Όταν η υποτακτικότητα βαφτίζεται αξιοπρέπεια

Posted on

Όσο η πλειοψηφία απαιτεί να ντρέπεσαι γι’ αυτό που γεννήθηκες, είναι χρέος σου να δηλώνεις υπερήφανος

Από τηνIRΕNE
D’ ATHΕNES

Αναδημοσίευση από lifo

Αυτές τις ημέρες εκείνοι που επιλέγουν να θεωρούν τον εαυτό τους προοδευτικό, αλλά ενοχλούνται από το «πανηγυράκι» του Pride επικρότησαν δίνοντας μεγάλη δημοσιότητα στην τοποθέτηση του κυρίου Χρήστου Σιμαρδάνη. Επαίνεσαν τη στάση του, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για έναν “υπέροχο, αξιοπρεπή κύριο”.

Η τοποθέτηση του ήταν η εξής:

“Την ημέρα του Gay Pride μου ζήτησαν από ραδιοφωνικό σταθμό να μιλήσω, αλλά τους είπα ότι δεν συμφωνώ. Δεν είμαι περήφανος που είμαι ομοφυλόφιλος. Κανείς δεν μπορεί να είναι περήφανος για το τι κάνει στο κρεβάτι του. Είναι σαν να λες ”είμαι περήφανος που έχω αυτιά”. Δεν μπορείς να είσαι περήφανος επειδή είσαι θηλαστικό ή επειδή έχεις δύο αυτιά. Περήφανος μπορείς να είσαι για….χίλια δύο άλλα πράγματα. Θα μου άρεσε να νιώθω περήφανος για τον εαυτό μου για κάποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά μου. Δεν νιώθω περήφανος που είμαι gay, ούτε εσύ πρέπει να νιώθεις περήφανος που είσαι straight. Να είσαι περήφανος επειδή είσαι τίμιος, καλός άνθρωπος, ή καλός πατέρας”.

Η θέση αυτή αρχικά μπορεί να θεωρηθεί νηφάλια και σωστή, όταν όμως αρχίζεις να την αναλύεις λαμβάνοντας υπόψιν τις συνθήκες μέσα στις οποίες διατυπώνεται, τα πράγματα αλλάζουν. Ναι, κανείς δεν είναι περήφανος για το τι κάνει στο κρεβάτι του. Δεν λέμε π.χ στους φίλους μας, ή τουλάχιστον δεν το κάνουμε όσοι έχουμε λύσει βασικά ζητήματα αυταξίας, “Καλά, εχθές έκανα κάτι κόλπα, το τρέλανα το μωρό!”. Ναι, οι σεξουαλικές μας πρακτικές δεν ενδιαφέρουν τους άλλους. Όμως το να είσαι στρέιτ ή ομοφυλόφιλος περιορίζεται στο τι κάνεις στο κρεβάτι σου; Γιατί εγώ φιλάω άφοβα τον σύζυγο μου ανά πάσα ώρα και στιγμή, ενώ ο κολλητός μου ούτε που το διανοείται; Γιατί αν νοσηλευτώ εγώ η οικογένεια μου δεν μπορεί να παρακάμψει τις ιατρικές αποφάσεις του συζύγου μου, ενώ δεν θέλω να φανταστώ τι θα κάνουν συγγενείς ζευγαριών που είναι χρόνια μαζί και αγαπιούνται, αλλά έχουν την ατυχία να είναι ομοφυλόφιλοι στην Ελλάδα;

Όταν η κοινωνία απαιτεί να νιώθεις ντροπή γιατί γεννήθηκες με το «λάθος» χρώμα ή επειδή σου αρέσει ο «λάθος» άνθρωπος τότε οφείλεις να φωνάξεις πως είσαι υπερήφανος, να διεκδικήσεις τα δικαιώματα σου στην ζωή και να αποτελέσεις παράδειγμα για όσους φοβούνται ακόμα.

Στη συνέχεια ο κύριος Σιμαρδάνης λέει πως θα επιθυμούσε να είναι υπερήφανος για κάποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά του. Αλήθεια, έχει αντιληφθεί πως η Παρέλαση Υπερηφάνειας είναι μία εκδήλωση που γιορτάζει ακριβώς κάποια από τα αγνότερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά όπως η αγάπη, η συμπαράσταση, η αλληλεγγύη; Και τόσο οι ΛΟΑΤΚΙ όσο κι εμείς οι υποστηρικτές τους είμαστε υπερήφανοι που εμφορούμαστε από αυτά και θέλουμε να τα βροντοφωνάξουμε μπας και κάποιοι άλλοι τα ενστερνιστούν.

Όσο για το να υπερηφανεύεται κάποιος για το αν είναι καλός πατέρας θα ήθελα να του υπενθυμίσω πως προϋπόθεση γι’ αυτό είναι αρχικά να του επιτρέπεται να είναι πατέρας. Συνεπώς σε μεγάλη μερίδα τον συμπολιτών μας το κράτος αρνείται την χαρά να μεγαλώσουν ένα παιδί και να το αναθρέψουν με τρόπο που θα τους κάνει υπερήφανους επειδή δεν έτυχε να γεννηθούν στρέιτ.

Θέμα παιδείας (κι αυτό που συνέβη στο Pride με τους “κατα-διωκόμενους” αστυνομικούς)

Ας φύγουμε όμως από το στενό πλαίσιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αφορούν στην κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ και ας αναλογιστούμε πως ο συλλογισμός του κυρίου αυτού καθιστά άκυρο ένα άλλο σύνθημα υπερηφάνειας. Το 1968, το τραγούδι του James Brown “Say it loud, I’m black and I’m proud!” εξέφρασε και ενέπνευσε τους διεκδικητές ισότητας και ισονομίας της μαύρης κοινότητας στις ΗΠΑ. Και τότε υπήρχαν κάποια μέλη της μαύρης κοινότητας που δεν ήθελαν να “προκαλούν” και επέλεγαν να αρκούνται στα ψίχουλα που τους είχαν παραχωρηθεί με την κατάργηση της δουλείας φοβούμενοι πως αν απαιτήσουν ισονομία θα τους περιμένουν τα χειρότερα. Τους υποτακτικούς αυτούς ανθρώπους που επιδίωκαν να αφομοιωθούν από την κοινωνία των λευκών αρνούμενοι τα ιδιαίτερα φυλετικά χαρακτηριστικά τους οι μαύροι ακτιβιστές τους αποκαλούσαν Μπάρμπα Θωμάδες, μια αναφορά στον αμφιλεγόμενο λογοτεχνικό ήρωα της Καλύβας του Μπάρμπα Θωμά.

Προφανώς και το χρώμα του δέρματος, όπως και η σεξουαλική ταυτότητα είναι κάτι με το οποίο γεννιόμαστε, άρα δεν θα πρέπει να είμαστε περήφανοι γι’ αυτό.  Ή μήπως όχι; Όταν το εγγενές αποτελεί κουσούρι για την καθεστηκυία τάξη, όταν η κοινωνία απαιτεί να νιώθεις ντροπή γιατί γεννήθηκες με το «λάθος» χρώμα ή επειδή σου αρέσει ο «λάθος» άνθρωπος τότε οφείλεις να φωνάξεις πως είσαι υπερήφανος, να διεκδικήσεις τα δικαιώματα σου στην ζωή και να αποτελέσεις παράδειγμα για όσους φοβούνται ακόμα. Γιατί ο κος Σιμαρδάνης μπορεί να μην δηλώνει υπερήφανος για την σεξουαλική του ταυτότητα αλλά έχει την πολυτέλεια να διασκεδάζει σε gay bar χωρίς να φοβάται. Και γι’ αυτήν την πολυτέλεια έχουν αγωνιστεί πολλοί τους οποίους ο Μπάρμπα Θωμάς της ομοφυλοφιλίας προφανώς θεωρεί αναξιοπρεπείς. Δεν πειράζει, ίσως τελικά του αξίζει να συνδέεται μόνο με εκείνους που επιβραβεύουν την αξιοπρέπεια του:

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Δεν είμαι ομοφοβικός αλλά…

Posted on

 

Πέσαμε πάνω σε αυτό το βίντεο και μας άρεσε!

 

 

 

VIA

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page





Τι Σημαίνει να Είσαι Agender και Νon Βinary Άτομο στην Ελλάδα του 2017;

Posted on

Αναδημοσίευση από Vice

Κείμενο: Μαίρη Βαμβακά, Φωτογραφίες: Elizabeth Rovit

Όταν αποφάσισα να ασχοληθώ με τα agender και τα gender non-binary άτομα, δεν ήξερα και πολλά για όλο αυτό. Και ένιωθα ντροπή κάπως. Όσες φορές έχω πάει στο Pride, κυρίως γνώριζα ομοφυλόφιλα, αμφιφυλόφιλα ή she-trans άτομα που τα έβλεπα πάνω στο άρμα και έλεγα «Πόσο όμορφη! Πόσο ωραία μοιάζει να νιώθει! Μπράβο της!». Υπάρχουν ωστόσο κι άλλες ομάδες, που δεν τις ξέρουμε καν. Τα άφυλα και non binary άτομα είναι ανάμεσα σ΄αυτές. Με απλά λόγια, άφυλα και non binary άτομα είναι άτομα που δεν δέχονται την έννοια του φύλου, το φυλετικό και σεξουαλικό καλούπι στο οποίο μας τοποθετούν ανάλογα με τα γεννητικά όργανα και την εμφάνιση με την οποία γεννηθήκαμε. Δεν θέλουν να θυμίζουν περισσότερο γυναίκα ή άντρα. Καταπιεσμένα από τη θεωρία των φύλων, συχνά δεν αντέχουν το σώμα τους, τον ίδιο τους τον εαυτό. Σε έναν κόσμο λοιπόν που είναι γεμάτος με στερεότυπα απέναντι στα φύλα, πώς μπορούν τα agender και τα non-binary άτομα, να γίνουν αποδεκτά, να κάνουν coming out και να ζήσουν μια ήρεμη ζωή στην Ελλάδα;

Jason-Antigone, 31

Το Jason-Antigone πιθανότατα να το έχει πάρει κάπου το μάτι σου. Το αναφέρω στο ουδέτερο γένος, καθώς έτσι αυτοπροσδιορίζεται. Ασχολείται ακτιβιστικά τόσο με τα δικαιώματα των ανθρώπων όσο και των μη ανθρώπινων ζώων. Πρώτη φορά το είδα στην Anti-Trump πορεία τον Γενάρη όπου αψήφησε το τσουχτερό κρύο για να διαδηλώσει γυμνό και εγώ είχα μείνει να το κοιτάζω με το σαγόνι μου στο πάτωμα από θαυμασμό. Ο αέρας στον τρόπο που κινείται και που μιλάει σε βάζει σε μια διαδικασία αυτόματης διαγραφής οποιουδήποτε στερεοτύπου.

VICE: Δεν δέχεσαι ούτε το αρσενικό ούτε το θηλυκό φύλο. 
Jason-Αntigon: Ναι, αν και προτιμώ αν ξεφύγει σε κάποιον φύλο «ο» ή «η» να του ξεφύγει το θηλυκό γιατί μισώ τους άντρες που ενισχύουν την πατριαρχία – και την πατριαρχία αυτή καθαυτή. Η τοποθέτησή μου ως προς το φύλο είναι και πολιτική στάση. Θεωρώ τόσο σεξιστική και επικίνδυνη την πατριαρχία και τον διαχωρισμό των φύλων που δεν μπαίνω καν σε αυτή τη διαδικασία. Όλα τα agender άτομα θα σου πουν ότι «δεν ένιωθα ότι ανήκω στερεοτυπικά σε αυτή την κατηγορία. Δεν ένιωθα ότι υπάρχουν γυναικεία και αντρικά ρούχα ή πρέπει να φέρομαι όπως οι άντρες ή οι γυναίκες». Η απελευθέρωσή μου ήρθε στο πανεπιστήμιο. Μορφώθηκα και άνοιξε το μυαλό μου. Είδα –διαβάζοντας ιστορία- ότι εφόσον αλλάζουν οι αντιλήψεις, τίποτα δεν είναι σταθερό. Σημασία έχει να ανακαλύψουμε και να πιστέψουμε τι μας έρχεται φυσικά και τι μας ωφελεί. Όταν επέστρεψα στην Αθήνα, κάποια στιγμή μια φίλη μου μού είπε «εσύ είσαι gender non-binary». Ήξερα τι είναι αλλά δεν το είχα σκεφτεί ποτέ για μένα. Τότε το συνειδητοποίησα. Νιώθω πέρα από το δίπολο. Δεν το υποστηρίζω.

Το εξωτερίκευσες;
Ναι, ήρθε η ώρα και φόρεσα και ρούχα που δεν συνάδουν με το φύλο που με ετεροπροσδιορίζουν. Ένιωσα πολύ καλά γιατί πάντα αυτά τα ρούχα μου άρεσαν. Ακόμα το απολαμβάνω, πολλές φορές δεν το πιστεύω. Μου είναι πολύ οικείο, είναι σαν να το έκανα πάντα και ταυτόχρονα δεν το πιστεύω. Εγώ ζω στο κέντρο που είναι και το καλύτερο σημείο για να το υποστηρίξεις αυτό. Στην Ελλάδα είναι δύσκολο, είμαστε ακόμα πίσω σε αυτό. Σκέφτομαι όμως αισιόδοξα.

Τι πιστεύεις ότι πρέπει να γίνει για να φύγει ο φόβος του να κυκλοφορήσει κάποιος φορώντας ό,τι θέλει; 
Όταν δεν θα φοβάσαι ότι θα δεχτείς σωματική ή λεκτική βία, εκεί θα είμαστε στο τέλειο επίπεδο. Μέχρι και η κοινότητα έχει ζήτημα. Είναι τόσο βαθύς ο σεξισμός στον κόσμο που η γυναίκα θεωρείται κατώτερη. Άρα, αν μοιάζεις άντρας, έχεις μούσια, είσαι άβαφτο και φορέσεις φόρεμα, ξεφτιλίζεις το φύλο σου. Αν όμως μοιάζεις τόσο πολύ με γυναίκα που δεν ξεχωρίζεις πια, είσαι αποδεκτό. Μέχρι και σε gay dating apps βλέπεις από άτομα που έχουν βιώσει ρατσισμό, να σου φέρονται ρατσιστικά.

Υπάρχει κάτι το θετικό στο ότι σοκάρεται ο κόσμος; 
Ναι, γιατί ναι μεν είναι σοκαρισμένοι αλλά φαίνεται έντονα και ένας θαυμασμός. Ενδυναμώνονται και λένε «κοίτα να δεις, το κάνει αυτό το άτομο. Θα μπορούσα και εγώ να κυνηγήσω κάτι σχετικά ακατόρθωτο». Το αποκορύφωμα έχει τύχει σε club να φέρει φίλη το αγόρι της και είπε ότι «από όλους αυτούς εδώ μέσα, αυτός έχει το θάρρος». Το straight αγόρι εκτίμησε το ότι εγώ ήμουν ντυμένο με μια τουαλέτα. Αυτό δίνει κίνητρο στους ανθρώπους να διεκδικήσουν και άλλα πράγματα. Ό,τι είναι καταπιεσμένο συνδέεται με οτιδήποτε άλλο. Όλα τα δικαιώματα συνδέονται.

Από την πλευρά σου πώς δρας για να αλλάξουν όλα όσα γίνονται με την καταπάτηση δικαιωμάτων, με τον Trump, την άνοδο της ακροδεξιάς; 
Καταδεικνύω, σαρκάζω και προκαλώ σε πολυεπίπεδα πράγματα που πολλές φορές δεν γίνονται αντιληπτά. Ο ακτιβισμός είναι καθημερινότητα, οτιδήποτε. Πάω σε μια πορεία κατά της απαγόρευσης του μπουρκίνι αλλά είμαι γυμνό και φοράω μπούργκα. Είμαι φεμινιστής για τις μουσουλμάνες αλλά και άθεος για τις μουσουλμάνες. Κάθε μέρα ντύνομαι ακτιβιστικά, για κάποιο λόγο. Ντύνομαι με έναν παιδικό και εκφραστικό τρόπο επίτηδες για να πω «είμαι εδώ. Φοράω κόκκινα. Παίρνω μια θέση. Δεν κρύβομαι». Ξέρω αυτό που φοράω πώς θα χτυπήσει, πώς θα είναι συμβολικό.

Πώς είναι ο έρωτας για ένα trans άτομο; 
Ο έρωτας στα trans άτομα είναι κάτι δύσκολο λόγω της τρανσφοβίας. Και τα trans άτομα δεν παύουν να είναι σαν όλα τα άλλα άτομα. Πρέπει να περάσουμε στη φάση που να έχουν όλα τα άτομα τα ίδια δικαιώματα. Εργασιακά, οτιδήποτε. Γιατί οι άντρες να φοβούνται ένα φόρεμα; Δεν έχουν μάθει να τους αρέσει, δεν τους έχει επιτραπεί να το σκεφτούν. Εγώ υφίσταμαι μεγαλύτερη τρανσφοβία από ότι μια trans γυναίκα ή έναν trans άντρα που περνάει για she/he γιατί έχω μούσια και φοράω κραγιόν.

Όλιβερ, 19

Στα Χανιά, ο Όλιβερ αν και μόλις δεκαεννέα ετών, έχει πατήσει γερά στο έδαφος της ταυτότητάς του και έχει κάνει coming out εδώ και δυο χρόνια. «Αυτά τα καταλαβαίνεις από μικρές ηλικίες αλλά δεν υπάρχει όρος να τα περιγράψεις» λέει. «Από πιτσιρίκι έβλεπα πολύ αγόρια τα κορίτσια, πολύ κορίτσια τα αγόρια, εγώ δεν ένιωθα τίποτα από τα δυο, δεν μου αρέσει τίποτα, δεν είμαι τίποτα. Απλά δεν ήξερα πώς να το πω στο κεφάλι μου».

VICE: Όταν έκανες coming out πώς αντέδρασαν οι γύρω σου; 
Όλιβερ: Είμαι out εδώ και δυο χρόνια αν και κανείς δεν φαίνεται να το παίρνει στα σοβαρά. Δεν υπάρχει ορατότητα και ενημέρωση πάνω σε αυτό. Ψιλοθεωρείται αστείο ακόμα και στον LGBTQI χώρο. Δεν αντιμετωπιζόμαστε με σοβαρότητα. Ακόμα και από trans άτομα ακούμε σχόλια τύπου «διαλέξτε, είτε άντρας είτε γυναίκα, δεν γίνεται, οι ταυτότητές σας δεν υπάρχουν». Δεν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Βιώνω όμως μεγάλη δυσφορία με το σώμα μου επειδή θέλω να μοιάζω πιο ουδέτερο και μοιάζω αρκετά θηλυκό η αλήθεια είναι.

Θα έμπαινες δηλαδή στη διαδικασία να κάνεις κάποια αλλαγή στο σώμα σου; 
Ναι, θα ήθελα να προχωρήσω σε επέμβαση αφαίρεσης στήθους κάποια στιγμή. Είναι πιο εύκολο για εμένα να είμαι passing, να περνάω δηλαδή για ουδέτερο. Για ένα αγόρι όμως που είναι trans κορίτσι δεν είναι passing και αυτό πολλές φορές στοχοποιεί τα άτομα αυτά. Αν δηλαδή μια trans γυναίκα δεν είναι τελείως σαν cis γυναίκα δεν μετράει τόσο.

Πώς γίνεται να υπάρχει ρατσισμός εντός της LGBTQI+ κοινότητας; Δεν νιώθεις κάποια ασφάλεια εντός της κοινότητας; 
Ασφάλεια νιώθω, απλά θεωρώ ότι η κοινότητα νοιάζεται πιο πολύ για τους γκέι άντρες και για τις λεσβίες παρά για οποιονδήποτε άλλο. Εκεί σταματάει. Στο L και στο G. Δηλαδή και τα bisexual άτομα αγνοούνται και τα polysexual, και τα pansexual, για τους οροθετικούς δεν μιλάω καθόλου, τους έχουν τελείως κρυμμένους, και τους asexual το ίδιο. Τρανσφοβία και σεξισμός σκέψου ότι υπάρχουν και μέσα στον πιο «προοδευτικό» χώρο και το θεωρώ τουλάχιστον γελοίο. Άτομα που δηλώνουν αναρχικοί, αντισυστημικοί. Είναι γελοίο και υποκριτικό. Πριν λίγο καιρό, ένα trans άτομο που μιλάω δέχτηκε επίθεση στα Εξάρχεια από «συντρόφους».

Με τους δικούς σου ανθρώπους νιώθεις ασφάλεια; Υπάρχει αποδοχή; 
Στους φίλους μου υπάρχει αποδοχή μαζί με κάποια δυσπιστία. Λένε «αυτά είναι της ηλικίας». Απλά δεν το πολυσυζητάμε κιόλας και δεν μας νοιάζει. Νομίζω πως αν δεν το πολυσυζητάς και δεν το κουράζεις, πάει όλο πιο ομαλά. Με τις ερωτικές σχέσεις όμως, ήμουν σε σχέσεις που η ταυτότητά μου παραμεριζόταν. Αυτό που με ενοχλεί είναι πως με βλέπουν σαν το βιολογικό μου φύλο και μου απευθύνονται έτσι και μου φέρονται έτσι και όχι, δεν θέλω. Δεν πιστεύω ότι το βιολογικό μου φύλο πρέπει να καθορίσει την ταυτότητα φύλου μου. Η οικογένειά μου δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Με φωνάζουν ακόμα με το βαφτιστικό μου το οποίο το σιχαίνομαι και είναι και από τους κύριους λόγους που μου δημιουργούν δυσφορία.

Έχεις δεχθεί προσωπικά σχόλια ή bullying στην Κρήτη; 
Έχω ακούσει σχόλια τύπου «αφού γεννήθηκες γυναίκα είσαι μόνο γυναίκα και άμα θες να αλλάξεις θα γίνεις μόνο άντρας». Όταν είχα κοπέλα και βγαίναμε και προχωρούσαμε σε πράξεις τρυφερότητας δημοσίως, εισπράτταμε σεξιστικά ή χυδαία σχόλια. Εδώ έχουν πρόβλημα και με straight άτομα λόγω εμφάνισης. Έχει τύχει να σχολιάσουν κάτι τσοπάνοι Κρητικοί macho φίλους μου επειδή είχαν μακριά μαλλιά. Έτσι είναι εδώ. Κρήτη, πολύ πατριαρχία, πολύ straightness. Τα Χανιά δεν έχουν καμία σχέση με την Αθήνα. Η Αθήνα είναι πόλη, εδώ είμαστε πέντε δρόμοι όλοι κι όλοι.

Από την πλευρά σου, πώς διεκδικείς τα δικαιώματα των agender ατόμων; 
Μόνο με παιδεία και ενημέρωση μπορεί να αλλάξει κάτι. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Στην Ελλάδα είμαστε πολύ πίσω και στην σεξουαλική παιδεία και στην παιδεία για το φύλο. Χρειαζόμαστε ερευνητική παιδεία, κριτική σκέψη και ενημέρωση σε όλα τα θέματα. Υπάρχουν αντιδράσεις που εγώ προσωπικά τις κατανοώ από πού προέρχονται αλλά είναι 2017. Προφανώς και υπάρχουν γκέι ζευγάρια με παιδιά, προφανώς και υπάρχουν trans άτομα. Πρέπει να τα κανονικοποιήσουμε όλα αυτά. Γιατί να απαγορεύεις σε ένα άτομο να ζει με αξιοπρέπεια και σεβασμό λόγω της ταυτότητάς του;

Jalex, 27

Το Jalex κάνει κόμικς και είναι μαθηματική διάνοια. Έκανε αμέσως coming out με μαύρα νύχια στην μαμά του. «Ο διάλογος είχε ως εξής» μου λέει. «Τόσο αρρενωπός και φοράς γκλίτερ νύχι;». «Μπράβο μαμά, είσαι πάρα πολύ κοντά εκεί που σκέφτομαι, μην το χάσεις» της είπα. «Μετά ηρέμησε. Τώρα σχολιάζει το ότι δεν της αρέσει το μπλε στα νύχια γιατί είμαι σαν τις κυράτσες και μου λέει να πάρω καλύτερα χρώματα».

Πότε κατάλαβες ότι δεν ανήκεις σε κανένα από τα δύο φύλα; 
Σαν σωματότυπο μπορεί να φαίνομαι αλάνι αλλά έχω πολλές καμπύλες, έχω boobs. Είχα πάντα θέμα με τη φωνή μου και είχα στο μυαλό μου πολλά στερεότυπα και κουτάκια. Επειδή σχεδιάζω κόμικς, έχω λατρεία σε fantasy games και cosplay και πάντα είχα στο μυαλό μου το κολάν, τις μπέρτες ως κάτι ωραίο. Είχα μια σχέση και είπα «σε αυτή τη σχέση θα είμαι ο εαυτός μου και να πάει να γαμηθεί». Με ερωτεύτηκε λοιπόν αυτό το παιδί για αυτό που είμαι. Του έλεγα πως δεν αισθάνομαι ότι ανήκω στο άρρεν ή στο θηλυκό πρότυπο, πως δεν με νοιάζουν τα ρούχα γιατί δεν είναι παρά ένα κομμάτι ύφασμα. Και τότε μου είπε για το agender και το έψαξα, ηρέμησα. Ήρέμησε ο εγκέφαλός μου, ξεπέρασα πολύ γρήγορα και τα τελευταία σημάδια της κατάθλιψης. Ένιωσα 100% καλύτερα με τον εαυτό μου.

«Γυναικεία» ρούχα φοράς; 
Ναι, αμέ. Τα γυναικεία, ό,τι δηλαδή θεωρείται «γυναικείο» είναι πάρα πολύ βολικά ρούχα. Γιατί να μην τα βάλω;

Κυκλοφορείς έξω με αυτά τα ρούχα; 
Ναι, κανονικά. Κυκλοφορώ με βαμμένα νύχια, κολάν, φούστα, βυσσινί παπούτσι και κάπα αλλά επειδή φαίνομαι και τρελός, δεν μου λέει κανείς τίποτα. Έχω πάει και έχω ζητήσει ένα κολάν και με βοήθησαν κανονικά. Αν είσαι πολύ cool και δεν πας με το δάχτυλο υψωμένο, δεν κολλάει κανείς. Έγινε όλο αυτό το μπαμ αλλά δεν μπορείς ξαφνικά να μπεις στη λογική να κάνεις όλον αυτό τον κόσμο να το δεχτεί αμέσως. Θέλει ήρεμα γιατί επεμβαίνεις στην παιδεία κάποιου. Μην ξεχνάμε ότι είμαστε στην Ελλάδα που είναι ζήτημα την τελευταία δεκαετία να μην δέρνουν τα παιδάκια αν γράφουν με το αριστερό τους χέρι στο χωριό.

Έχεις δεχτεί αρνητικά σχόλια; 
Μου είπε ένας στο τρένο «πώς είσαι έτσι με τα νύχια βαμμένα;». Και του λέω «έχεις δίκιο, είναι χάλια, δεν έχω λεφτά να πάρω ασετόν. Θα πληρωθώ και θα πάω να τα φτιάξω γιατί θέλω να κάνω ημιμόνιμο». Γέλασε, δεν μπορούσε να μην γελάσει. Ηρέμησε μετά, μου λέει «εντάξει, αδερφέ». Αντιμετωπίζω τα πάντα με χιούμορ. Και δεν είναι θέμα προστασίας ή άμυνας. Η λογική μου είναι αυτή.

Τα non-binary άτομα γιατί δεν έχουν τόση φωνή δημόσια;
Γιατί όταν ξεκινάς και σπας τη διττότητα, έχεις έναν τοίχο μπροστά σου. Εγώ δεν θα επέμβω στο σώμα μου ή σε τίποτα. Όπως λέω, «είμαι από τη μέση και κάτω μια γυναίκα με πουλί και από τη μέση και πάνω ένας άντρας με βυζί». Το’ χω κλείσει. Δεν ασχολούμαι παραπάνω. Αν το 0 είναι ο άντρας και το 1 είναι η γυναίκα, το non-binary είναι στο 0,1 στο 0,2 κλπ. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το φύλο δεν είναι μόνο αριστερά-δεξιά, μέσα-έξω αλλά είναι και πάνω και κάτω, δεν είναι trend. Μέσα σε όλα πάντως, η κοινότητά μας μεγαλώνει. Το πόσο με ενοχλεί που μιλάω για ανθρώπους σαν κοινότητά μου, ότι η τρίτη μου οικογένεια είναι οι άνθρωποι που έχουν το ίδιο πρότυπο-σεξουαλικό προσανατολισμό. Δεν είμαστε τόσο ενωμένοι στην κοινότητα, ας μην γελιόμαστε. Όλοι μαζί έχουμε ένα στόχο αλλά μέσα στην κοινότητα μπορεί να γίνεται της καριόλας, άνθρωποι είμαστε.

Με την οργάνωση Colour Youth πώς και ασχολήθηκες; 
Γιατί είμαι πολίτης, έχω δικαιώματα. Δικαιούμαι να είμαι ο εαυτός μου. Είναι δικαίωμά μου γιατί πληρώνω φόρους, είμαι μέσα στο Σύνταγμα. Αδιαφορώ πλήρως για τον σεβασμό σου. Τον σεβασμό τον παίρνω από τη δουλειά μου και από τους 5-6 φίλους που έχω. Στο δικό μου κεφάλι είναι ένα κουτάκι όπως το να είσαι αριστερόχειρας. Για αυτό το κουτάκι πληρώνω 800 πρότυπα. Έχω περάσει κατάθλιψη για τον σεξουαλικό προσανατολισμό μου λόγω στερεοτύπων. Πριν, φοβόμουν, ήμουν πολύ υποχωρητικός, είχα σπάσει κάθε σχέση με τους δικούς μου. Σκεφτόμουν «ακούγεται αρρενωπή η φωνή μου;». Υπερανέλυα τα πάντα γύρω μου για να προσαρμόζω το πώς μιλάω, πώς κινούμαι, πώς φαίνομαι, ανάλογα τον χώρο και τους γύρω μου. Καμία επαφή με το σώμα μου. Μετά είπα «αυτός είσαι, τέλος». Η φαιά ουσία που σπαταλάς με το να κρύβεσαι και να μην είσαι ο εαυτός σου είναι πολύ καλύτερο να σπαταλάται σε σουβλάκια και σχέδιο.

Κωνσταντίνος, 22

Ο Κωνσταντίνος αυτοπροσδιορίζεται ως trans non-binary femme. Μένει στην Αθήνα και σπουδάζει ψυχολογία. Ασχολείται με την ψυχανάλυση και τις σπουδές φύλου.

VICE: Πώς είναι να ζεις στην Ελλάδα ως non-binary άτομο; 
Κωνσταντίνος: Επειδή ως ορολογία το non-binary δεν υπάρχει πουθενά, η ορατότητα είναι μηδενική. Έτσι, είναι δεδομένο ότι δεν υπάρχεις καν στην ελληνική πραγματικότητα. Η πλειοψηφία έχει μηδαμινές γνώσεις και θεωρεί δεδομένο ότι είσαι είτε cis άνδρας είτε cis γυναίκα. Δεν το χωράει ο νους του μέσου Έλληνα ότι το φύλο ως δίπολο αναφέρεται σε κοινωνική κατασκευή, όχι σε φυσικό νόμο ή απαράβατη αρχή. Οπότε, ως non-binary άτομο δεν είσαι καν υπαρκτό για τον μέσο άνθρωπο και αντιμετωπίζεσαι σαν μια σύγχυση, οπτική, σωματική, φιλοσοφική και ούτω καθεξής.

Ποια είναι η αντιμετώπιση της υπόλοιπης κοινότητας; 
Οι αντιδράσεις πολλών LGBTQI ατόμων είναι πολύ πιο ανόητες, προσβλητικές και σοκαριστικές απ’ ό,τι θα περίμενε κάποιος, συχνά χειρότερες από αυτές cis, straight ατόμων. Η ειρωνεία είναι ότι οι gay άνδρες π.χ. είναι οι ίδιοι άνδρες που λατρεύουν τις drag queens αλλά αδιαφορούν για τις trans γυναίκες ή και γενικότερα τις γυναίκες. Όσον αφορά στις trans γυναίκες, δε σε θεωρούν καν trans άτομο αν δεν συμβιβαστείς με το δίπολο. Υπάρχει σε αυτούς τους κύκλους η αντίληψη ότι πρέπει να αποδείξεις τη θηλυκότητα ή την αρρενωπότητα σου με επεμβάσεις κανονικοποίησης ή θεραπεία ορμονών. Διαφορετικά, είσαι κάτι ανολοκλήρωτο, αμετάφραστο, χαμένο. Όλο αυτό είναι μια μόνιμη δυσφορία που με τον καιρό γίνεται λιγότερο επώδυνη, ειδικά όταν εσύ είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και το επικοινωνείς αυτό όσο το δυνατόν πιο αυθεντικά και συνειδητοποιημένα.

Πως είναι η καθημερινότητα σου από άποψη εργασίας, πανεπιστημίου, κλπ.; 
Γενικά, τα πράγματα είναι σχετικά ήπια και ανεκτικά. Το πιο ακραίο που μου έχει συμβεί είναι –σπάνια- κάποια χλεύη στο δρόμο όταν είμαι ιδιαίτερα flamboyant κάποιο βράδυ ή το να αφήνει επίτηδες ο κόσμος άδεια την τετράδα θέσεων που κάθομαι προσπερνώντας τη επειδή παραξενεύεται με κάτι σε μένα. Πιο επιθετικοί, εξωστρεφείς και εκδηλωτικοί στη δυσαρέσκειά τους είναι φυσικά οι cis, straight άνδρες. Βρίσκω εντελώς παράλογο το να παίρνει κάποιος τόσο προσωπικά την έμφυλη ταυτότητά σου. Στο πανεπιστήμιο, επειδή συναναστρέφεσαι με νέα άτομα, το θέμα αντιμετωπίζεται με αδιαφορία, κανονικοποιείται. Εκτός πανεπιστημίου, με τις δολοφονίες και την εξώθηση στην πορνεία τρανς γυναικών και όχι ανδρών, γίνονται εμφανή η πατριαρχία και η θηλοφοβία. Αυτά μας πλήττουν. Ο φεμινισμός είναι πιο σχετικός από ποτέ.

Noah, 26

Η Noah έχει κάνει μεταπτυχιακό στην «Εκπαίδευση και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα». Αν και ζει στην Αθήνα όπου υποθετικά μπορείς να μιλήσεις πιο εύκολα για την αποδόμηση του διπόλου, μου εξηγεί πως δεν είναι καθόλου εύκολο να αναλύει γιατί δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι ούτε τα θεωρητικά εργαλεία ούτε τη διάθεση να ανατρέψουν τα νοητικά τους σχήματα και όσα έχουν μάθει. Γι’ αυτό και θεωρεί σημαντικό να ακούν οι άνθρωποι τις αφηγήσεις και τις διεκδικήσεις των non binary ατόμων.

VICE: Πώς σε βλέπουν οι άλλοι;
Noah: Οι περισσότεροι αγνοούν την ύπαρξή μας! Συνεχώς παρατηρώ πώς το σώμα μου δημιουργεί υποθέσεις και προσδοκίες στους άλλους. Το ότι στα μάτια κάποιων φαίνομαι «κορίτσι» τους κάνει αυτόματα να υποθέτουν πως σίγουρα έτσι αισθάνομαι. Και αναρωτιέμαι: «Εσύ πού το ξέρεις; Από πού πηγάζει αυτή η βεβαιότητα αφού δεν με έχεις καν ρωτήσει;». Δεν περνά καν απ’ το μυαλό τους ότι ίσως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Δεν κατηγορώ κανέναν. Κατανοώ ότι πρόκειται για αυθόρμητες αντιδράσεις μέσα από τις οποίες εκφράζονται τα έμφυλα στερεότυπα. Θα ήθελα όμως καθένας καθεμία να σκέφτεται τουλάχιστον πριν μιλήσει ή υποθέσει κάτι για τα άτομα που βρίσκονται γύρω του.

Πώς είναι η καθημερινότητα σου αναφορικά με τις φιλικές και επαγγελματικές σχέσεις;
Όταν το γνωστοποιώ σε φίλες μου, είτε δεν το έχουν ξανακούσει είτε δυσκολεύονται να κατανοήσουν πώς είναι δυνατόν για ένα άτομο να μην αισθάνεται ούτε άντρας ούτε γυναίκα. Μετά τις απαραίτητες εξηγήσεις, είναι ιδιαίτερα υποστηρικτικές και με αποδέχονται ως άνθρωπο -μαζί φυσικά με την ταυτότητα φύλου μου. Ωστόσο, δεν είναι κάτι που το μοιράζομαι με όλους τους ανθρώπους με τους οποίους σχετίζομαι. Τα παιδιά με τα οποία σπούδασα μαζί στο μεταπτυχιακό έχουν σχετικό θεωρητικό υπόβαθρο και αυτό βοήθησε πολύ στο να το μοιραστώ και να το κατανοήσουν. Στους χώρους εργασίας μου δεν το γνωρίζουν.

 

 

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Η επιστήμη επισημαίνει: Ένας φανατικός ομοφοβικός είναι πιθανότατα gay

Posted on

Αναδημοσίευση από AVMAG

Η επιστήμη τελικά φαίνεται πως καταλήγει στο εξής: Οι φανατικοί ομοφοβικοί άνθρωποι είναι μάλλον gay κι υπάρχει έρευνα για να το αποδείξουμε.

Σύμφωνα με μια μελέτη στην Journal of Personality and Social Psychology, οι ομοφοβικοί άνθρωποι είναι «πιο πιθανό να είναι gay». (Αυτό, φυσικά, το γνωρίζαμε ήδη, αλλά τώρα έχουμε την επιστήμη να το υποστηρίξει.)

Αυτή η μελέτη, η οποία διεξήχθη το 2012, εξέτασε τη συσχέτιση μεταξύ της «αυτονομίας-αποτροπής των γονέων» και της εσωτερικοποιημένης ομοφοβίας που αυτοαμφισβήτησε και διαπιστώθηκε ότι αυτά τα δύο είναι πολύ πιθανό να συσχετίζονται.


Η ομοφοβία μπορεί να είναι μάσκα.

Όταν κάποιος αναγνωρίσει ότι είναι gay, αλλά δεν είναι έτοιμος να το επιβεβαιώσει στον υπόλοιπο κόσμο, είναι κάπως φυσιολογικό να απορρίπτει την ιδέα στο σύνολό της. Το βλέπουμε πολύ συχνά και συμβαίνει και σε άλλα πλαίσια, οπότε έχει νόημα ότι μπορεί να ισχύει και για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα. Ένα άλλο παράδειγμα αυτής της συσχέτισης μπορεί να παρατηρηθεί σε ανθρώπους που κακοποιούν τους άλλους (bulling) επειδή έζησαν ή ζουν ακόμη δύσκολη ή καταπιεστική ζωή στο σπίτι – το μοτίβο είναι ότι πληγώνουν τους άλλους για να κρύψουν τον δικό τους πόνο. Δεν είναι σωστό, αλλά είναι ανθρώπινη φύση.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό δεν είναι ο μόνος λόγος για την έκφραση της ομοφοβίας, αν και… αν και αποτελεί αρκετά σοβαρό λόγο σε πολλές περιπτώσεις.


Η ομοφοβία που έχει βάση την ομοφυλοφιλία μπορεί να διορθωθεί.

Ο Richard Ryan, ένας από τους συγγραφείς της προαναφερθείσας μελέτης, υποδηλώνει ότι τα άτομα που αγωνίζονται με τη δική τους ομοφοβία πρέπει να κάνουν ένα βήμα πίσω από τον κόσμο του μίσους και να δουν τη ζωή τους αλλιώς. Αν είναι ανασφαλείς με τις δικές τους επιθυμίες, θα το βγάλουν στους άλλους. Ο εγκέφαλος μας λέει ότι δεν μπορεί να μας αρέσουν τα πράγματα που μας αρέσουν. Στη συνέχεια, μας λέει ότι αν δεν μπορούν να αρέσουν αυτά που μας αρέσουν σε εμάς, τότε κανένας άλλος δεν πρέπει να μπορεί. Κι έτσι γεννιέται η ομοφοβία.

Όπως και με οποιαδήποτε άλλη ανασφάλεια, όμως, ο καθορισμός του προβλήματος απαιτεί δέσμευση από το άτομο που υποφέρει από τις ανασφάλειες. Εάν δεν είναι έτοιμοι να δεχτούν ότι πρόκειται για εσωτερικό πρόβλημα κι όχι για εξωτερικό, δεν θα μπορέσουν ποτέ να το ξεπεράσουν.


Το μίσος έρχεται από τη ζήλια.

Αν κάποιος έχει μια εξαιρετική αντιπάθεια σε κάτι, είναι επειδή καταλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος των σκέψεών τους. Τι σημαίνει αυτό πραγματικά για εμάς ως queer κοινότητα; Λοιπόν, πιθανόν όχι πολλά, αφού το είπαμε ήδη και παραπάνω ότι κανείς δεν αλλάζει μέχρι να είναι έτοιμος να το κάνει και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να χειριστούν τις αναασφάλειες που αισθάνονται. Αυτό σημαίνει ότι ένας ομοφοβικός άνθρωπος πιθανότατα δεν θα έχει καμία επιφοίτηση μόνο και μόνο αν τους πείτε ότι στην πραγματικότητα είναι gay. Αυτό δεν βοηθάει.

Αυτό που είναι ουσιαστικό όμως είναι ότι υπάρχει ισχυρή σχέση μεταξύ του μίσους που αισθάνονται και της ομοφυλοφιλίας. Αυτό το πρόσωπο που κάνει περιστασιακά ομοφοβικές παρατηρήσεις, αυτό το άτομο πιθανόν να μην είναι gay. Αλλά το πρόσωπο εκείνο που βγαίνει και διαπράττει εγκλήματα μίσους, ή που πετάει έξω από τις γυναικείες τουαλέτες τις λεσβίες… αυτό το άτομο είναι πιθανώς αρκετά gay.


Η ομοφοβία επιτρέπει την αποσύνδεση.

Οι περισσότεροι ομοφοβικοί άνθρωποι δεν μισούν το μεμονωμένο άτομο που εκφοβίζουν, επιτίθενται ή εκφράζουν το μίσος τους. Αντίθετα, μισούν το γεγονός ότι μπορούν να δουν τον εαυτό τους στο «τρόπο ζωής» του άλλου – και αισθάνονται ένοχοι γι ‘αυτό. Εκφράζοντας μίσος σε αυτό το άτομο, συνειδητά αποσυνδέονται και «αποδεικνύουν» ότι δεν μπορούν να είναι gay ι ίδιοι. Αυτό σημαίνει ότι είναι σωστό να γίνονται φανατικοί; Όχι, καθόλου. Αλλά η παραπάνω περιγραφή κάνει νόημα από ψυχολογικής άποψης.


Θα ήταν εντάξει … Αν δεν ήταν τόσο κακό.

Τα μεγαλύτερα πράγματα που μας κάνουν μοναδικά άτομα σε αυτόν τον κόσμο είναι οι διαφορετικές απόψεις και πεποιθήσεις μας και όσο κι αν δεν θέλουμε να το πιστέψουμε, η ομοφοβία είναι σίγουρα ένα σύστημα πεποιθήσεων. Το πρόβλημα δεν είναι κατ ‘ανάγκη οι ίδιες οι ομοφοβικές σκέψεις, αλλά πώς το άτομο επιλέγει να χειριστεί αυτές τις σκέψεις. Σε αντίθεση με όσα πιστεύει η LGBT κοινότητα, η εσωτερικοποίηση αυτών των σκέψεων δεν είναι η καλύτερη πορεία δράσης, καθώς αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αυτοκτονία (αν οι σκέψεις είναι αρκετά κακές). Αλλά η απελευθέρωσή τους ως εγκλήματα μίσους και η κακοποίηση δεν είναι επίσης καλό.

Από ψυχολογικής άποψης, αυτή η κατάσταση είναι αρκετά παρόμοια με τον κύκλο της κακοποίησης. Οι θύτες συχνά έχουν κακοποιηθεί στο σπίτι τους πρώτα οι ίδιοι ή έχουν προηγουμένως εκφοβιστεί από κάποιον άλλο. Οι βιαστές είναι συχνά θύματα παιδικά σεξουαλικής κακοποίησης. Κι οι ομοφοβικοί μάλλον έχουν βρεθεί στην άλλη πλευρά του μίσους πριν μάθουν να μισούν οι ίδιοι. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει πολύ στις υπερ-συντηρητικές οικογένειες, διαιωνίζοντας την ιδέα ότι η ομοφυλοφιλία είναι ένα «φιλελεύθερο πράγμα» .


Είναι η φυσική σκέψη «πάλεψε ή τρέχα».

Για πολλούς ομοφοβικούς ανθρώπους, ο εσωτερικός αγώνας με τον δικό τους σεξουαλικό προσανατολισμό ξεκινά την αντίδρασή τους στην πάλη ή την φυγή. Στην περίπτωση αυτή, η «φυγή» αντιπροσωπεύει την απομάκρυνση από το σπίτι ή ενδεχομένως την αυτοκτονία, ενώ η «πάλη» αντιπροσωπεύει την επίθεση στα gay άτομα που ζουν με ορατότητα. Υπάρχουν, βέβαια, κι άλλες επιλογές – αλλά ο εγκέφαλος δεν αναγνωρίζει πάντα τις άλλες επιλογές, όταν ήδη βρίσκεται με διαμάχη με τον εαυτό του.

Ως μέλη της LGBT κοινότητας, έχουμε ένα είδος υποχρέωσης να δεχόμαστε αυτούς που δεν μας αποδέχονται. Ξέρω, αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα βασικά ένστικτα επιβίωσης – αλλά ακούστε. Το άτομο χρειάζεται να αντιμετωπίσει τους φόβους του για το τι πραγματικά σημαίνει ομοφυλοφιλία κι αυτό ενδεχομένως να το απομακρύνει από την οικογένειά του. Θυμηθείτε, η πραγματικότητα για αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι δεν τους επιτρέπεται να είναι gay. Χρειάζεται να τους βοηθήσουμε να καταλάβουν ότι μπορούν να είναι αυτές/οί που είναι.


Η κατανόηση του προβλήματος δεν αρκεί.

Πιθανότατα, το άτομο ξέρει ήδη ότι είναι, τουλάχιστον λίγο, gay (παρακαλώ, την αμφιφυλόφιλη κοινότητα να μην παρεξηγήσει αυτό το λέμε εδώ – ξέρετε τι εννοούμε) κι αυτό μόνο δεν αρκεί για να διορθώσει το πρόβλημα. Πιθανότατα, έχει ζήσει ολόκληρη τη ζωή του με τη σκέψη ότι το να είσαι gay είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να ντρέπεσαι – κι ανεξάρτητα από το πόσο πολύ προσπαθεί να διορθώσει τα πράγμα, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί εν μία νυκτί. Μερικοί gay ζουν όλη τους τη ζωή στη ντουλάπα, και αυτό είναι δικαίωμά τους. Οι νόμοι κατά των διακρίσεων μπορούν επίσης να βοηθήσουν, αλλά όπως συμβαίνει συχνά, θα υπάρξουν άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται για το τι λέει ο νόμος. Όλες οι μελέτες που έχουν γίνει σχετικά με το θέμα έχουν ανακαλύψει μόνο μια σύνδεση – όχι μια εύλογη λύση.


Ο ρόλος των γονέων.

Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, ο τρόπος με τον οποίο ανατράφηκε το άτομο υπαγορεύει τη στάση του απέναντι στην ομοφοβία ή την αποδοχή. Σε κάθε μελέτη που διεξήχθη σχετικά με το θέμα, οι γονείς ήταν όντως εκείνοι που εξετάστηκαν. Αυτό ισχύει είτε το άτομο είναι πραγματικά gay είτε όχι. Φαίνεται σαν μια στερεότυπη απάντηση από την ψυχολογική κοινότητα, αλλά ισχύει με πολλούς τρόπους, καθώς οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την ανατροφή ενός παιδιού είναι κυρίως υπεύθυνες για το πώς το παιδί θα στέκεται απέναντι στον κόσμο όταν μεγαλώσει. Ακόμα κι αν εξαλείψουμε την ομοφοβία, δεν θα εξαφανιστεί εντελώς κι από τις επόμενες γενιές.


Η υποστήριξη κι η αγάπη παίζουν τεράστιο ρόλο.

Οι γονείς που πραγματικά φροντίζουν, υποστηρίζουν και φέρονται με στοργικότητα στα παιδιά τους, μεγαλώνοντας επιδεικνύουν περισσότερη καλοσύνη και αποδέχονται τις διαφορές στους άλλους ανθρώπους. Η προσωπικότητά τους παίζει ρόλο, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Εάν ένα παιδί δεν αισθάνεται ότι το αγαπούν, ότι το εκτιμούν κι ότι το αποδέχονται όπως είναι, είναι πιθανότερο να αναπτύξει ένα πρότυπο κακής συμπεριφοράς στο μέλλον. Και τα παιδιά που δεν έχουν δει πολλή στοργή στο σπίτι τους είναι συχνά λιγότερο ικανά να επιδεικνύουν αγάπη έξω από αυτό, καθώς μεγαλώνουν. Αυτό ακούγεται αρκετά κακό και θλιβερό, αλλά ακριβώς όπως ένα πρότυπο σεξουαλικής κακοποίησης μπορεί να τελειώσει με ένα άτομο που παίρνει θέση, έτσι μπορεί να το μοτίβο της μη υποστηρικτικής γονικής μέριμνας.


Η ομοφοβία είναι, κατ ‘ουσίαν, ένα βίαιο ξέσπασμα.

Όταν ένα παιδί είναι απογοητευμένο και δυσαρεστημένο, ξεσπά. Οι gay που ζουν μυστικά είναι, εξ ορισμού, απογοητευμένοι και δυσαρεστημένοι με την κατάστασή τους – γι ‘αυτό βρίζουν όσους αισθάνονται πιο ελεύθεροι να εξερευνήσουν τις σεξουαλικές επιθυμίες τους. Όλα οδηγούν και πάλι πίσω στους γονείς – είτε το άτομο κακόμαθει ως παιδί (και, ως εκ τούτου, έγινε ένας κακομαθημένος ενήλικας) ή είχε παραμεληθεί ως παιδί (και, ως εκ τούτου, αισθάνεται αηδία από την ευτυχία).

Ο τρόπος με τον οποίο μεγάλωσε κάποιος μπορεί να βοηθήσει ακόμη και να προβλέψει τον τρόπο με τον οποίο θα έχουν τα πράγματα στο μέλλον – παρόλο που υπάρχουν πάντα περιπτώσεις όπου ένα άτομο θα πάει ενάντια σε αυτό που αναμένεται. Για ορισμένους, αυτό μπορεί να είναι ένα επαναστατικό στάδιο στη ζωή τους – αμφισβητώντας τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσαν. Για άλλους, μπορεί να είναι η στιγμή που συνειδητοποιούν ότι ο τρόπος με τον οποίο μεγάλωσαν δεν ήταν ο σωστός και αναζητούν ενεργά έναν τρόπο να κάνουν τον κόσμο ένα πιο όμορφο μέρος. Η τρίτη κατηγορία – εκείνοι που αναπτύσσουν οι ίδιοι ομοφοβικές τάσεις – αισθάνονται πολύ άθλια μέσα τους και θέλουν κι οι άλλοι να αισθάνονται τον ίδιο βαθμό δυστυχίας.


Η ομοφοβία είναι μια πεποίθηση ότι το μίσος είναι οκ όταν μπορεί να δικαιολογηθεί από την ψευδοεπιστήμη.

Αυτός ο τρόπος σκέψης πρέπει πραγματικά να τελειώσει, επειδή δεν είναι δίκαιος για κανέναν. Η ανάγκη έκφρασης μίσους ή ανταγωνισμού με τους άλλους ανθρώπους είναι ένας ιός που εξαπλώνεται γρήγορα – μερικές φορές ακόμη και τυχαία (όπως ο γονέας που δεν είναι gay, ο οποίος κάνει απροκάλυπτα ομοφοβικά σχόλια μπροστά στο μυστικά gay παιδί του). Άλλες φορές, εξαπλώνεται σκόπιμα και ανάβει φωτιά μεταξύ των ανθρώπων. Μερικοί άνθρωποι, μάλιστα, υποστηρίζουν πολύ σοβαρά το δικαίωμά τους να είναι ομοφοβικοί!

Δεν υπάρχει κανένας τρόπος για την εξάλειψη της ομοφοβίας, αλλά ένα από τα μεγαλύτερα βήματα στη διαδικασία είναι να καταργηθεί η ιδέα ότι είναι οκ να μισεί ο ένας τον άλλον. Ο μόνος νόμιμος λόγος για να κρίνεις κάποιον άλλο είναι αν έχουν κάνει κάτι που δεν είναι δίκαιο σε σας – και ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις, οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν. Δεν πρέπει να πιστεύετε ότι έχουν αλλάξει, χωρίς να δείτε απόδειξη, αλλά όποτε είναι δυνατόν, χρειάζεται να αφήσετε πίσω σας το παρελθόν – για τη δική σας διανοητική υγεία.


Έχουμε προχωρήσει πολύ – αλλά υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να γίνουν.

Η συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας αποδέχεται περισσότερο το διαφορετικό, γεγονός που έχει τεράστια σημασία – και τα αποτελέσματα είναι δραστικά. Ενώ η αρχική παραδοχή ήταν ότι περίπου το 10% των ανθρώπων ήταν gay, αμφιφυλόφιλοι ή τρανς, οι αριθμοί αυτοί φαίνεται να είναι λίγο πιο κοντά στο 50-50. Ναι, οι straight εξακολουθούν να αποτελούν πλειοψηφία, πράγμα που αποτελεί σχεδόν βιολογική ανάγκη, αλλά και πάλι η διαφορά συγκλίνει.
Εάν θέλετε να κάνετε τη διαφορά, μπορείτε – και η βοήθεια εκτιμάται πάντα. Απλώς να θυμάστε ότι το πρόσωπο που είναι ομοφοβικό προς σας θέλει στην πραγματικότητα να τραυματίσει τον εαυτό του – γι ‘αυτό προχωρήστε με προσοχή! Δείξτε τους ότι δεν υπάρχει καμία ντροπή να είναι κάποιος αδιαμφισβήτητα ο πραγματικός εαυτός του, συμπεριλαμβανομένης της αγάπης που αισθάνεται κάποιον για κάποιο άλλο πρόσωπο, όποιο κι αν είναι αυτό. Κι ας ελπίσουμε ότι θα ζήσουμε να δούμε έναν κόσμο απαλλαγμένο από την ομοφοβία στις ζωές μας.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Ταυτότητα και Έκφραση Φύλου στο σχολείο | Pride Week Workshop

Posted on

To Athens Pride έφτασε και μαζί του φέρνει και φέτος το Pride Week!

Στα πλαίσια του Pride Week 2017, η Colour Youth σε καλεί σε ένα διαδραστικό workshop προκειμένου να διερευνήσεις μαζί μας το πώς βιώνεται η διαφορετική ταυτότητα και έκφραση φύλου στο σχολικό πλαίσιο!

Κατά τη διάρκεια του Workshop, θα έχεις την ευκαιρία να μοιραστείς τις σχολικές σου εμπειρίες με άλλα συνομήλικα άτομα και να δουλέψεις μαζί τους με σκοπό να διαμορφώσετε παρεμβάσεις που θα μπορούσαν να γίνουν σε πραγματικό χρόνο στο σχολείο.

Είσαι έως 20 ετών και θέλεις να συμμετάσχεις;
Δεν έχεις παρά να δηλώσεις την συμμετοχή σου εδώ:
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdnG8Cqa4sx0IOVY6ELg4xw2QdQFwjxyTLUCOStkauz-NkF3w/viewform

Το workshop συντονίζουν:
Χρυσούλα Ηλιοπούλου, Ψυχολόγος, Μέλος Colour Youth
Φωτεινή Διακουμάκου, Ψυχολόγος, Μέλος Colour Youth

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

12 σημαντικές συμβουλές για τους γονείς LGBT+ παιδιών

Posted on

Αναδημοσίευση από εδώ

Το να είσαι γονιός μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολο, ειδικά αν βρεθείς σε μια κατάσταση που δεν ξέρεις πως να την αντιμετωπίσεις. Όπως για παράδειγμα, όταν το παιδί σου κάνει coming out ως LGBT+. Oρίστε λοιπόν κάποιες σημαντικές συμβουλές για να ξέρετε πως να διαχειριστείτε τέτοιες καταστάσεις.

1. Να θυμάστε ότι το coming out του παιδιού σας έχει να κάνει 100% με το παιδί σας κι όχι μ΄εσάς.

2. Αλλά είναι εντάξει να χρειάζεστε χρόνο να αντιληφθείτε την «ανακοίνωση» του coming out.

3. Ίσως θα βοηθούσε να ζητήσετε τη γνώμη ανθρώπων που να το έχουν περάσει πριν από εσάς.

4. Ακόμα κι αν γνωρίζετε ότι το παιδί σας είναι LGBT, περιμένετε να κάνει coming out με τους δικούς του όρους.

5. Και ίσως καλύτερα να μην του πείτε ότι το γνώριζατε ήδη.

6. Και σίγουρα μην του πείτε ότι είναι απλά μια φάση.

7. Nα θυμάστε ότι η πρώτη σας αντίδραση μπορεί να έχει μια μακροχρόνια επίδραση, οπότε κάντε το με ευασθησία.

8. Aντιδράστε σε όλα τα ομοφοβικά/τρανσφοβικά σχόλια που θα ακούσετε.

9. Δείξτε στο παιδί σας ότι πάντα θα υπάρχει ένα ασφαλές μέρος γι΄αυτό.

10. Αν έχετε οποιαδήποτε απορία σχετικά με τη σεξουαλικότητα ή το φύλο του παιδιού σας (μετά το coming out), απλά ρωτήστε το.

11. Συνοδεύστε το παιδί σας σ’ ένα Pride.

12. To πιο σημαντικό απ΄όλα… Αγαπήστε το παιδί σας γι΄αυτό που είναι. Αγαπήστε το και όλα θα πάνε καλά!

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Το Thessaloniki Pride υποψήφιο για το EuroPride 2020

Posted on

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θεσσαλονίκη, 4 Απριλίου 2017

Το Thessaloniki Pride υποψήφιο για το EuroPride 2020

 

Υποψηφιότητα για την ανάληψη της διοργάνωσης  του EuroPride 2020 έθεσε και επίσημα το Thessaloniki Pride. Το EuroPride είναι το κεντρικό φεστιβάλ υπερηφάνειας της Ευρώπης που πραγματοποιείται από το 1992 κάθε χρόνο σε διαφορετική πόλη

Η υποψηφιότητα της Θεσσαλονίκης βρίσκεται αντιμέτωπη με τις αντίστοιχες διοργανώσεις των Βρυξελλών (Βέλγιο), του Αμβούργου (Γερμανία) & του Μπέργκεν (Νορβηγία). Η οριστική ανάθεση θα πραγματοποιηθεί υστέρα από ψηφοφορία της πανευρωπαϊκής ομοσπονδίας διοργανωτών pride (EPOA) στην ετήσια συνέλευσή της το Σεπτέμβριο 2017 στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Thessaloniki Pride, η διοργάνωση ενός EuroPride στην Ελλάδα μπορεί να προσφέρει πολλά στην ελληνική LGBTI κοινότητα, καθώς θα προβάλει τα αιτήματά της σε ευρωπαϊκό επίπεδο και θα χρησιμεύσει ως μοχλός πίεσης για την εκπλήρωση αυτών. Παράλληλα, θα δώσει φωνή σε κοινότητες από γειτονικές χώρες των οποίων τα ανθρώπινα δικαιώματα βρίσκονται σε κίνδυνο.

Υπενθυμίζεται πως φέτος το Thessaloniki Pride θα διεξαχθεί από τις 14 μέχρι και τις 17 Ιουνίου 2017 στη Θεσσαλονίκη με σύνθημα «έλα όπως είσαι», και θα περιλαμβάνει μια σειρά από εικαστικές εκθέσεις, υπαίθρια πάρτυ, συναυλίες και φυσικά τη μεγάλη Πορεία Υπερηφάνειας το Σάββατο, 17 Ιουνίου.

 

Θάνος Βλαχογιάννης

εκπρόσωπος τύπου

 

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Athens Pride 2017 στην πλατεια Συνταγματος: ΘΕΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Posted on

Το Athens Pride 2017 με μεγάλη ικανοποίηση ανακοινώνει ότι η κεντρική εκδήλωση του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας θα λάβει χώρα για πρώτη φορά στην Πλατεία Συντάγματος, το Σαββάτο 10 Ιουνίου.

Από την πρώτη Παρέλαση του 2005, ο σκοπός του Athens Pride είναι να παρεχει τη μέγιστη ορατότητα για την LGBTQI* κοινότητα της Ελλάδας και να ανοίγει το δρόμο για την πλήρη ισότητα των LGBTQI* ατόμων στην ελληνική κοινωνία. 

Φέτος, το Athens Pride αποκτά ορατή και δυναμική παρουσία, όχι απλά περνώντας μπροστά από το Κοινοβούλιο κατά τη διάρκεια της παρέλασης, αλλά φέρνοντας την ίδια τη διοργάνωση έξω απο τις πόρτες του, στο κέντρο της πρωτεύουσας. Όπως κάθε χρόνο, το απόγευμα θα διεξαχθεί η παρέλαση υπερηφάνειας, ενώ το βράδυ θα ακολουθήσει η μεγάλη μας συναυλία. Φέτος το σύνθημα του Athens Pride είναι “ΘΕΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ” αναδεικνύοντας έτσι τα μείζονα ζήτηματα που αντιμετωπίζουν τα LGBTQI άτομα. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε οτι η κοινότητά μας ακόμη περιμένει τη νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου. 

Με τον όρο «παιδεία» εννοούμε ένα σύστημα αγωγής, που έχει ως σκοπό να διαμορφώσει προσωπικότητες αυθύπαρκτες, ανεξάρτητες και ολοκληρωμένες, ικανές να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της συλλογικής ζωής. Η παιδεία συνδέεται συχνά με έννοιες, όπως η εκπαίδευση, η αγωγή και η κουλτούρα. Εντούτοις, θα πρέπει να λαμβάνεται πάντα υπόψη ότι διαμορφώνεται από ένα σύνολο παραγόντων, ανάμεσα στους οποίους είναι το οικογενειακό, θρησκευτικό, πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο ζει και δρα κάθε άτομο, καθώς επίσης και τα ΜΜΕ.

Με το σύνθημα ΘΕΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, το Athens Pride 2017 τονίζει ότι η επαφή με το βίωμα του κάθε ατόμου μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για την επαναξιολόγηση των αρχών μας, την αμφισβήτηση των κοινωνικά κατασκευασμένων εννοιών και στερεοτύπων και την σταδιακή ηθική πρόοδο της κοινωνίας μας. Επιδιώκουμε μια κοινωνία στην οποία αξίες όπως η ενσυναίσθηση, ο σεβασμός στον συνάνθρωπο και η αλληλεγγύη θα ιεραρχούνται ευνοϊκότερα. Μία κοινωνία που θα έχει μάθει να αποδέχεται και να σέβεται όλες τις σεξουαλικότητες, τα φύλα και τα σώματα είναι μια κοινωνία με παιδεία.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Andrea Gilbert +30 6974187383 / Ραφαήλ Μπιλίδας +30 6975651965

*LGBTQI: Lesbian Gay Bisexual Trans Queer Intersex

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Posted on

Γεια σας κορίτσια,είμαι η Β,από Πάτρα και straight…Πριν αναφερθώ σε μένα, θα ήθελα να σας συγχαρώ για την πολύ όμορφη δουλειά που κάνετε από αυτό το site,διαβάζοντας κάποιες από τις ιστορίες ένιωσα να ταυτίζομαι με κάποιες,και με άλλες να αντιλαμβάνομαι πως όλα στη ζωή μας γίνονται για κάποιο λόγο τλκ…Επίσης,ζητάω εκ των προτέρων συγγνώμη για το μεγάλο κείμενο που θα ακολουθήσει…Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή για να μη σας μπερδέψω..Όπως σας έγραψα παραπάνω είμαι straight,και πολύ ανοιχτόμυαλη,κάτι που μερικές φορές δε μου έχει βγει σε καλό…Αν και μικρή,μόλις 22,έχω κάνει πολλές σχέσεις με άντρες,οι οποίες δυστυχώς ή ευτυχώς δε είχαν καλή κατάληξη(πλυν ελαχίστων εξαιρέσεων)Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να προτιμώ τα one night stand το τελευταίο διάστημα,και να νιώθω και καλά με αυτό,από την άποψη ότι ούτε δίνεις ούτε παίρνεις λογαριασμό..

Το τελευταίο όμως διάστημα,μου έχει εκδηλωθεί μια <> για το ίδιο φύλο…Θέλετε οι συγκυρίες,θέλετε ότι πολλοί από το περιβάλλον μου έχουν εκδηλωθεί..δε ξέρω..Η αλήθεια είναι ότι δε μου βγαίνει και δε θα ήθελα να κάνω κάτι με κάποια φίλη μου..δε θέλω ούτε να έρθουμε σε μια ενδεχομένως δύσκολη θέση μετά,ούτε να χαλάσουν οι σχέσεις μας,γιατί η ζωή δε είναι όπως οι ταινίες,που μετά από μια ξεπέτα με την κολλητή είναι όλα κομπλέ…Και γιαυτό,κατέληξα σε site..Η αλήθεια είναι πως περίμενα πιο <>,γιατί θεωρώ πως εμείς οι γυναίκες είμαστε εντελώς διαφορετικές από τους άντρες..Αλλά οκ…Τελευταία,γνώρισα μια κοπέλα,γύρω στα 30 και έμπειρη με γυναίκες μέσω site,ανταλλάξαμε fb,τηλέφωνα,και έχουμε μιλήσει ανοιχτά για κάποια πράγματα..

Το μόνο πρόβλημα είναι ότι μένει σε άλλη πόλη,και για κάποιο λόγο δε θέλει να έρθει εδώ,αλλά να πάω εγώ εκεί..κάτι το οποίο για μένα είναι κομματάκι δύσκολο,και λόγω σπουδών και δυστυχώς οικονομικών..Και να σας πω την αλήθεια,μου αρέσει και νιώθω άνετα να κινούμαι με τους δικούς μου <> ας πούμε, πέραν αυτών..Της τα έχω εξηγήσει αυτά,αλλά δεν υπήρχε κάποια αλλαγή.. .

Καταλαβαίνω το γεγονός ότι έχει χορτάσει από υποσχέσεις και πολύ μπλα μπλα,όπως όλοι μας άλλωστε…Αλλά μου έχει κεντρίσει τόσο πολύ το ενδιαφέρον,περισσότερο ως προσωπικότητα..Ξέρετε είναι αυτό το άγνωστο που σε τραβά…Από τα λεγόμενά της έχω καταλάβει ότι είναι αμοιβαία η έλξη ..Αλλά κι πάλι νιώθω,ότι κατά κάποιο τρόπο είναι δεμένα τα χέρια μου.Τι μπορώ να κάνω;…

Αν δε υπάρξει κατάληξη μαζί της,τι άλλο θα μπορούσα να κάνω..;Θέλω πολύ να ακούσω τη γνώμη σας..Και πάλι σόρρυ αν σας κούρασα…☺

Γεια σου φίλη!

Από ό,τι καταλαβαίνω θέλεις να πειραματιστείς με τη σεξουαλικότητά σου.

Για να γνωρίσεις κοπέλες και να ενημερωθείς πάνω σε lgbt θεματα μπορείς να βγεις σε διάφορα lesbian στέκια ή να τσεκάρεις το Blender Patras . Επίσης το ιντερνετ -με προσοχή πάντα και ελέγχοντας όσο το δυνατόν καλύτερα το άτομο με το οποίο μιλάς – είναι μια καλή λύση οπότε μπορείς να επιμείνεις μεχρι να γνωρισεις άτομα απο τη περιοχή σου.

Όσο για το άτομο με το οποίο επικοινωνείς τώρα θα ήταν ενδιαφέρον να συναντηθείτε αν ξεπεράσετε το θέμα της απόστασης και του εγωισμού για το ποια θα κάνει πίσω και θα μεταφερθεί για μια συνάντηση…Το ίδιο δε θέλετε άλλωστε?

ε.

 

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page


«Οι Αόρατοι» του Sébastien Lifshitz και που μπορείτε να τους απολαύσετε

Posted on

Οι Αόρατοι του Sébastien Lifshitz είναι μια ευαίσθητη και διασκεδαστική ταινία που απέσπασε το Βραβείο César Καλύτερου Ντοκιμαντέρ. Πρόκειται για την ιστορία έντεκα ανδρών και γυναικών που γεννήθηκαν την περίοδο του μεσοπολέμου. Μοιάζει οι πρωταγωνιστές του ντοκιμαντέρ να μην έχουν τίποτα κοινό εκτός από την ομοφυλοφιλία τους καθώς και το ότι μεγάλωσαν σε μια κοινωνία απόλυτα εχθρική απέναντί τους. Σε μία εποχή που ο όρος «gay» δεν είχε ακόμα καν εισχωρήσει στο λεξιλόγιο της κοινωνίας, αυτοί ανακάλυπταν την κρυφή ηδονή και προσπαθούσαν να πείσουν πρώτα τους εαυτούς τους ότι η επιθυμία τους είναι κάτι το φυσιολογικό.

Les Invisibles Trailer / Greek subtitles from Anemon on Vimeo.

Δεν πρόκειται για τον γνωστό εορτασμό των ηρωικών πρωτοπόρων που πολέμησαν για να βγουν από τα περιθώρια, σπάζοντας τα εμπόδια για τις επόμενες γενιές. Οι χαρακτήρες του Lifshitz είναι απλοί άνθρωποι που ζουν στην εξοχή: ένα ζευγάρι ανδρών που τρέχει το δικό τους καταφύγιο πουλιών, ένας άνδρας που μαζεύει κατσίκες όλη του τη ζωή, ένα ζευγάρι λεσβιών που παράγει κατσικίσιο τυρί σε ένα αγρόκτημα, σε μια ειδυλλιακή τοποθεσία και μία γυναίκα που ανακάλυψε τη σεξουαλικότητά της, έπειτα από χρόνια γάμου.

Υπάρχει μια χάρη και μία λεπτότητα στον τρόπο που ο Lifshitz μοιράζεται τις προσωπικές ιστορίες αυτών των ανθρώπων. Έχει τον τρόπο του να κάνει τους πρωταγωνιστές του να νιώθουν άνετα και να μιλούν με μια απόλυτη ειλικρίνεια για τις ζωές τους. Απλοί άνθρωποι που αυτό που τους έκανε αόρατους για δεκαετίες, είναι ακριβώς αυτό που ο Lifshitz προσπάθησε να αναδείξει: την αγάπη τους για τα άτομα του ίδιου φύλου. 

Οι προβολές γίνονται με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος και σε συνεργασία με το Outview Film Festival.


ΠΡΟΒΟΛΕΣ

ΑΘΗΝΑ

  • Τετάρτη 1 Μαρτίου, 19.30 στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών

  • Κυριακή 5 Μαρτίου, 15.00 στον κινηματογράφο Δαναός 

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

  • Τετάρτη 22 Μαρτίου, 21.00 στην Αίθουσα Σταύρος Τορνές στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Η ταινία θα προβληθεί στα γαλλικά με αγγλικούς και ελληνικούς υποτίτλους.

Τιμή εισιτηρίου: 6 ευρώ στην Αθήνα και 5 ευρώ στη Θεσσαλονίκη.

 

VIA

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Moonlight: Η 1η LGBT ταινία που κερδίζει Oscar στην κατηγορία καλύτερης ταινίας

Posted on

Μετά από μήνες διθυραμβικών κριτικών το Moonlight έγραψε ιστορία ως η 1η LGBT ταινία που κερδίζει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας.

Η ιστορία του Barry Jenkins, που χαρτογραφεί τη ζωή ενός νεαρού ομοφυλόφιλου μαύρου άνδρα που μεγαλώνει σε μια υποβαθμισμένη συνοικία του Μαϊάμι, κέρδισε το πρώτο βραβείο στον 89ο Academy Awards στο Λος Άντζελες, αφήνοντας πίσω τον κύριο ανταγωνιστή της, το ‘La La Land‘, όπου αρχικά εσφαλμένα ανακοινώθηκε ως η νικήτρια του βραβείου.

Οι παρουσιαστές Warren Beatty και Faye Dunaway ανακοίνωσαν κατά λάθος ως νικήτρια ταινία το ρομαντικό μιούζικαλ ‘La La Land’ του Damien Chazelle. Το λάθος συνέβη, επειδή ανοίχτηκε νωρίτερα ο φάκελος για το βραβείο καλύτερης ηθοποιού, που ήταν η Emma Stone, που πρωταγωνιστεί στο μιούζικαλ, οπότε κι εσφαλμένα ανακοινώθηκε το όνομα του μιούζικαλ.

Η ομάδα του ‘La la Land‘ ανέβηκε στη σκηνή κανονικά, παρέλαβε το βραβείο και μόνο τη στιγμή που ξεκινούσαν να δίνουν τις ευχαριστήριες ομιλίες τους αντιλήφθηκαν το λάθος. Έτσι, ένας εκ των παραγωγών της ταινίας ανακοίνωσε το λάθος που συνέβη κι ότι ο πραγματικός νικητής είναι η ταινία Moonlight, προβάλλοντας στην κάμερα το σωστό φάκελο και αιφνιδιάζοντας κοινό και διαγωνιζόμενους.

Η ομάδα του Moonlight κατακλύστηκε από συναισθήματα κι ανέβηκε στη σκηνή, όπου ο Jenkins είπε: «Πολύ ξεκάθαρα, αυτό δεν θα μπορούσα να το φανταστώ ούτε και στα όνειρά μου! Τελείωσα μ’ αυτό κι είναι αλήθεια. Πρέπει να το πω ότι είναι αλήθεια αυτή η διάκριση για να το πιστέψω«.

 

VIA

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Αναζητείται η συντάκτρια ενός post

Posted on

Μήπως είσαι εσυ????

Αν είσαι αυτή που ανέβασε τα posts με τους ακόλουθους τίτλους:

Ψηλή μου Butch

Σε αναζητώ Πάντα

Ακόμα και πάντα θα σε αναζητώ

Θα σε αναζητώ όσο ζω

Αγάπη μου…. Θα σε ψάχνω όσο ζω…

Πού είσαι μωράκι μου?

Τότε στέιλε μας mail στο [email protected] μόλις δεις το μήνυμα, σε περιμένει μια έκπληξη!

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page