θα διαβαζαμε μαζι και οταν θα χε καλο καιρο θα πηγαιναμε μαζι βολτες στην πολη και στα παρκα. Ναι σου λεω και θα μου επλενες τα πιατα στην εξεταστικη που δεν θα ειχα χρονο και γω θα αναβα τον θερμοσιφωνα και θα ετοιμαζα ρομαντικο δειπνο μετα απο μια δυσκολη μερα σου. Τα σαββατοκυριακα θα ξεκλεβαμε χρονο για εξορμησεις η θα μεναμε στο κρεβατι για ωρες. Θα καιγαμε μαζι τα φαγητα που θα μαγειρευαμε και θα πιναμε τα κρασακια μας το βραδυ στο μπαλκονι. Θα εβρισκες και παρεα εδω. Εισαι κοινωνικη δεν σε φοβαμαι. Αλλα και αυτο να μην γινοταν, θα ερχοσουν με τη δικη μου παρεα και θα μασταν κολλητες και ζευγαρι ταυτοχρονα. Ταιριαζεις με τα κοριτσια μου και θα σε συμπαθουσαν αμεσως!

Τρελες εμεις, τρελη και συ…Θα μαζευομασταν στα σπιτια για ταινιες, θα πηγαιναμε για καφεδες, σινεμα, μποουλινγκ. Ισως ξεκινουσα και γυμναστηριο για παρτι σου, γιατι μαζι σου θα ειχε πιο πολυ ενδιαφερον. Θα ετοιμαζομασταν παρεα για τις βραδινες εξοδους και θα ημασταν το πιο ομορφο ζευγαρι. Αυτα και αλλα πολλα θα καναμε μαζι αλλα το βασικοτερο ειναι πως θα ημασταν ευτυχισμενες. Πως θα σε ακουγα οταν μου μιλουσες, πως θα βοηθουσα και θα προσπαθουσα να λυσω ολα σου τα προβληματα, να διωξω ολους τους φοβους και τις ανασφαλειες σου.

Μονο ΑΝ ερχοσουν εδω. Μονο ΑΝ μου ειχες πει ΝΑΙ. Γιατι οταν θελω κατι δινω τα παντα και κανω οτι περναει απο το χερι μου για να επιτυχει. Και ηδη εκανα πολλα για σενα. Και πιστεψε με θα ερχομουν να μεινω και στην πολη σου αν δεν ειχα τη σχολη μου. Αν παρατουσα τη σχολη μου και ερχομουν εκει, τι θα μπορουσα να κανω; θα κατεστρεφα τις σπουδες μου, το μελλον μου. Εσυ δεν ειχες υποχρεωσεις, δεν ειχες τοτε δουλεια, δεν ειχες να χασεις κατι. Ξερω ειχες εκει τη ζωη σου, τους γονεις σου, τα αδερφια σου, τους φιλους σου. Ζουσες εκει ολη σου την ζωη, ομως και γω ειχα ζωη αλλου που την αφησα για να παω να σπουδασω και ετσι κανει ολος ο κοσμος. Μπορουσες να το κανεις απλα δεν ηθελες. Αν το ειχες κανει θα ειχαμε πετυχει, εσυ η ιδια ειπες πως αν μεναμε κοντα, τοτε ολα θα λειτουργουσαν.

Ουτε ξερω τι κανεις πια στη ζωη σου απλα ευχομαι να το διαβασεις γιατι θα ηθελα να το ξερεις οτι εγω το μονο που ηθελα ηταν η αγκαλια σου και τα φιλια σου.

Το μονο που ηθελα ηταν εσυ.

Καληνυχτα.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page