Δεν ξέρω αν θέλω να ζήσω αυτή τη ζωή :(

Posted on

Εξομολογηση:

Ειμαι η Ε και ειμαι 15-16 χρονων.Το τελευταιο ετος εχω αρχισει να προβληματιζομαι με τον εαυτο μ.Εχω υποψιες οτι μπορει να ειμαι διεμφυλικη(τρανς) και εχω μαθει τα παντα γι αυτο το θεμα καθως το ερευνω κοντα στον ενα χρονο.Καταρχην ζητω συγγνωμη αν γραφω σε λαθος ιστοσελιδα αλλα ηθελα τη γνωμη καποιου επαγγελματια .Απο μικρη δεν ημουν παντα το girly girl,αλλα δεν πολυθυμαμαι να γκρινιαζω φορωντας τα κοριτσιστικα μ ρουχα, ουτε καν θυμομουν τον εαυτο μ τωρα π το σκεφτομαι.Αυτο π θυμαμαι ειναι οτι παντα ευχομουν να αδυνατισω περισσοτερο απο οτι ημουν(ενω κοιταζοντας σε φωτογραφιες ημουν υπερβολικα αδυνατη μικρη).Δεν ξερω γενικα ειχα ενα κομπλεξ με το σωμα μου.

Μικρη καθως οι γονεις μ ηταν στη δουλεια,ημουν σπιτι με τον αδερφο μ και περνουσαμε αρκετες ωρες παιζοντας παιχνιδια στον υπολοηιστη.Θυμαμαι οτι για καποιο λογο επελεγα ανδρικο χαρακτηρα και δεν το ειχα βρει ποτε παραξενο καθως παντα εβαζα “αγορι” στο φυλο σε παιχνιδια.Επιπλεον ειχα απο μικρη ενα κολλημα με τη μουσικη και εβαζα τραγουδια να παιζουν και εκανα πως ημουν εγω ο καλλιτεχνης π τα τραγουδουσε.Συνηθως δλδ σχεδον ολοι ηταν ανδρες.Σορρυ για την πολυλογια.Απο μικρη νμζ πως ειχα μια ταση προς τις γυναικες,βασικα οχι σεξουαλικα αλλα ρομαντικα αν και δεν πιστευω οτι ειμαι bisexual και δεν ξρ απλα η μονη ελξη που ειχα νιωσει για αγορι ηταν μονο μια φορα.Αν τυχει να μ αρεσει ενα κοριτσι και μας φανταζομαι μαζι δεν μπορω να σκεφτω τον εαυτο μ ως κοριτσι αλλα ως αγορι.Δηλαδη δεν μ κολλαει κοριτσι-κοριτσι.Επισης εχω αρχισει να εχω μσγαλη δυσφορια με το στηθος μ,γενικα με το σωμα μ.Ακομη και να ειμαι τρανς απογοητευομαι γτ δεν εχω τα χρηματα αλλαξω το σωμα μ και ουτε το απαραιτητο θαρρος να βγω στη κοινωνια.Ωρες ωρες σκεφτομαι τι θα γινοταν αν πεθαινα και γεννιομουν σε αλλη ζωη ως ανδρας..Σε καποιους μπορει να ακουγονται βλακειες ολα αυτα αλλα ειναι το προβλημα μ..Εννοειται δεν προκειται να αυτοκτονησω ή κατι τετοιο!!Αυτο θα ηταν πολυ δειλο και ανώφελο..Απλα εχω αρχισει γενικα να χανω τον ενθουσιασμο μ για τη ζωη και νιωθω οτι στο μυαλο μου γινεται ενας χαμος.

Ειναι στιγμες που ευχομαι να ειχα γεννηθει αγορι,να μεγαλωνα,να παντρευομουν μια γυναικα που αγαπουσα,να εκανα οικογενειακ.α αλλα σκεφτομαι οτι η φυση με εκανε γυναικα για καποιο λογο και ναι…Η συβουλη σας θα με βοηθουσε αρκετα.

Ευχαριστω για τον χρονο 😀

Γεια σου Ε.

Η αλήθεια είναι πως δεν ειμαστε επαγγελματίες και δε μπορούμε να δώσουμε επαγγελματικες συμβουλες παρα μόνον φιλικές. Μπορώ ωστόσο να σε συμβουλέψω να δεις έναν ειδικό σε θέματα ταυτότητας φύλου και αν δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα θα σε προέτρεπα να τηλεφωνήσεις στην γραμμή στήριξης 11528.

Επίσης για να καταλάβεις λίγο περισσότερο τί σου συμβαίνει θα σου έλεγα να διαβάσεις αυτό και αυτό.

Δεν είσαι ο μόνος άνθρωπος στο κόσμο που δυσφορεί με το βιολογικό φύλο του και είναι απόλυτα κατανοητά και σεβαστά τα όσα αισθάνεσαι.

Επίσης, είναι άλλο η ταυτότητα φύλου και άλλο ο σεξουαλικός προσανατολισμός. Οι περισσότεροι άνθρωποι που δεν έχουν ψαχτεί σε αυτό το θέμα έχουν την τάση να τα μπερδεύουν. Κοίτα αυτό και το αντίστοιχο βίντεο που το εξηγεί:

 Κανε click στην εικονα για να την δεις σε μεγεθυνση.

Ελπίζω να σε διαφώτισα έστω και λίγο. ‘Οτι άλλο θέλεις μπορεις να στειλεις και στο mail.

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Σε παρακαλώ

Posted on

Λάβαμε το ακόλουθο post:

 

Γιατι θες τοσο πολυ να με βγαλεις απο τη ζωη σου; Μου ειπες ποσες φορες σε αγαπω αλλα τωρα ειναι η μονη ευκαιρια που εχεις να το αποδειξεις. Τωρα που περασε ο ερωτας.
Για ολους ειναι ευκολα τα λογια. Μα εγω σε αγαπησα τοσο που εφυγα παρολο που δε το αντεχα. Και τωρα δε μπορω να αφησω το κρεβατι μου γιατι η σκεψη σου ειναι ασηκωτη.
Αλλα σε αγαπαω και κανω πισω.
Μη με πετας ομως ετσι εξω.. Σε παρακαλω. Η απωλεια σου ειναι το μονο που ξερω οτι δεν αντεχω..

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Με μισώ… επειδή σε αγάπησα!

Posted on

Δεν ξέρω αν με σκέφτεσαι, όπως σε σκέφτομαι…
Δεν ξέρω αν με αναζητάς, όπως σε αναζητώ…
Δεν ξέρω αν με ξέχασες και προχώρησες…
Δεν ξέρω αν σου λείπω, όπως μου λείπεις..
Δεν ξέρω αν έχεις τη λαχτάρα να με ξαναδείς και να με ακούσεις ξανά, όπως έχω τη λαχτάρα να σε δω και να σε ακούσω…
Μου λείπεις… μου λείπεις, σου ψιθυρίζω διαρκώς και δε με ακούς. Είσαι μακριά μου… σε αισθάνομαι δίπλα μου και είσαι τόσο μακριά μου. Θέλω να σε ακούσω και δεν τολμώ να σε πάρω τηλέφωνο… ξέρω ότι δε θα απαντήσεις ποτέ ή θα με έχεις μπλοκάρει! Θέλω να σου στείλω μήνυμα και δεν τολμώ… ξέρω ότι δε θα απαντήσεις ποτέ, πάλι επειδή με έχεις μπλοκάρει! Θέλω να σε αγγίξω… αλλά, δεν μπορώ… δεν το θέλεις! Θέλω να σε σφίξω στην αγκαλιά μου, να σε μυρίσω… αλλά, δεν μπορώ… δεν το θέλεις!
Δεν ξέρω αν με αγάπησες με όλο σου το είναι, όπως σε αγάπησα με όλο μου το είναι…
Αυτό που ξέρω… είναι πως με μισώ, που δε σε έχω… με μισώ, που δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω… με μισώ… που σε θέλω… με μισώ, που σε αγάπησα.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page


Κάποιες φορές είναι τόσο δύσκολο

Posted on

Λάβαμε το ακόλουθο post:

Ήσουν ανάμεσα στους λόγους που μεγάλωναν την προσμονή μου για το καλοκαίρι. Βρεθήκαμε και ήταν τόσο αμήχανο και από τις 2 πλευρές, αν και εσύ φαινόσουν πιο χαλαρή από εμένα. Και μετά τι? Απλά χάθηκε κάθε ελπίδα και συνεχίζω να σκέφτομαι εάν έπρεπε να κάνω κάτι και δεν το έκανα, όμως δεν μου έδωσες αέρα. Τους ανέμους έχεις μάθει να τους έχεις πάντα απέναντι σου.

Είναι τόσο δύσκολο τελικά όταν δεν ξέρεις εάν ο άνθρωπος που έχεις απέναντι σου είναι straight ή gay. Και είναι διπλά δύσκολο, γιατί μετά τριγυρίζουν σκέψεις στο μυαλό σου. Σκέψεις για το ένα έπρεπε να εκδηλωθείς, για το τι θα συνέβαινε εάν εκδηλωνόσουν. Μήπως τελικά περίμενε από εσένα να κάνεις το πρώτο βήμα και εάν το περίμενε γιατί δεν σου έδωσε ένα σημάδι. Κι αυτή η θετική ενέργεια που εξέλαβες ήταν απλά φιλική?

Χρωστάς καφέ στην πόλη μας 25χρονη, να φέρεις και το αυτόγραφο στη πατριώτισσα!!!

Σου δίνω τα σήματα μπας και καταλάβεις ότι είμαι εγώ! Αν τυχόν διαβάσεις αυτό το ποστ και όντως ψήνεσαι και δεν ήταν της φαντασίας μου, στείλε ένα μήνυμα, γιατί εγώ έχω ψηθεί από καιρό!!!

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Και ας με μισεις ρε Ελενα

Posted on

Καθε πρωι ξυπναω και χαμογελαω ελπιζοντας σε μια καινουργια μερα επειδη πιστευω οτι αυτο θα ηθελε εκεινη. Εχει περασει ομως ενας χρονος που δεν επεσα καμια μερα στο κρεβατι χωρις να κλαψω.

Με αυτα και με εκεινα αρρωστησα. Θεραπειες, χαπια, εμετοι. Αλλαξα για να ειμαι αυτο που χρειαζεσαι και επεσαν ολα στο κενο.Δεν ειναι αυτο που θελω για εμενα αλλα οσο και να προσπαθω παντα υπαρχει κατι που σε θυμιζει.

Μετανιωσα που σε ξαναπλησιασα γιατι δεν σου αξιζω και δε μπορω να σου δωσω τιποτα. Συγγνωμη που σε πληγωσα. Ελπιζω να μη με θυμασαι και να μη καταλαβεις οτι ειμαι εγω.
Παντα θα σε αγαπαω πιο πολυ απο εμενα..

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Πες πως με θέλεις…

Posted on

Πες πως με θέλεις και θα σου δώσω τα πάντα.
πες πως με θέλεις και θα τα διορθώσω όλα.
πες πως με θέλεις και θα φτιάξω έναν κόσμο ιδανικό για εμάς.
πες πως με θες για να κάνω την κάθε μέρα μας γιορτή.
πες πως με θες και δεν θα έχω λόγο να ξανά φύγω ποτέ.

μου λείπεις γαμώτο σου… οι μέρες κενές…οι ώρες έχουν κολλήσει και δεν περνούν .. η καρδιά μου έχει παγώσει και η ψυχή μου έχει σπάσει..
με έχεις μπλοκάρει και εγώ σου γράφω μηνύματα στο viber που δεν θα λάβεις ποτέ.
είμαι αφελής ..φέρθηκα ανώριμα .. φοβάμαι να σηκώσω το τηλέφωνο και να σε καλέσω. δεν θα άντεχα να ακούσω την παγωμένη φωνή σου..κι αν πάρω τι να σου πω; ισως δεν θελεις να ακούσεις όλα αυτά που κρύβω μέσα μου για σένα.
Μα αν ήξερα πως κι εσύ με θέλεις όπως εγώ.. όλα θα άλλαζαν σε μια στιγμή.

Θέλω να ζήσουμε όπως λέγαμε ..να κάνουμε πραγματικότητα τα τόσο απλά αλλά τόσο σημαντικά για εμάς όνειρα. Θέλω να ζήσουμε το ΕΜΕΙΣ. Να κάνουμε τα ταξίδια που λέγαμε. Να πούμε όσα δεν τολμούσαμε.

Σε ήθελα και σε θέλω για πάντα. Όχι για μια βδομάδα ή ένα χρόνο.
Συγνώμη για όλα.
Πες πως με θες να ξεκινήσει το παραμυθένιο ταξίδι επιτέλους !

Σ’αγαπώ.-

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page


Έλεγες…

Posted on

screen-shot-2016-11-30-at-22-34-49

Έλεγες.. πως δεν με φοβόσουν.. γιατί ήξερες τι αισθάνομαι για σένα.
Έλεγες.. πως αγκάλιαζες το σκοτάδι που κρύβω μέσα μου χωρίς ανασφάλεια .
Έλεγες.. πως μ αγαπάς ακριβώς όπως είμαι.
Έλεγες .. έλεγες ..έλεγες…

Μα ξαφνικά δεν σου άρεσε αυτό που ήμουν. Τίποτα δεν ήταν αρκετό για σένα πια. Άρχισες να φοβάσαι το σκοτάδι μου και η αγάπη σου χανόταν μέσα σε αυτό. Δεν άλλαξα εγώ, εσύ άλλαξες. Εγώ είμαι απλά ο ίδιος άνθρωπος , που όσο κι αν κουράστηκε απο τη συμπεριφορά σου και τα νεύρα σου ήταν εκεί. Εσύ που είσαι ; Σε βλέπω στην απέναντι πλευρά να με κατακρίνεις σαν ένας ξένος που δεν ξέρει τίποτα για μένα. Λες και δεν συμπόνεσες την ψυχή μου ούτε μια φορά στο παρελθόν.

Ξέρεις κάτι ;

Σε λυπάμαι.

Γιατί δεν αρκεί να θέλεις να αγαπήσεις. Πρέπει και να μπορείς. Κι εσύ δεν μπορείς όσο κι αν το θέλεις.

Εσύ περίμενες , εγώ δεν ήρθα…και χαθήκαμε. Δεν ήρθα όχι για να σε ”πικάρω” .. αλλά γιατί κατάλαβα, όλα όσα δε μπορούσα να δω. Φώναζες για το εμείς και εννοούσες τον εαυτό σου. Εγώ δεν ήμουν πουθενά. Τον εαυτό σου προσπαθούσες να ξεγελάσεις …

ΥΓ.
Δεν έχω διάθεση για άλλο κρυφτό . Ούτε και πρόκειται να κάνω καμία κίνηση να σε πλησιάσω .
Αν νοιώθεις πως μπορείς να ανταποκριθείς στα συναισθήματα μου είμαι εδώ και σε περιμένω. Όχι για πολύ ακόμα…περίμενα αρκετά και στο τέλος θα αρχίσω να λυπάμαι τον εαυτό μου.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page


Σε έχασα.. από δικό μου και μόνο λάθος!

Posted on

screen-shot-2016-11-25-at-15-58-42

Σε γνώρισα τυχαία μέσω ενός μέσου που ποτέ δεν πίστευα ότι θα χρησιμοποιήσω. Να που η ανάγκη να κάνω γνωριμίες, με οδήγησε εκεί, σε ένα chat. Στην αρχή, απογοητεύτηκα.. αλλά, δεν το έβαλα κάτω, έκανα τις προσπάθειές μου.. μέχρι που ”συνάντησα” εσένα. Δεν ξέρω τι με οδήγησε σε εσένα.. η ανάγκη μου να μιλήσω, η ανάγκη μου να πάψω να απογοητεύομαι.. αλλά, ναι, σε γνώρισα. Μιλήσαμε και μιλήσαμε και μιλήσαμε.. ήρθαμε σε ένα πιο προσωπικό επίπεδο επικοινωνίας.. με άλλα μέσα. Όχι, δε σε ερωτεύτηκα από ανάγκη, όχι, δε σε ερωτεύτηκα λόγω μοναξιάς.. όχι, δε σε αγάπη από ανάγκη.. όχι, δε σε αγάπησα λόγω μοναξιάς! Σε ερωτεύτηκα και σε αγάπησα, επειδή ήσουν εσύ. Ήσουν αυτό που έψαχνα! Με έδιωχνες και έμενα. Πάλευα με την αντίδρασή σου, με τον εγωισμό.. να σου δείξω ότι είμαι εδώ για σένα, να σου προσφέρω όλα όσα είχες ανάγκη.

Με έδιωχνες.. περνούσες μία δύσκολη περίοδο όταν σε γνώρισα και ήμουν εκεί.. αλλά, με έδιωχνες και επέμενα! Δεν ήθελα να σε χάσω.. ώσπου δεν άντεξα.. με έδιωχνες κι έφυγα. Πάλεψα να σε ξεχάσω, να σε βγάλω από το μυαλό μου, από την καρδιά μου, από την ψυχή μου.. ένα μαρτυρικό καλοκαίρι.

Μπήκε το φθινόπωρο.. λέω, θα κάνω και πάλι την προσπάθειά μου εκεί.. εκεί που σε γνώρισα. Δεν το περίμενα.. ήσουν εκεί.. η καρδιά μου χτύπησε δυνατά! Αισθήματα, συναισθήματα.. όλα αυτά που ανήκουν σε σένα, μόνο για σένα, αναδύθηκαν στην επιφάνεια.. και το έκανα! Σου έστειλα.. σου συστήθηκα διαφορετικά.. μιλήσαμε.. μιλήσαμε.. και πάλι.. αλλάξαμε τρόπο επικοινωνίας.. πιο προσωπικό. Η καρδιά μου, κάθε φορά που μιλούσαμε, χτυπούσε σαν τρελή.. κι από την αγάπη μου για σένα.. κι από την αγωνία μου.. μην ανακαλύψεις ποια είμαι, πριν σου το αποκαλύψω η ίδια. Ήταν οι πιο υπέροχες 10 μέρες στη ζωή μου.. με χαμόγελα, ευτυχία.. ώσπου ήρθε εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη.. το ανακάλυψες, πριν προλάβω να σου πω ποια είμαι. Ναι, με όλα σου τα δίκια, με έβρισες, μου μίλησες άσχημα.. ναι, όλα τα δίκια ήταν με το μέρος σου. Αλλά, δεν άλλαξες.. αν και άρχισα να αντιλαμβάνομαι το αντίθετο τη 2η φορά που σε πλησίασα.. ξεγελάστηκα! Πάλι η αντίδραση, πάλι ο εγωισμός.. με έδιωξες μία και καλή.. δίχως να μου δώσεις την ευκαιρία να σου εξηγήσω γιατί το έκανα.. ούτε μία ευκαιρία.. να σου εξηγήσω.. να σου πω.. σ’ αγαπώ!! Με ακούς; Σ’ αγαπώ.. με έδιωξες!

Πέρασαν οι μέρες.. άφησα το χρόνο να περάσει. Σου έδωσα χρόνο να ηρεμήσεις! Σου έστειλα μήνυμα και σου λέω.. αύριο θα έρθω στην πόλη σου.. την τάδε ώρα, θα είμαι εκεί.. θα σε περιμένω, θέλω να σε δω. Ποτέ δεν ανταποκρίθηκες. Έστω, να στείλεις ένα μήνυμα.. μην κάνεις τον κόπο να έρθεις.. δε θέλω να σε δω! Ήρθα! Ναι, ήρθα.. ήμουν εκεί στην ώρα μου.. κι ας γνώριζα μέσα μου ότι δε θα εμφανιστείς.. σου έστειλα μήνυμα.. είμαι εδώ. Σε περιμένω, θέλω να σε δω.. να σου μιλήσω, να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου εξηγήσω γιατί το έκανα.. να πω το σ’ αγαπώ, για πρώτη και τελευταία φορά. Ποτέ δεν ήρθες.. ποτέ! Σε περίμενα 3 ώρες.. και ποτέ δεν εμφανίστηκες.. ούτε ένα μήνυμα. Δεν πειράζει, το πήρα απόφαση.. σε έχασα από δικό μου και μόνο λάθος!

Να είσαι καλά.. σε ό,τι και να κάνεις! Σου εύχομαι να βρεις την ευτυχία.. όπως εύχομαι να τη βρω κι εγώ.. που μου αξίζει!

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Αλλη στιγμη

Posted on

screen-shot-2016-11-19-at-22-27-14

Ερχεται η στιγμη που γνωριζεις εναν ανθρωπο και σε κανει να νιωσεις οτι δεν εχεις νιωσει τοσα χρονια μαζεμενα ακραια συναισθηματα που δε ξερεις αν μπορεις να τα αντεξεις με την θετικη εννοια.Δυο αντιθετοι κοσμοι που ερχονται σε επαφη ομως ποσο μπορουν να αντεξουν μαζι? τοσο ταιριαστες μα τοσο διαφορετικες.

Ειναι σαν να κοιμοσουν και να ξυπνησες εχεις προσδοκιες δινεσαι με το παραπανω παλευεις με αποστασεις αναποδιες και ερχεται η μερα που ολα ερχονται αναποδα που μενει μονο ενα γιατι,ενα γιατι οχι εμεις,και φτανει η στιγμη που συμπιεζεις καταστασεις για να προλαβεις να αδραξεις τον χρονο τις μερες μαζι μου να ξυπνησεις ενα πρωι και να καταλαβεις οτι ολα αυτα ηταν τοσο συμπιεσμενα που δε προλαβες να τα νιωσεις.Τα καλα ναι ξερω τ αφηνουμε για την καταλληλη στιγμη μα η καταλληλη στιγμη δεν υπαρχει αν δε την φερουμε και δε την φεραμε ποτε,μενουν μονο αναπαντητες ερωτησεις αλλα εμενα η αγαπημενη μου ειναι ηδη απαντημενη..”ποτε θα παμε θαλασσα;”…καθε φορα που θα κοιταω την θαλασσα λοιπον θα ταξιδευω σ ολες τις καταλληλες στιγμες που δεν ηρθαν ποτε γιατι ειχε τρικυμια..ειτε γιατι ο ηλιος μας χαμογελουσε αλλα εμεις ημασταν τοσο τυφλες απο τις μεγαλες μας προσδοκιες και χασαμε την ουσια.

Δε θελω να χρησιμοποιησω την λεξη για παντα θα ακουστει ψευτικη κ μονο ψευτικα δεν ηταν αυτα που μ εκανες να νιωσω οπως κ να ηρθαν τα πραγματα ενα κομματι μου ειναι δικο σου..μακαρι να ταν αλλιως..μακαρι να μπορουσα να γυρισω τον χρονο πισω..

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Ο άνθρωπος που θα σ’αγαπήσει..

Posted on

Λάβαμε το ακόλουθο post:

«Ο άνθρωπος που θα σ’ αγαπήσει, δε θα μοιάζει με κανέναν» Δεν τον ξέρεις. Δε σε ξέρει ούτε αυτός. Δεν τον ψάχνεις, ούτε βιάζεται να σε βρει. Δε σε φαντάζεται, δεν ξέρεις αν είναι όμορφος ή άσχημος, δε γνωρίζεις αν μοιάζει με όσα έχεις ονειρευτεί. Ούτε σε νοιάζει να μάθεις ακόμα. Φτάνει που ξέρεις πως είναι κάπου εκεί έξω. Ο άνθρωπος που θα σε αγαπήσει βγαίνει, πίνει, περνάει καλά και τραβάει τα ζόρια του, όπως όλοι. Γυρίζει εδώ κι εκεί, γελάει πολύ και δεν έχει ιδέα τι τον περιμένει. Δεν ξέρεις αν θα τον βρεις ή αν θα σε βρει αυτός. Πάντως θα βρεθείτε, και η σκέψη αυτή σε ησυχάζει και σε κάνει να χαμογελάς. Όταν τον πρωτοδείς όλα θα βγάλουν νόημα· θα καταλάβεις, θα καταλάβει κι αυτός. Δε θα σταματήσει η καρδιά σου, ούτε θα κοπούν τα γόνατά σου όπως στις ταινίες. Ο κόσμος όμως για λίγα λεπτά θα χάσει το ρυθμό του, κι εκεί, στο «Χαίρω πολύ», θα καταλάβεις γιατί δεν ένιωσες έτσι με κανέναν άλλον. Γιατί το βλέμμα του θα σου τα πει όλα, πριν καν ανταλλάξετε ονόματα.

Ο άνθρωπος αυτός δε θα σε ερωτευτεί επειδή δεν έχεις ψεγάδια. Θα σε ερωτευτεί ακριβώς γι αυτά. Δε θα λέει μεγάλα λόγια, θα κάνει όμως μεγάλες πράξεις. Κι όσο δύσπιστα κι αν τον κοιτάζεις στην αρχή, αυτός θα βρίσκει πάντα τρόπους να σε εκπλήσσει ευχάριστα, ακόμα κι όταν η αρχή σας θα αποτελεί πια μακρινό παρελθόν. Μπορεί να μην είναι τελικά όσο ρομαντικός τον φαντάστηκες, μπορεί ακόμα και να δυσκολεύεται να καταλάβει τον τρόπο που σκέφτεσαι, αλλά θα προσπαθεί. Και θα σου δείξει όσα απέτυχαν να σου δείξουν οι άλλοι. Θα σε κάνει να πιστέψεις πως ο κόσμος είναι τυχερός που σ” έχει, κι αυτό θα είναι το σημαντικότερό του επίτευγμα. Θα πηγαίνετε βόλτες στη θάλασσα, θα σου γκρινιάζει για τη δουλειά του, θα τον νευριάζεις, θα βλέπετε ταινίες, θα τρώτε παγωτό μέχρι να πονέσει η κοιλιά σας, θα γελάτε μέχρι δακρύων, θα μαλώνετε και θα τα ξαναβρίσκετε με την ίδια ένταση. Θα του πεις πράγματα που δεν έχεις πει σε κανέναν, θα χαίρεται με τον ενθουσιασμό σου, δε θα σε ανταγωνίζεται. Δε θα κοροϊδεύει τα παράλογα όνειρά σου αλλά θα επιδιώκει να αποτελεί μέρος τους. Θα είσαστε κολλητοί, εραστές και σύντροφοι και θα σου μάθει πως τα δύσκολα είναι πιο εύκολα όταν στο τιμόνι της σχέσης βρίσκονται δύο. Θα σε αγκαλιάσει όταν ο εγωισμός σου θα είναι πληγωμένος και παρόλα αυτά θα καταφέρει να σου δείξει πως τα σπασμένα κομμάτια κολλάνε με λίγη υπομονή, κόντρα σε όσα σου έχει διδάξει η κοινή λογική. Όταν σε γνωρίσει ίσως κοιτάζεις τον κόσμο με φόβο, ίσως ο κυνισμός σου δε σε αφήνει να αφεθείς, όμως τίποτα από αυτά δε θα τον κάνει να φύγει.

Ο άνθρωπος αυτός θα σου αλλάξει την κοσμοθεωρία, γιατί θα ξέρει να παλεύει. Κι εσύ θα τον αγαπήσεις πιο πολύ απ’ όλους, γιατί θα σε κάνει να βιώσεις πράγματα που δεν έχεις ξαναζήσει. Θα τον αφήνεις να είναι ένα βήμα μπροστά σου και θα καμαρώνεις που είναι δικός σου. Θα τον αγαπήσεις περισσότερο απ’ όλους, επειδή θα ξέρεις πως οι προηγούμενοι αγάπησαν σε σένα έναν εαυτό ολόκληρο, ρομαντικό κι αυθόρμητο· αυτός όμως θα σε αγαπήσει για τις γρατσουνιές σου, σε μια περίοδο που ίσως δεν θα χαρακτήριζες τον ψυχισμό σου αξιαγάπητο. Κι όταν μαλώνετε δε θα σε αφήνει να φεύγεις, ούτε θα τον τρομάζουν τα αψυχολόγητα ξεσπάσματά σου. Θα σε βάζει στη θέση σου και θα σε κρατάει τυρρανικά δίπλα του μέχρι να το λύσετε, επειδή θα θεωρεί λογικό πως οι άνθρωποι δεν συναντιούνται για να τα παρατάνε στην πρώτη δυσκολία. Επειδή θα ξέρει πως όταν κάτι χαλάει δεν το πετάς, αλλά το φτιάχνεις· ακριβώς όπως μας έμαθαν οι γιαγιάδες μας. Θα σου μάθει πως ασφάλεια δε σημαίνει απαραίτητα βαρεμάρα, πως το πάθος αλλάζει μορφές, αλλά δεν εξαφανίζεται, πως οι αγάπες δεν πονάνε μόνο, αλλά δίνουν και φτερά. Κι όταν δεν είσαι εκεί, θα φέρεται λες και είσαι. Επειδή δε θα χρειάζεται να κρυφτεί, ούτε θα φοβάται να είναι ο εαυτός του. Όλα θα έρθουν τόσο φυσικά που δε θα έχει αναγκαστεί να προσποιηθεί στιγμή.

Ο άνθρωπος που θα σε αγαπήσει δε θα σε αντιμετωπίζει σαν εναλλακτική, αλλά σαν τη μόνη επιλογή· να μη σε επιλέξει μόνο την ημέρα που θα σε ερωτευτεί, αλλά να σε επιλέγει κάθε μέρα. Να του δίνεις φτερά για να πετάει μακριά σου, κι αυτός να μένει δίπλα σου επειδή γι’ αυτόν η λέξη «σπίτι» δεν θα αναφέρεται πια σε τοίχους, αλλά στον άνθρωπο που τον αγαπάει, σε σένα. Ο άνθρωπος αυτός φρόντισε να μη μοιάζει σε κανέναν.

~Κατερίνα Μανέτα~

 

 

Πολύ όμορφο!

Femmes

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Μπούκαρα στο σπίτι της !!!

Posted on

screen-shot-2016-11-05-at-23-09-53

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Όσα χρόνια και αν περάσουν,θα μάχομαι την διακριτικότητα προς υπεράσπιση του νεανικού ενθουσιασμού του έρωτος, της αγάπης, των τρυφερών συναισθημάτων, των δικαιωμάτων μου προς εξομολόγηση καυτερών συναισθημάτων και σκέψεων και κυρίως προς υπεράσπιση της υποστήριξής μου ότι οφείλουμε να πράττουμε μερικές φορές περίεργα και να ξεπερνάμε τα κοινά θνητά όρια σε περίπτωση που φλεγόμαστε να προσεγγίσουμε κάποιον και να του προσφέρουμε απλόχερα και αληθινά ένα κομμάτι του εαυτού μας, να του πούμε πόσο μοιάζουμε με αυτόν…

Για αυτό και εγώ μπούκαρα στο σπίτι της Κωνσταντίνας με μια άνεση περίσσια, άσχετα αν η καρδιά μου χτυπούσε ανεξέλεγκτα, διότι δεν ήξερα τι αντιδράσεις θα έβρισκα μπροστά μου.. Η Κωνσταντίνα – Μιςς Άνετη, αφήνει πάντα τα κλειδιά στην εξώπορτα εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, (διότι είναι ξεχασιάρα και την έχει πάθει μένοντας κλειδωμένη έξω), μη λογαριάζοντας κακόβουλες προθέσεις ή επιθέσεις..

Γνωρίζοντάς το αυτό τυχαία, έκανα εισβολή προς το μεσημεράκι, ώρα που δεν είχε ξυπνήσει ακόμα και άρχισα να περιεργάζομαι τα πάντα γύρω μου. Με πρόδωσαν κάτι χαζοκρεμαστά.. Ας αναφέρω πως εκπλήχτηκε λίγο μεν, η συζήτησή μας ωστόσο τελείωσε κανα δίωρο αργότερα, ενδιαφέρθηκε να μάθει για τις απόψεις μου. Κορυφαία στιγμή: όταν έβγαλε το σκουφί της και εμφανίσθηκε η μαύρη πυκνή μοικάνα.. Λύσσαξα από μέσα μου.

Εν τέλει, δε φάνηκε ότι χαλάστηκε.Δεν έχουμε γνωριστεί καλά ακόμα, μέχρι στιγμής έχουμε βγει τρεις τέσσερις φορές σε κοινή παρέα, ωστόσο υπομένω βασανιστικά να ξανασυναντηθούμε και να της δείξω με τις πράξεις και με το καυστικό μου χιούμορ ότι την θέλω, μόνο αυτή και καμία άλλη. Δεν της έχω μιλήσει γιατί φοβάμαι την απόρριψη, ίσα ίσα της πέταξα σπόντα αρκετές φορές ότι είμαι καρα-στρέιτ για αν δω πώς θα αντιδράσει.
Αναμονή λοιπόν για την δεύτερη εισβολή.
Είμαι η Έλενα από το Βόλο.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

ένα σου σημάδι μόνο!!!

Posted on

Εξομολόγηση:

Ξερω μονο που δουλευεις( Στο κεντρο του Ηρακλειου Κρητης) και το μικρο σου ονομα απο σποντα(Σοφια)!!! Παρολο που εχουμε μια ελαχιστη επαφη λογω ”συνεργασιας” αλλων στα επαγγελματα μας ακομα κ το ονομα σου το εμαθα τυχαια! Δεν ξερω αν ειναι απλα ενθουσιασμος επειδη εισαι πολυ ομορφη κοπελα κ γλυκια αλλα ξερω πως καθε φορα που ερχεσαι στη δουλεια μου κολλαω με τα ματια σου, εστω γι αυτον το λιγο χρονο!Ειδικα οταν με καρφωνεις μεσα στα ματια!

Δεν το κοβω να εχουμε τα ιδια γουστα βεβαια οποτε δν υπαρχει περιπτωση να σε προσεγγισω!! Ουτε κ εδω δν ξερω γιατι τα γραφω αφου μαλλον δε θα το δεις καν !! Ισως απλα για να το βγαλω απο μεσα μου! Αυτα!!!
Ηρακλειο Κρητης

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Γιά την κοπέλα με τα μαύρα μποτάκια

Posted on

Εξομολόγηση:

Για την κοπέλα που ποτέ δεν μιλάει, που απλά
χαμογελάει… Για εκείνη που όταν με κοίταζε επίμονα με έκανε να νιώθω ξεχωριστή..
Εκείνη που ποτέ δεν είπε λέξη..
Εκείνη που ερωτεύτηκα χωρίς να το καταλάβω..Για, εκείνη ..που δεν άντεχα να παραδεχτώ πως αν φύγει θα χάσω τον κόσμο μου .. Λείπει και νιώθω πως λείπει η ζωή μου όλη.. Για εκείνη που δεν βγαίνει απο το μυαλό μου ούτε λεπτό, ύστερα απο τόσο καιρό…

Για εκείνη που δεν θα μάθει ποτέ.. Για εκείνη που ξεχνά και χάνεται μακριά μού.. Για εκείνη που αγαπούσε τις βόλτες στο Μοναστηράκι.. Για εκείνη που έχασα γιατί πίστεψα πως έχω χρόνο..
(Πάντα αγαπούσα να βλέπω αυτά τα μαύρα σου μποτάκια και το μοναδικό σου χαμόγελο που με γέμιζε..) και ας μην στο έδειξα ποτέ ..
Απο την κοπέλα με την Nirvana Τσάντα.. ×_×

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Εξομολόγηση

Posted on

Καλησπέρα σας,

Το ρολόι δείχνει 23:57 και ούτε λόγος για ύπνο!!Τα καλά των φοιτητικών χρόνων,καφές,τσιγάρο,βιβλίο και άγιος ο θεός…μας έχει κάψει αυτή η εξεταστική.Τώρα θα μου πείτε πολύ σκοτώνεσαι και εσυ στο διάβασμα για να postαρεις και να ψαχουλεύεις το σάιτ.Δεν έχετε και άδικο,αλλά ρε κορίτσια παλούκι η στατιστική.Αλή σε εμας του μαθηματικού(κάντε κανα τάμα να περάσουμε το μάθημα γιατί δεν υπάρχει λύτρωση).

Κάθομαι και διαβάζω δικά σας post και αναρωτιέμαι”…γιατί τέτοια απαισιοδοξία??γιατί τόσος θυμός??Κάτι δεν μας πάει καθόλου καλά ή μήπως οχι??”(ωππ να και η LP στο πικ απ).Κάτι όντως μας πάει καλά και αυτό λέγεται ζωή!!!Κανείς δεν είπε οτι η ζωή ειναι εύκολη.Ούτε οτι μας περιμένουν οι πρίγκιπες/πριγκίπισσες με τα λευκά άλογα να μας οδηγήσουν στο ηλιοβασίλεμα…δεν θέλω να σας το πω αλλα ο λευκός μας πρίγκιπας έρχεται απο την Κίνα με κουτσό άλογο και προβλήματα προσανατολισμού(αστειάκι).Και αναρωτιέμαι εγώ “πώς περιμένουμε τον λευκό πρίγκιπα αν δεν γινόμαστε εμεις οι ίδιοι πρίγκιπες για κάποιον εκεί έξω??”Καθόμαστε και κλαίμε τη μοίρα μας,δίχως να δίνουμε σημασία στη ζωή που περνά .Και όντως,η ζωή μας προσπερνάει χωρίς δεύτερη σκέψη.Γιατί τι εχει να χάσει??ένα ακόμα πιόνι στη σκακιέρα που η ίδια αποτελεί.Ενω εμείς??Περιφερόμαστε άσκοπα μέσα στη θλίψη περιμένοντας αυτό το κάτι…(παρεπιπτώντος εαν το βρει καμιά ας το πει και στις υπόλοιπες).

Η ζωή ειναι όμορφη,οχι εύκολη,όμορφη με όσα μπορεί να αυτό να συνεπάγεται.Είτε καλά είτε κακά.Συμφωνώ απόλυτα οτι ο άνθρωπος δεν ειναι μοναχικό ον,δεν μπορεί να διαχειριστεί εύκολα τη μοναξιά και την ησυχία.Θέλει ενα ταίρι να τον συντροφεύει.Τι να κάνουμε όμως που δεν είμαστε όλοι τόσο τυχεροί σε αυτον τον τομέα.Σε άλλους εμφανίζονται νωρίς,σε αλλους αργά και σε άλλους ίσως και ποτέ,αν και δεν το πιστεύω.Όλοι κάπου εκεί εξώ έχουμε το αλλο μας μισό.Απλά μπορεί να ειναι λίγο βλαμμένο και να μας αργεί.Ζήστε το τώρα και όλα θα γίνουν…

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page