Θέλω συμβουλή

Posted on

Καλησπέρα ,ειμαι 24 μισό, απο μωρο ημουν λεσβια .Επαιζα μονο με τα αγοριστικα παιχνίδια κλπ. Εμφανισιακά ομως, ειμαι θηλυκή και όμορφη με γκρι ματια ,λευκή επιδερμίδα, κάστανο μαλλί .

Δεν εχω παει ποτε με άντρα ,γιατι τους σιχαινομαι .Ουτε ομως και με γυναικα ,για πολλούς άλλους λόγους ….Οταν ημουν 15 χρόνων μετα απο πολλή πίεση αναγκάστηκα να πω στους γονείς μου οτι ειμαι λεσβια . Μεγάλο λαθος . Απο τοτε μονο ταπείνωση και καταστροφή ζω.

Οταν πηγα 18 και πέρασα στο πανεπιστημιο η μανα μου μου ειπε ,ευτυχως το σχολείο τελείωσε με επιτυχία .Δε ντροπιάστηκαμε .Κοιτα να παντρευτείς για να μην ξεφτιλιστούμε χειροτερα .Κι ετσι άρχισε η κάτω βόλτα στη ζωη μου .Απο κεί και πέρα μου εχει κανει ενα σωρό προξενιά, με πιέζει να παω με άντρα για να της αποδείξω οτι ειμαι φυσιολογική .Δεν εχω δικαίωμα για τιποτα μεσα στην οικογενεια .Ειμαι η κατώτερη ,η ανώμαλη ,ενα απόβλητο .Καταφερα να αντέξω τοσα χρονια .Χθες ομως ξανα τσακωθήκαμε .Μου ειπε δεν εισαι φυσιολογική ,έφτασες 25 χρόνων και δεν εχεις μια σχεση ,ο κόσμος θα αρχίσει να αναρωτιέται τι συμβαίνει κλπ .Αφου ξερει οτι δεν μαρεσει ,τι θελει πια ,να ειμαι μια ζωη δυστυχισμένη για τα ματια του κόσμου ?Γιατι ακομα με καταπιέζει ?Δεν μπορει να το παρει απόφαση ,να ησυχάσω ….Έστω ενας αντρας σου άρεσε ποτε ? Αυτο με ρώταγε επι ώρες …Το προβλημα της δεν ειναι τοσο ,το να παω με άντρα.Θελει να μου επιβάλει μεσα στην ψυχή μου ,να μου αρεςει κιόλας .Αυτο ειναι τρελό ….25 χρονια με φώναζε λεσβια ,αγοροκόριτσο ,ανώμαλη κλπ . Μου ειπε χθες να μου αποδείξεις οτι εισαι φυσιολογική ….πόση υπομονή να κανω ακομα . Παντα ειχα στο προγραμμα μου να φυγω στην Αμερικη και γενικως οταν παρω πτυχιο πολλα θα κανω …μεχρι τοτε ομως .Θελω γνώμες ,συμβουλές απο τις ζωές άλλων και σχόλια και να σχηματίζω μια εικόνα άλλων παρόμοιων καταστάσεων .Τι θελει πια ,να καθίσω να με βιάζουν ?

Και με άντρα να πήγαινα παλι ανωμαλίες θα μου ζήταγε να κανω στο κρεβάτι ,και μάλιστα ολα τα παρα φύσην ειναι χειροτερα οταν τα κάνουν ετεροφυλόφιλοι ,ιδίως παντρεμένοι ,παρα οταν τα κάνουμε εμεις ,πιθανόν εχουμε ελαφρυντικά γιατι δεν εχουμε μεγάλα περιθώρια επιλογών .Δεν αντέχω να ξερω οτι ολοι αισθάνονται ντροπή για μενα …κουράστηκα και τους σιχάθηκα .Το μονο που κατάφεραν να με κάνουν ,ειναι να τους μισήσω ….25 χρονια και δεν το παιρνουν απόφαση .Κουραστηκα .

Γεια σου φίλη,

Λύπαμαι που η οικογένεια σου σου κάνει τέτοιο πόλεμο. Ομολογώ πως η τελευταία παράγραφος που έγραψες με ανησύχησε λίγο ειδικά με τη χρήση του “πάλι” σε συνδυασμό ότι δεν έχεις κάνει κάτι με γυναίκα. Αναρωτιέμαι μήπως οι πεποιθήσεις της οικογένειάς σου έχουν αρχίσει να γίνονται και δικές σου, μη το πάρεις σα κατηγορία, είναι απόλυτα λογικό όταν τόσα χρόνια ζεις μες στην απόρριψη να αισθάνεσαι έτσι. Γνώμη μου είναι ότι το καλύτερο για σένα θα ήταν να απομακρυνθείς από το σπίτι. Είσαι αρκετά μεγάλη για να το κάνεις και πίστεψέ με αν το πάρεις απόφαση μπορείς, είναι ζήτημα αυτοπροστασίας, ξέρεις βία δεν είναι μόνο οι μπουνιές και οι κλωτσιές, υπάρχει και κάτι που λέγεται ψυχολογική βία και την υφίστασαι κάθε μέρα.

Μπορείς να σπάσεις αυτό το κύκλο κορίτσι μου, φύγε, προσέλκυσε ανθρώπους γύρω σου που σε σέβονται και σε αποδέχονται, που δε σε θεωρούν μίασμα. Πίστεψέ με δεν είσαι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που βιώνει κάτι τέτοιο. Νοίκιασε έναν μικρό χώρο, βρες και συγκάτοικο να μοιράζεστε τα έξοδα, αν δεν έχεις ήδη βρες μια δουλειά προσωρινή που θα σου δώσει τη δυνατότητα να έχεις μια ήρεμη ζωή. Γιατί περιμένεις να το πάρουν αυτοί απόφαση? Μπορεί να μη γίνει ποτέ,  Πάρε το εσύ απόφαση, ότι έχεις μια ζωή να ζήσεις και δε θα περιμένεις κανέναν να το “πάρει απόφαση” για να το κάνεις! Με άλλα λόγια ανεξαρτητοποιήσου, βρες τα με τον εαυτό σου, αυτό κυρίως. Δεν είσαι ανώμαλη, αυτά που γίνονται στο κρεβάτι δεν είναι “παρά φύσιν” ούτε αυτά που κάνουν οι straight ούτε αυτά που κάνουν οι gay κλπ. όσο υπάρχει συναίνεση και αμοιβαία ευχαρίστηση. Ανάζήτησε και στήριξη αν δυσκολεύεσαι να το πάρεις απόφαση ή αν έχεις δυσκολία να αποδεχθείς και να αγκαλιάσεις την σεξουαλικότητά σου.

Σου εύχομαστε καλή επιτυχία και θα χαρούμε να μάθουμε νέα σου!

Femmes

 

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

LGBT+ συμβουλευτική

Posted on

Σας ανακοινώνουμε ότι υπάρχει η δυνατότητα LGBT+ συμβουλευτικής🌈  για όποι@ ενδιαφέρεται να κοιτάξει μέσα στον εαυτό του και να δουλέψει θέματα coming out, αποδοχής, σχέσεων, άγχους και γενικά αισθάνεται ότι βρίσκεται σε μια περίοδο της ζωής του/της κατά την οποία θα χρειαζόταν στήριξη. Οι συνεδρίες πραγματοποιούνται με σύμβουλο ψυχικής υγείας.

Όποι@ ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερες πληροφορίες μπορεί να επικοινωνήσει στο [email protected]

femmes

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Στα 40 το κατάλαβα

Posted on

Νομίζω ειμαι η τραγικότερη περίπτωση.

Ειμαι 40, παντρεμένη με 2 παιδια, και πριν απο 4 μερες το ψυλλιαστηκα για πρωτη φορα στη ζωή μου. Μου χαμογελασε μια γυναικα με νοημα και αυτο ηταν. Αντιδραση πρωτη, σφυγμοι 150, δευτερη το εβαλα στα πόδια, και το βραδυ στο σπιτι οταν ο αντρας μου κι εγω ξαπλωσαμε με επιασε ενα πλακωμα στο στηθος. Εικονες απο γυναικεια στηθη με πλημμυρισαν και σταματησα το σεξ κατευθειαν. Απο την ωρα αυτη, βλεπω ταινιες και τρελλαινομαι με γυναικεια μπουστα, ονειρευομαι αγκαλιες γυμνες, ακομα οχι σεξ . Γενικά, ποτε παλιοτερα δε θυμάμαι να ειχα φαντασιωθει κοπελες, ποτε.

Και σα φοιτητρια ειχα φιληθει με κοπελα και τιποτα. Όμως τιποτα δεν ειναι τυχαιο, μαλλον, γιατι ο αντρας μου, παντα παραπονιοταν για χλιαρη σταση στο κρεβατι και εγω δεν το γλενταγα και ελεγα αυτο ειναι το σεξ σιγα το πραμα, αλλά και οταν μονη μου αυνανιζομουν δεν ηταν και κατι τρομερο, οποτε φανταζομουν οτι αυτο ειναι το σεξ ολο κι ολο.

Πηγαινα σε ψυχολογο, ελιωνα το Φρουντ και το Γιαλομ, αλλά λύση δεν εβρισκα, διότι να προσθεσω ότι ολο αυτο με ειχε γεμισει άγχος, νοσηματα βαρια ( δεν αστειευομαι) και τρελη αυπνια… Και να που το χαμογελο μιας γυναικας μου ανοιξε τα ματια. Αλλά, εχω πνιγει στις τυψεις και δεν ειμαι 18 πια, εψω και 2 παιδια στην εφηβεία, πώς θα προχωρήσω, θελει λεπτους χειρισμους. Εννοειται, οτι ο αντρας μου κατευθείαν το ιδιο βραδυ με ρωτησε … ρε μπας και εισαι λεσβια η ασεξουαλ; Ενταξει, ειμαστε 22 χρονια μαζι, κατι θα καταλαβαινε. Θέλω να γνωρισω γκει φιλες, να με στηριξουν, γιατι στα αληθεια καταρρεω, χρειαζομαι να μιλησω σε καποια, πως να ξεκινησω στα 40, σκατα τα εκανα…παντως πισω δε γυρναω

Γεια σου φίλη,

Ποτέ μα ποτέ δεν είναι αργά και ποτέ δε ξέρεις ποιο θα έιναι το ερέθισμα που θα σου ανοίξει τα μάτια.

Ναι θέλει λεπτούς χειρισμούς, ωστόσο η ζωή ειναι μικρή για να μην την χαίρεσαι και τίποτα δεν είναι ανέφικτο, είναι άδικο για εσένα αλλά και για τον συζυγό σου να μην δίνετε και να μην λαμβάνετε το 100%. Τα παιδιά θα ενηλικιωθούν και θα καταλάβουν κάποια στιγμή ότι είναι σημαντικό η μαμά τους να είναι ευτυχισμένη, εκτός από μαμά είσαι και γυναίκα.

Καλή επιτυχία στο νέο ταξίδι που ξεκινάς.

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Ενεστώτας

Posted on

Το όνομά μου είναι Κατερίνα. Είμαι 30 χρονών και οι ερωτικές μου σχέσεις περιλαμβάνουν μια πλειάδα από ετεροφυλοφιλικές επαφές. Καμία ομοφυλοφιλική. Παρόλαυτά, ο λόγος για τον οποίο μπήκα στη διαδικασία να σας γράψω, βρίσκεται παρακάτω.

Με την Σ. είχαμε πάντα μια πολύ ιδιαίτερη σχέση. Πολύ ξεχωριστή. Σχεδόν από την πρώτη στιγμή που γνωριστήκαμε, πριν 10 χρόνια περίπου. Σπουδάζαμε και οι δύο στην ίδια σχολή και η ζωή και η καριέρα μας τα έφερε έτσι, ώστε να συνεργαζόμαστε συχνά. Έχουμε κάνει μαζί πολλά ταξίδια, έχουμε μοιραστεί επαγγελματικές εμπειρίες και σε συνδιασμό με το απόλυτο συμπλήρωμα των χαρακτήρων μας, η σχέση μας έχει δέσει σε τεράστιο βαθμό. Τη βλέπω να ανθίζει, να εξελίσσεται….και ειλικρινά, δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια αυτό στο οποίο εξελίσσεται.

Έχει μια ομορφιά που σε μαγνητίζει…Υπάρχουν στιγμές που με αφήνει άφωνη, κυριολεκτικά. Προσπαθώ να κρύψω αυτό που μου συμβαίνει, το νιώθω όμως χρόνια. Την ερωτεύομαι, χρόνια ολόκληρα! Ούσα straight, (σημαντική πληροφpρία!), ζει τον έρωτα σε χρόνο ενεστώτα, δηλαδή μόνο το παρόν. Μέσα σε ατελείωτες συζητήσεις, μου τονίζει πόσο πολύ λατρεύει τους άντρες, πόσο απολαμβάνει το σεξ μαζί τους, πόση έλξη νιώθει για τον τάδε ή τον δείνα. Έχει απίστευτη σεξουαλικότητα και ο τρόπος της είναι ιδιαίτερα σαγηνευτικός. Φυσικά και μετράει στο ανδρικό φύλο. Ποιός άντρας δε θα γοητευόταν από μια πανέμορφη γυναίκα, που ο χαρακτήρας και η φιγούρα της, μοιάζουν σαν να έχουν βγει μέσα από έργο γερμανικού εξπρεσιονισμού. Αυτό, σε συνδιασμό με την παιδικότητα και την ανασφάλεια της, είναι η “ζωή” και ο “θάνατος” κάθε αρσενικού που έχει περάσει από τη ζωή της. Και είναι πολλά τα αρσενικά που άφησε και την άφησαν, αντίστοιχα.

Η σχέση μας, τώρα. Μεγάλο κεφάλαιο. Είναι ένας συνδιασμός, αδελφικής, φιλικής και ερωτικής αγάπης. Και από τις δύο μεριές. Με μεγάλη σοβαρότητα, μου έχει αποκαλύψει πως είμαι ό,τι πιο σταθερό έχει στη ζωή της. Όταν είμαστε οι δυό μας, υπάρχει έκρηξη τρυφερότητας. Αποκαλούμε η μία την άλλη με τρυφερά προσωνύμια, όπως «αγάπη μου», «μάτια μου», «μωρό μου» και συνεχώς αγγίζόμαστε. Με χαιδεύει, με κρατά αγκαλιά, την κρατώ αντίστοιχα στη δική μου. Όταν τυχαίνει να κοιμόμαστε μαζί, μοιραζόμαστε το ίδιο κρεβάτι. Πάντα αγκαλιά. Υπάρχουν στιγμές που το απολαμβάνω, μα υπάρχουν και στιγμές που είναι μαρτύριο! Έχω κι άλλες φίλες, και πιστέψτε με, με καμία δεν βρίσκομαι τόσο μα τόσο κοντά σωματικά. Και το κυριότερο…Έχουμε φιληθεί! Στα πλαίσια παιχνιδιού βέβαια…της παρέας. Αλλά ο τρόπος που ανταπέδωσε ήταν μαγικός! Δεν ήθελα να σταματήσω. Και νομίζω, ούτε κι εκείνη. Ίσως να είναι η φαντασία μου, ίσως να θέλει να επιβεβαιωθεί μέσα από μένα, δεν ξέρω, αλλά αισθάνομαι συχνά ότι θέλει να εκδηλώσει κάτι. Το πνίγει όμως, και η αλήθεια είναι ότι δεν τολμώ και να ρωτήσω. Ούτε να κάνω κίνηση. Φοβάμαι πολύ. Μήπως δειλιάσει. Μήπως φύγει από τη ζωή μου. Μήπως τρομάξει και η ίδια από το πόσο κοντά έχουμε έρθει. Τον τελευταίο καιρό, είναι ήδη απόμακρη. Νιώθω ότι έχει αντιληφθεί την κατάσταση που βρισκόμαστε και προσπαθεί να το περάσει σαν κάτι απλό, κάτι που δε χρειάζεται συζήτηση. Και να πάρει το χρόνο της μακριά μου για να ξαναχτίσουμε τη σχέση μας από την αρχή. Και ίσως εξελιχθεί διαφορετικά. Έτσι αισθάνομαι. Δεν έχω μιλήσει πουθενά και σε κανέναν για αυτή την ιδιάζουσα κατάσταση που βρίσκομαι. Πίστευα πως μπορώ να το ελέγξω και να το ξεπεράσω. Δεν είναι καθόλου εύκολο, όμως. Καθόλου!! Γιαυτό στράφηκα εδώ. Παρακαλώ…μια συμβουλή!!

 

Γεια σου φίλη,

Δε θέλω να μπω σε ερμηνείες και να βγάλω βεβιασμένα συμπεράσματα ωστόσο η κατάσταση που μας περιγράφεις με την συγκεκριμένη μας μυρίζει “άρνηση”. Τί εννοώ, η κοπέλα μάλλον έχει αισθανθεί πράγματα για σένα και έχει τρομοκρατηθεί, αρχικά ίσως το πήρε πιο ελαφρά και δεν έδωσε σημασία αλλά τώρα που μας λες ότι έχει απομακρυνθεί χωρίς λόγο κι αιτία μου βγάζει ότι δε μπορεί να αποδεχτεί όλο αυτό που συμβαίνει ανάμεσά σας. Ακόμη και αυτή η σχέση της με τους άντρες μπορεί να ερμηνευτεί υπό αυτό το πρίσμα, ότι δηλαδή προσπαθεί να αποδείξει πράγματα στον εαυτό της πρώτα και ύστερα σε σένα, ότι δηλαδή εκείνη ενδιαφέρεται για το αντίθετο φύλο, έτσι ήταν πάντα και έτσι θα έιναι, σα να φοβάται μήπως και δεν ισχύει. Ωστόσο αυτό που υπάρχει ανάμεσά σας δεν είναι ούτε απλό ούτε και αδιάφορο, εγώ στη θέση σου θα της μιλούσα, θα της έλεγα πώς αισθάνομαι, τις σκέψεις μου  και ίσως να την φιλούσα κιολας, δεν οφελεί σε τίποτα να κρύβεστε πίσω από το δάχτυλό σας. Εσύ όμως ξέρεις καλύτερα!

ε.

 

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

being-gay-in-larissa-sucks-γαμώτο

Posted on

Αγαπημένες μου ε και ζ.

Καταρχάς να σας ευχαριστήσω αφάνταστα για το υπέροχο blog σας και για το χρόνο που αφιερωνετε σ’αυτό. Είμαι σίγουρη πως γι αυτή σας την πράξη θα πάτε στον Παράδεισο (ή στη Βαλχαλα ή όπου αλλού πιστεύετε). Δεν έχετε ιδέα πόσα απελπισμενα κορίτσια (including me) καταφευγουν σε τέτοιου είδους λύσεις για μια επαφή με τη gay πραγματικότητα. Ανακάλυψα τυχαία το blog σας τρεις μέρες πριν, όταν πλέον οι ιστορίες της Alex και της Maggie του Supergirl, της Waverly και της Nicole του Wynonna Earp, της Emily και της Maya/Paige/Alison του Pretty Little Liars (ναι, η Emily μας βγήκε ζωηρουλα), δε μου ήταν πια αρκετές. Don’t get me wrong, είμαι ευγνώμων που υπάρχουν αυτές οι ιστορίες και με βοηθάνε να ξεφευγω από τη βαρετή καθημερινότητα μου αλλά ήθελα να γκρινιάξω και σε κάποιον!

Και σ’αυτες τις τρεις μέρες έκλαψα, γέλασα (sorry κοπελιά που δε μπορούσες να φτάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα με την κοπέλα σου, ο τρόπος που έγραφες ήταν πολύ αστείος όμως, και εννοείται πως εύχομαι να το έχετε ξεπεράσει και να είστε τρισευτυχισμενες) και ταυτιστηκα με τις ιστορίες των αναγνωστριων σας και θα ήθελα να ευχηθώ σε όλες καθώς και σε σας ε και ζ, η ζωή να σας φέρει τα πράγματα ακριβώς όπως τα ονειρεύεστε και να είστε μόνιμα γελαστες και χαρουμενες. Ζω στη Λάρισα που όπως ξέρετε είναι ένα μεγάλο χωριό που ο καθένας γνωρίζει τα πάντα για το διπλανό του. Δυστυχώς δεν έχω δουλειά (άρα ούτε και λεφτά), οπότε δε μπορώ να κάνω ταξίδια, και ενώ βγαίνω συχνά έξω, στα μαγαζιά που πάω (κυρίως για φαγητό) δεν υπάρχει περίπτωση να γνωρίσω κοπέλες σαν εμένα. Όλες μου οι φίλες είναι straight παναθεμα τους, και οι περισσότερες narrow minded σε εκνευριστικό βαθμό. Η κολλητή μου πήρε των ομματιων της και έφυγε στο εξωτερικό (το καθαρμα) και νιώθω τόσο μόνη! Δεν έχω κανένα να μιλήσω και κοντεύω να πάθω κατάθλιψη! Πόσες gay ταινίες /σειρές να δω πια, πόσα Brittana fanfiction να διαβάσω η γυναίκα ? Ευτυχώς που υπάρχει και το γυμναστήριο και εκτός του ότι κάνει καλό στην εξωτερική μου εμφάνιση (1,72 και 58 kg και γυμνασμενη), βοηθάει και να ξεφευγω λίγο αφού τελευταία έχω όλο και λιγότερες αντοχές στο να προσποιουμαι και είμαι σίγουρη ότι δε θα μου βγει σε καλό. Θέλω φιλαράκια να χαζευουμε, να μιλάμε και να μοιραζόμαστε απόψεις και να γελάμε (και μια ψηλή πανέμορφη ξανθιά που θα με λατρεύει και θα μου χαιδευει τα μαλλιά μέχρι να με πάρει ο ύπνος αλλά δεν το κόβω).

Είναι απογοητευτικό να ζω σε μια πόλη όπου το μέλλον φαντάζει δυσοιωνο. Να αμφιβάλλω αν υπάρχει άλλη gay κοπέλα στον τόπο μου, λες και είμαστε είδος προς εξαφάνιση! Να μη μπορώ να σκεφτώ θετικά και να φοβάμαι πως θα ζήσω μόνη μου για την υπόλοιπη ζωή μου αφού είμαι ήδη 40 χρονών (αν και δε φαινομαι, ούτε εξωτερικά, ούτε εσωτερικά). And it is not fair because I have so much love to give and I am caring and kind και τρομερά πιστό παιδί και με χιούμορ. Δε βοηθάει βέβαια και το γεγονός ότι το gaydar μου είναι εντελώς χαλασμένο (όχι ότι θα γνώριζα κάποια κοπέλα εδώ, κουβέντα να γίνεται).

Δε θέλω καμιά συμβουλή απλά ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου.

Να είστε καλά ρε κούκλες και εύχομαι ολόψυχα ο καλός Θεουλης (ή ο Οντιν ή όπου πιστεύετε τέλος πάντων) να σας ανταποδωσει το καλό που κάνετε. P.S. Δεν είναι βλακεια που όλες οι φίλες μου είναι χαζές και θα αναγκαστώ να πάω στο Wonder Woman μόνη μου?????

Με εκτίμηση [email protected]

Γεια σου φίλη!

Χαιρόμαστε που βοηθάμε έστω και λιγο με τον τρόπο μας!

Θα σου πρότεινα να φύγεις από τη Λάρισα! Δε γνωρίζω πώς μπορείς να το κάνεις αυτό, να ψάξεις να βρεις μια δουλειά σε Αθήνα ή Θεσσαλονίκη ? Δε ξερω αλλά γιατί να αφήνεις τα χρόνια να περνάνε στην κλειστόμυαλη επαρχία όπου οι πιθανότητες να βρεις ανθρώπους σαν εσένα είναι ελάχιστες ενώ θα μπορούσες να αλλάξεις σελίδα? Δε λέω ότι θα είναι εύκολο ούτε ότι δε θα ζοριστείς αλλά σκέψου τί έχεις να χάσεις και τί έχεις να κερδίσεις. 

Αν υπάρχει κάποια Λαρισαία ας στείλει στο κορίτσι! 
Αν και δεν ανεβάζουμε πια mail είπαμε να κάνουμε μια εξαίρεση 🙂

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

συνέχεια…

Posted on

Καλησπέρα σας!

Καλως ή κακως τα πράγματα προχωρανε πολύ γρήγορα. Σας είχα στείλει οτι ένας φίλος μου του αρεσει η κοπέλα που μου αρέσει και.δε το ήξερε. Βγήκαμε όλοι μαζί τελικα δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον μεταξύ τους και όλα οκ. Όπως είπα και παραπάνω τα πράγματα τρέχουν. Βγήκαμε με παρέα έξω και κάποια στιγμή ανέφερα πως μου αρεσει κάποιο άτομο χωρίς να πω κατι. Αυτος ο φίλος μου τη πίεζε γενικά τη συζήτηση.

Στην έξοδο δεν είπα κάτι. Όμως μετά μου έστειλε μνμ και με ξανά ρώτησε οποτε αφού δεν ήταν μπροστά και οι άλλοι φίλοι μας που δε ήθελα να μάθουν κατι κουτσα στραβά του το είπα. Και του είπα και για τη συγκεκριμένη κοπέλα. Το πήρε πολύ καλα. Και γενικά κατανόησε τη συμπεριφορά μου σε κάποια πράγματα.

Το θέμα είναι τώρα πως νιώθω περίεργα. Δεν ξέρω αν έπρεπε να το πω. Νιώθω λες και όλοι θα περιμένουν να ειμαι με μια κοπέλα ή κάτι τέτοιο. Όμως επειδή μου αρέσουν και οι άντρες, δε ξέρω πως ακριβώς να εξηγήσω στις κολλητες μου όταν το πω πως ελκύομαι και απο τα δυο. Γενικά νιώθω περίεργα.

Ειναι μεσα στη διαδικασία και αυτο; νιώθω λες και έχω εκτεθεί, κατι τέτοιο. Δε ξέρω αν το εξηγώ σωστά. Σας ευχαριστώ πάντως.

Γεια σου φίλη!

Αισθάνθηκες ότι ήθελες να το πεις και αυτό αρκεί! Μην φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου! Είναι θετικό ότι ο φίλος σου δε το πήρε άσχημα οπότε προχώρα κανονικά, είσαι στη διαδικασία του coming out που είναι η πιο δύσκολη και αγχωτική διαδικασία για έναν άνθρωπο που ανήκει στην lgbt κοινότητα. Είναι κάτι που χρειάζεται σθένος, θάρρος και αυτοπεποίθηση αλλά πάνω από όλα χρειάζεται εσύ να έχεις αποδεχτεί τον προσανατολισμό σου και να μπορείς να υπερασπιστείς με επιχειρήματα αυτό που είσαι, έτσι θα σε αποδεχτούν και οι γύρω σου. Είναι ένα βασικό κομμάτι της προσωπικότητάς σου που δεν υπάρχει λόγος να το κρύβεις (εκτός κι αν κινδυνεύει η σωματική σου ακεραιότητα που αν κατάλαβα σωστά δε παίζει τέτοιο ενδεχόμενο) οπότε power! Συνέχισε έτσι!

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

To είπα και τώρα?

Posted on

Καλημέρα κορίτσια!!

Καταρχάς συγχαρητήρια για όλη τη δουλειά που κάνετε!! Πραγματικά βοηθάτε παρα πολύ!! Τώρα στο θέμα μου. Τελικα το έκανα, είπα σε κάποιους φίλους μου ότι ειμαι bi. Οι αντιδράσεις ποικίλες αλλα με τελικό αποτέλεσμα την αποδοχή οτι έτσι ειμαι. Η αφορμή ήταν ότι ερωτεύτηκα μια κοπέλα που τη γνωρίζουν εε και τελικα το είπα.

Το θέμα μου είναι πως πέρα από την ημέρα που τους το είπα και έκαναν κάποιες βασικές ερωτήσεις, απο κει και πέρα δεν αναφέρονται στο θέμα. Δηλαδή σαν να μη το είπα ποτε. Δε ξέρω ίσως προσπαθούν να δουν πως θα το διαχειριστούν. Εσείς τι λέτε να κάνω να πάω εγώ τη κουβέντα προς τα εκεί; ή να περιμένω όταν αυτοί θα νιώσουν έτοιμοι να με ρωτήσουν;

Σας ευχαριστώ παρα πολύ για το χρόνο που αφιερώνετε!! ❤

 

Γεια σου!

Σε ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια,

Μπράβο για το θάρρος σου να κάνεις coming out!
Αυτό συμβαίνει γενικά, μην αγχώνεσαι, οι φίλοι σου χρειάζονται λίγο χρόνο για να το χωνέψουν απλά. Όσο δε βλέπεις κάποια αρνητική αλλαγή στη συμπεριφορά τους τότε δε χρειάζεται να ανοίξεις το θέμα πάλι από τη στιγμή που το συζήτησες ήδη. Φέρσου φυσιολογικά και αν έχουν ερωτήσεις θα σε ρωτήσουν με κάποια ευκαιρία.

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Όταν η υποτακτικότητα βαφτίζεται αξιοπρέπεια

Posted on

Όσο η πλειοψηφία απαιτεί να ντρέπεσαι γι’ αυτό που γεννήθηκες, είναι χρέος σου να δηλώνεις υπερήφανος

Από τηνIRΕNE
D’ ATHΕNES

Αναδημοσίευση από lifo

Αυτές τις ημέρες εκείνοι που επιλέγουν να θεωρούν τον εαυτό τους προοδευτικό, αλλά ενοχλούνται από το «πανηγυράκι» του Pride επικρότησαν δίνοντας μεγάλη δημοσιότητα στην τοποθέτηση του κυρίου Χρήστου Σιμαρδάνη. Επαίνεσαν τη στάση του, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για έναν “υπέροχο, αξιοπρεπή κύριο”.

Η τοποθέτηση του ήταν η εξής:

“Την ημέρα του Gay Pride μου ζήτησαν από ραδιοφωνικό σταθμό να μιλήσω, αλλά τους είπα ότι δεν συμφωνώ. Δεν είμαι περήφανος που είμαι ομοφυλόφιλος. Κανείς δεν μπορεί να είναι περήφανος για το τι κάνει στο κρεβάτι του. Είναι σαν να λες ”είμαι περήφανος που έχω αυτιά”. Δεν μπορείς να είσαι περήφανος επειδή είσαι θηλαστικό ή επειδή έχεις δύο αυτιά. Περήφανος μπορείς να είσαι για….χίλια δύο άλλα πράγματα. Θα μου άρεσε να νιώθω περήφανος για τον εαυτό μου για κάποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά μου. Δεν νιώθω περήφανος που είμαι gay, ούτε εσύ πρέπει να νιώθεις περήφανος που είσαι straight. Να είσαι περήφανος επειδή είσαι τίμιος, καλός άνθρωπος, ή καλός πατέρας”.

Η θέση αυτή αρχικά μπορεί να θεωρηθεί νηφάλια και σωστή, όταν όμως αρχίζεις να την αναλύεις λαμβάνοντας υπόψιν τις συνθήκες μέσα στις οποίες διατυπώνεται, τα πράγματα αλλάζουν. Ναι, κανείς δεν είναι περήφανος για το τι κάνει στο κρεβάτι του. Δεν λέμε π.χ στους φίλους μας, ή τουλάχιστον δεν το κάνουμε όσοι έχουμε λύσει βασικά ζητήματα αυταξίας, “Καλά, εχθές έκανα κάτι κόλπα, το τρέλανα το μωρό!”. Ναι, οι σεξουαλικές μας πρακτικές δεν ενδιαφέρουν τους άλλους. Όμως το να είσαι στρέιτ ή ομοφυλόφιλος περιορίζεται στο τι κάνεις στο κρεβάτι σου; Γιατί εγώ φιλάω άφοβα τον σύζυγο μου ανά πάσα ώρα και στιγμή, ενώ ο κολλητός μου ούτε που το διανοείται; Γιατί αν νοσηλευτώ εγώ η οικογένεια μου δεν μπορεί να παρακάμψει τις ιατρικές αποφάσεις του συζύγου μου, ενώ δεν θέλω να φανταστώ τι θα κάνουν συγγενείς ζευγαριών που είναι χρόνια μαζί και αγαπιούνται, αλλά έχουν την ατυχία να είναι ομοφυλόφιλοι στην Ελλάδα;

Όταν η κοινωνία απαιτεί να νιώθεις ντροπή γιατί γεννήθηκες με το «λάθος» χρώμα ή επειδή σου αρέσει ο «λάθος» άνθρωπος τότε οφείλεις να φωνάξεις πως είσαι υπερήφανος, να διεκδικήσεις τα δικαιώματα σου στην ζωή και να αποτελέσεις παράδειγμα για όσους φοβούνται ακόμα.

Στη συνέχεια ο κύριος Σιμαρδάνης λέει πως θα επιθυμούσε να είναι υπερήφανος για κάποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά του. Αλήθεια, έχει αντιληφθεί πως η Παρέλαση Υπερηφάνειας είναι μία εκδήλωση που γιορτάζει ακριβώς κάποια από τα αγνότερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά όπως η αγάπη, η συμπαράσταση, η αλληλεγγύη; Και τόσο οι ΛΟΑΤΚΙ όσο κι εμείς οι υποστηρικτές τους είμαστε υπερήφανοι που εμφορούμαστε από αυτά και θέλουμε να τα βροντοφωνάξουμε μπας και κάποιοι άλλοι τα ενστερνιστούν.

Όσο για το να υπερηφανεύεται κάποιος για το αν είναι καλός πατέρας θα ήθελα να του υπενθυμίσω πως προϋπόθεση γι’ αυτό είναι αρχικά να του επιτρέπεται να είναι πατέρας. Συνεπώς σε μεγάλη μερίδα τον συμπολιτών μας το κράτος αρνείται την χαρά να μεγαλώσουν ένα παιδί και να το αναθρέψουν με τρόπο που θα τους κάνει υπερήφανους επειδή δεν έτυχε να γεννηθούν στρέιτ.

Θέμα παιδείας (κι αυτό που συνέβη στο Pride με τους “κατα-διωκόμενους” αστυνομικούς)

Ας φύγουμε όμως από το στενό πλαίσιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αφορούν στην κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ και ας αναλογιστούμε πως ο συλλογισμός του κυρίου αυτού καθιστά άκυρο ένα άλλο σύνθημα υπερηφάνειας. Το 1968, το τραγούδι του James Brown “Say it loud, I’m black and I’m proud!” εξέφρασε και ενέπνευσε τους διεκδικητές ισότητας και ισονομίας της μαύρης κοινότητας στις ΗΠΑ. Και τότε υπήρχαν κάποια μέλη της μαύρης κοινότητας που δεν ήθελαν να “προκαλούν” και επέλεγαν να αρκούνται στα ψίχουλα που τους είχαν παραχωρηθεί με την κατάργηση της δουλείας φοβούμενοι πως αν απαιτήσουν ισονομία θα τους περιμένουν τα χειρότερα. Τους υποτακτικούς αυτούς ανθρώπους που επιδίωκαν να αφομοιωθούν από την κοινωνία των λευκών αρνούμενοι τα ιδιαίτερα φυλετικά χαρακτηριστικά τους οι μαύροι ακτιβιστές τους αποκαλούσαν Μπάρμπα Θωμάδες, μια αναφορά στον αμφιλεγόμενο λογοτεχνικό ήρωα της Καλύβας του Μπάρμπα Θωμά.

Προφανώς και το χρώμα του δέρματος, όπως και η σεξουαλική ταυτότητα είναι κάτι με το οποίο γεννιόμαστε, άρα δεν θα πρέπει να είμαστε περήφανοι γι’ αυτό.  Ή μήπως όχι; Όταν το εγγενές αποτελεί κουσούρι για την καθεστηκυία τάξη, όταν η κοινωνία απαιτεί να νιώθεις ντροπή γιατί γεννήθηκες με το «λάθος» χρώμα ή επειδή σου αρέσει ο «λάθος» άνθρωπος τότε οφείλεις να φωνάξεις πως είσαι υπερήφανος, να διεκδικήσεις τα δικαιώματα σου στην ζωή και να αποτελέσεις παράδειγμα για όσους φοβούνται ακόμα. Γιατί ο κος Σιμαρδάνης μπορεί να μην δηλώνει υπερήφανος για την σεξουαλική του ταυτότητα αλλά έχει την πολυτέλεια να διασκεδάζει σε gay bar χωρίς να φοβάται. Και γι’ αυτήν την πολυτέλεια έχουν αγωνιστεί πολλοί τους οποίους ο Μπάρμπα Θωμάς της ομοφυλοφιλίας προφανώς θεωρεί αναξιοπρεπείς. Δεν πειράζει, ίσως τελικά του αξίζει να συνδέεται μόνο με εκείνους που επιβραβεύουν την αξιοπρέπεια του:

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Δεν είμαι ομοφοβικός αλλά…

Posted on

 

Πέσαμε πάνω σε αυτό το βίντεο και μας άρεσε!

 

 

 

VIA

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page


Μπερδεμένη με κάτι διαφορετικό

Posted on

Καλησπερα κοριτσια !!! Ονομαζομαι Ιριδα ειμαι 23 ετων και τον τελευταιο καιρο μενω λογω σπουδων στη Ξανθη..Προσφατα χωρισμενη και στρειτ.Εχει περιπου ενα μηνα που αρχισε να μου αρεσει μια κοπελα , ονοματι Αναστασια.Στην αρχη δεν το ειχα καταλαβει αλλα με το καιρο το καταλαβε ενας φιλος μου και μου ειπε καποιες αντιδρασεις που εκοψε απο πλευρας της για εμενα. Εχοντας αγνοια για το ”Παιχνιδι” μιας λεσβιας, μου εξηγησε ο φιλος μου ο οποιος ειναι γκει πως εχουν τα πραγματα … ανακαλυπτοντας λοιπον τις δυο κατηγοριες (ενεργητικης-παθητικης) καταλαβα οτι η κοπελα ειναι ενεργητικη εχοντας ενα πιο ”χαλαρο” στυλ ,τυπου φορμα φαρδια,ξυρισμενο μαλλι κλπ. το ακριβως αντιθετο απο εμενα … Σιγα σιγα λοιπον αρχισα να την προσεχω ..Ανταλλαξαμε ενα εντονο βλεμμα χωρις καμια κουβεντα…την επομενη φορα ειχαμε μια ιδιαιτερη επικοινωνια ( η αναστασια ειναι γυμναστρια και η μονη κοινη οπτικη επαφη ειναι μια με δυο φορες την εβδομαδα..) λεγοντας ιδιαιτερη εννοω πως γνωριστηκαμε για τα τυπικα της προπονησης και ανταλλαξαμε πολλα χαμογελα κ βλεμματα η μια στην αλλη … ο φιλος μου καταλαβε οτι κατι ‘επαιζε στην ατμοσφαιρα”. εγω δεν καταλαβα κατι.” υπηρχε μια φλογα αναμεσα σας” ειπε (ο φιλος μου γνωρισει οτι ειμαι στρειτ) ετσι μου ειπε πως <> ..με εβαλε σε σκεψεις .. ναι, σιγουρα δεν θα ηταν κακη ιδεα αλλα πως θα καταφερω να την προσεγγισω?? ειδικα οταν καταλαβαινω και νιωθω (για πρωτη φορα) οτι μια κοπελα κααατι αισθανεται για μενα …γιατι για να φτασω στο σημειο να το νιωσω καταλαβα οτι με ”εβαλε στο ματι” αλλα γιατι δεν κανει κατι ? μια κινηση?

Επισης συναντηθηκαμε τυχαια και εγω κομπλαρα..Γενικοτερα βγαζω μια αμυνα χωρις να το θελω , λιγο σνομπ θα το χαρακτηριζα …δεν την χαιρετησα καν …ουτε εκεινη …μονο με κοιτουσε .. Μηπως νιωθω λαθος? μηπως εναι ιδεα μου οτι της αρεσω ? δεν γινεται να το νιωθω λαθος πρωτη φορα καταλαβαινω κατι σε μια κοπελα … πως μπορω να την παροτρυνω να κανει καποιο βημα ?

Γεια σου φίλη…

Αυτό το ενεργητικό – παθητικό please μη μας τα λες εμάς… Αυτά είναι καλούπια που κατά τη γνώμη μας δεν ισχύουν και το μόνο που κάνουν είναι να περιορίζουν…. Πώς μπορεί ο φίλος σου να την κατηγοριοποιεί έτσι, έχει πάει μαζί της μήπως?

Τέλος πάντων…το προσπερνάω και πάω στην επόμενη triggering λέξη. Δηλώνεις straight…Ωστόσο μου φαίνεται έχεις τσιμπηθεί με την γυμναστρια 😉 και θέλεις να κάνεις κάτι μαζί της τόσο που αναρωτιέσαι γιατί δε κάνει κάτι, μια κίνηση….Κι εγώ θα σε ξαναρωτήσω…. Αν είσαι straight και αυτή λεσβία, γιατί να κάνει κάποια κίνηση? 
Εσύ θα την έπεφτες σε gay αγορι?

Τί θέλω να πω… Πέρα από το να σε προβληματίσω προσπαθώ να σου δέιξω ότι άμα δεν της δείξεις ότι ενδιαφέρεσαι όπως θα το έδειχνες σε κάποιον που γουστάρεις τότε πώς και γιατί να κάνει κίνηση η κοπέλα? Το ότι είναι κοπέλα δεν κάνει το φλερτ διαφορετικό!

Για αρχή μίλα της, κολάκευσέ την, ρώτα την πού μένει πχ, δε ξέρω, δείξε ενδιαφέρον!

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Παντρεμένη και ερωτευμένη με γυναίκα

Posted on

Καλησπέρα σας, πολύ αξιόλογη η σελίδα σας , διότι μας δίνεται η ευκαιρία με αυτες τις ιστορίες που μοιραζόμαστε όλες , να νικάμε την μοναξια, η οποία επικρατεί σε εμάς .

Ας πάω κι εγώ στα δικά μου…Είμαι 35 και παντρεμένη , κατάλαβα τον σεξουαλικο μου προσανατολισμό απο νεαρή ηλικία επέλεξα όμως να μου γυρίσω την πλάτη κάτι το οποίο ξεσπούσε σε διαφορά στάδια της ζωής μου. Ερωτευόμουν γυναίκες και είχα προχωρήσει σε σχέσεις αλλα δυστυχώς επειδη ενοιωθα δειλή έβρισκα δικαιολογιες τα πρεπει και έβαζα στοπ σε αυτή του είδους τη ζωη.

Κατέληξα να παντρευτώ έναν άνδρα και για μεγάλο διάστημα να αποβάλλω επιτυχώς τις ερωτικες σκεψεις μου προς τις γυναίκες , μέχρι που κάποια στιγμή βγήκαν στην επιφάνεια εκδικητικά έντονα. Έκανα παράλληλη σχέση με μια γυναίκα για την οποία ένοιωσα πολύ δυνατά αλλά χωρίσαμε διότι είχε απαιτήσεις κι εγώ λόγω της δύσκολης κατάστασης μας ένοιωσα φοβερά πιεσμένη και έκανα πίσω. Μετανιώνω και την σκέφτομαι κάθε μέρα , περνάει η κάθε ημέρα και σκέφτομαι πως θα ήταν εαν την περνούσα μαζί της. Παιδί δεν έχουμε με τον άντρα μου και δεν σκεφτόμαστε , εγώ δεν θέλω και το έχει αποδεχθεί (πιστεύω..) . Έχω σκεφτεί αρκετές φορές να χωρίσω αλλά φοβάμαι.

Φοβάμαι τα πάντα , ότι μπορείτε να σκέφτειται το φοβάμαι. Σε αυτό έχει συμβάλλει και ο άντρας μου διότι με εκβιάζει συναισθηματικά και μου προκαλεί εξουθενωτικά ψυχικό αίσθημα ευθύνης. Είχαμε βρεθεί σε κατάσταση χωρισμού όταν είχε προκύψει το θέμα του παιδιού . Εγώ δεν ήθελα και του είχα πει να προχωρήσει τη ζωή του εάν θέλει. Τότε άρχισε να με φορτώνει ψυχικά ότι δεν θα αντέξει χωρίς εμένα. Οπότε τώρα σε έναν επερχόμενο χωρισμό σκέφτομαι όλη αυτή την κατάσταση. Επίσης νοιώθω και τα συναισθήματα μου να εναλλάσσονται μεταξύ των 2 ατόμων κάτι που είναι φοβερά δύσκολο.

Δεν ξέρω τι να κάνω και δεν ξέρω πως να μπορέσω να καταλάβω τι θέλω πιο πολύ τελικά….Είμαι πολυ μπερδεμένη …Σας ευχαριστώ ….

 

 

Γεια σου φίλη και σε ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια.

Ασχετα με το αν τελικά έχεις επιλέξει να αποδεχτείς τον σεξουαλικό σου προσανατολισμό ή όχι και straight να ήσουν θα σου έλεγα να σκεφτείς πολύ σοβαρά αν θέλεις να συνεχίσει το υπόλοιπο της ζωής σου (είσαι 35 όχι 70) με έναν άνθρωπο που σε εκβιάζει συναισθηματικά όπως μας λες και σε χειραγωγεί. Ευτυχώς δεν υπάρχει παιδί, το οποίο διευκολύνει πολύ την κατάσταση και σε απελευθερώνει σημαντικά, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα παρά μόνο τη ζωή που περνάει χωρίς να την ευχαριστιέσαι και να την απολαμβάνεις στο 100%. Κάτσε λοιπόν και σκέψου τί σε κρατάει, πέρα από τον φόβο, μαζί του…Αξίζει το κόπο να θυσιαζεσαι για αυτό?

Μήπως έχει έρθει η ώρα να κοιτάξεις λίγο και τον εαυτό σου πέρα από τον σύζυγό σου, γιατί αν δε περνάς καλά και σου λείπουν πράγματα τότε τί νόημα έχει?

 

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Υπάρχει κάτι εδώ

Posted on

Καλησπέρα σε όλες, θα ήθελα πραγματικά τη γνώμη σας!! Πέρυσι το καλοκαίρι στη πρακτική μου γνώρισα μια κοπέλα , η οποια ειναι και απο τη σχολή μου ένα χρόνο μικρότερη. Γνωριστήκαμε, λοιπόν, και αρχίσαμε να κανουνε παρέα. Μου γνώρισε και τις κολλητές τις και ταιριαξαμε όλοι σα παρέα, με συμπαθούν παρα πολύ οι κολλητές της. Η πρακτική μου κράτησε ένα μήνα και αυτο το μήνα περάσαμε πολύ ωραια.

Τότε μου είχε πει πως λιγο καιρό πριν είχε χωρίσει απο κάποιον και ξερω πως είχε φλερτάρει και με κάποιον αλλο αλλα δεν είχε γίνει κατι μεταξύ τους. Μετά το καλοκαίρι συνεχισαμε να κανουμε παρέα. Βγαίνουμε κυρίως οι δυο μας μονες μας, και το επιδιώκει κυρίως αυτή. Δλδ κάποια στιγμή της είχα πει να βγούμε με παρέα, αλλα ήθελε λέει να.βγουμε οι δυο μας να τα πούμε και άλλη μέρα θα βγαίναμε με άλλους. Πάντα ήμουν της λογικής οτι ο έρωτας δεν είναι ανάμεσα σε φύλα αλλα ανάμεσα σε ανθρώπους. Όμως το τελευταίο καιρό άρχισα να σκέφτομαι όλο και πιο έντονα να κανω κατι με μια κοπέλα. Και για κάποιο λόγο άρχισα να σκέφτομαι αυτή τη συγκεκριμένη κοπέλα. Εν τω μεταξύ τώρα τελευταία που είχαμε βγει μου έλεγε οτι δεν χρειαζόμαστε τους άντρες και δεν την ενδιαφερουν και κάτι τέτοια , εγω δε μιλούσα γιατί δεν ήξερα τι να της πω ή που το πήγαινε. Επιπλέον, τωρα τελευταία μου λέει πως δε μπορεί να βρει έναν άνθρωπο που να ταιριάζει και κάτι τέτοια. Γενικά, άμα δε τη ξέρει κάποιος μπορεί να νομίζει οτι ειναι ενα ήσυχο κορίτσι που θέλει να βρει ένα καλό παιδί και να τακτοποιηθεί, ενω στη πραγματικότητα ειναι τελείως ανεξάρτητη δε θέλει γάμο και φεμινίστρια.

Το θέμα είναι πως κάθε φορά που βρισκόμαστε νιώθω περίεργα και έχουμε και οι δυο μια αμηχανία , ειδικά όταν ειναι να αποχαιρετιστούμε. Δεν κάνω βήμα να τη φιλήσω σταυρωτά ούτε αυτή και οι δυο.στεκομαστε με μια φοβερή αμηχανία. Μια μέρα ενώ φευγαμε.μετα τη σχολή ήταν να πάρουμε διαφορετικές διαδρομές μετρό και ενώ είχαμε χωριστεί με παίρνει τηλ οτι τελικά θα έρθει απο τη δική μου διαδρομή, δλδ θα έκανε ολόκληρο κύκλο για να πάει σπίτι της , και να κατέβω απο το μετρο να πάρω το επόμενο που ήταν και αυτή. Στη διαδρομή μου πρότεινε να πάμε για καφέ με πλάγιο τρόπο οτι και καλά θελω να την ξεμοναχιασω σε κανένα καφέ. Τελικά δε πήγαμε γιατί είχα κάποια δουλειά. Κατά το 99% αυτή μου λέει να.βγουμε, ενώ εγω το θελω δε ξέρω αλλά δε κάνω τη κίνηση φοβάμαι μην την ενοχλησω.

Περναω πολύ καλά μαζί της και νομιζω πως και αυτή το ίδιο. Γενικά δε πιστεύω πως θα γίνει κατι μεταξύ μας, αλλα οκ. Εσείς τι λέτε να κάνω και τι καταλαβαίνεται απ όλο αυτό; Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας και το χρόνο σας!!! Σορρυ για τα πολλά λόγια.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια…Μέσα σου ξέρεις πως όντως “υπάρχει κάτι εδώ” οπότε δε μένει παρά να βρεις το θάρρος που χρειάζεται για να το εξερευνήσεις, Σου ζητάει συνέχεια να βγείτε και σου έχει δείξει ότι περνάει πολύ καλά μαζί σου. Από αυτά που γράφεις καταλαβαίνω οτι μόνο αδιάφορη δε σου είναι, μη τα περιμένεις όμως όλα από εκείνη καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να σκεφτεί ότι δεν ενδιαφέρεσαι και να προχωρήσει παρακάτω. Τί αισθάνεσαι όταν είσαι μαζί της? Εξωτερίκευσέ το!

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Σε Δίλημμα

Posted on

Γεια σας! Ειμαι 21 χρονων και τελευταια αρχισα να αποδεχομαι την ταυτοτητα μου και τον σεξουαλικο μου προσανατολισμο. Δεν εχω κανει ακομη coming out σε οικογενεια, φιλους κλπ. Μιλησα ομως προσφατα σε μια κοπελα η οποια ειναι ανοιχτη σε αυτο το θεμα, της αρεσουν οι γυναικες και ειναι σε σχεση με μια αλλη κοπελα. Την κοπελα αυτη την ξερω καιρο μεσα απο μια ομαδα αλλα τα αισθηματα ειναι τελειως φιλικα.

Απο εκεινη τη μερα που μιλησαμε νιωθω λιγο περιεργα κοντα της. Μου αρεσει αλλα ξερω πως εχει σχεση και πως δεν ενδιαφερεται για εμενα. Τι μπορω να κανω;; Να της μιλησω, να κανω κινηση ή θα ναι ανωφελο?

Γεια σου φίλη,

Θα κάνεις κίνηση με σκοπό να κάνεις κάτι μαζί της ή απλά και μόνο για να της εξωτερικεύσεις τα συναισθήματα σου χωρίς προσδοκίες? Το αν θα της το πεις ή όχι εξαρτάται από ‘σένα το δικό της κομμάτι είναι το τί θα γίνει μετά και δεν εξαρτάται από σένα οπότε γιατί να είναι ανώφελο να μιλήσεις για το πώς νιώθεις?

ε.

 

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

ill-paint-her-a-picture-with-words-i-miss-her

Posted on

Είμαι 19 και φοιτήτρια. Αρχές 2016 (χρονιά πανελληνίων:S) γνώρισα μέσω μιας φίλης μια κοπέλα στην ίδια κατάσταση με εμένα αλλά από διαφορετική πόλη (μενει εκει που σπουδαζω τωρα) και αρχίσαμε να έχουμε τακτική επαφή λόγω μαθημάτων. Από την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε ένιωσα κάτι πολύ όμορφο αλλά δεν το εξωτερίκευσα μιας και είχε σχέση με μια κοπελα και δεν γουστάρω να είμαι το 3ο πρόσωπο ποτέ. Βέβαια αυτή με τον τρόπο της μου έδειχνε ότι δεν ήμουν απλά ένα text buddy και ότι της άρεσα. Με αυτά και μ’ εκείνα δίνουμε πανελλήνιες αλλά χάνουμε επαφή για 3-4 μήνες. Την είχα ψιλοξεχάσει (λογικό κιόλας δεν είχαμε κάτι) αλλά κάπου στον Αύγουστο με πήρε τηλ μια μέρα να δει πώς είμαι και τα σχετικά και ξανα αρχίσαμε να μιλάμε. Αυτή τη φορά το πράγμα εξελίχθηκε πολύ ωραία με πρωτη κινηση απ την μερια της και εκδηλωθήκαμε και οι 2 οπότε το μόνο που έμενε ήταν να τα πούμε και από κοντα. Την περιοδο που μετακομιζα για να αρχισω σπουδες βγηκαμε για πρωτη φορα για καφε με μεγαλη παρεα και συνεχως ηταν στην αγκαλια μου ΩΣΠΟΥ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΚΑΕΙ ΜΥΤΗ ΜΙΑ ΤΥΠΙΣΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΛΑΕΙ ΟΛΟ. (χαχα) Η κοπελα ηταν μια χαρα καθοταν στην παρεα μας αλλα η “δικια” μου μολις την ειδε με εγραψε εκει που δεν επιανε μελανι και αρχισε νταλαβερι μαζι της. Να μην τα πολυλογω αρχισαν μια σχεση εγω ειχα προχωρησει τη ζωη μου και δεν με πολυενοιαζε μεχρι προσφατα που τα πραγματα ηρθαν ετσι και βρεθηκαμε ξανα απο κοντα σε ενα κλαμπ.

Αυτη ειχε χωρισει οποτε εγινε κατι μεταξυ μας και απ οτι καταλαβα το ηθελε και της αρεσε. Κολλησα αμεσως μαζι της γιατι στο πισω μερος του μυαλου μου υπηρχε παντα, αλλα μου ειπε οτι “παιζεται” με αλλη κοπελα αρκετα χρονια μεγαλυτερη και πιο “εμπειρη” σε πολλα θεματα οπως ειπε και σαν να μην εφτανε αυτο εριξε ευθυνη στο ποτο για οτι εγινε μεταξυ μας αν και ηταν πιο νηφαλια απο ποτε. Εφαγα τεραστιο “χ” αν και η κοπελα ηταν πολυ ενταξει απεναντι μου δεν με κοροιδεψε. Αλλα μου λειπει. Ισως ειναι μεγαλη χαζομαρα που μου λειπει ενω ολες κι ολες βρεθηκαμε 5 φορες μετρημενες αλλα το λιγο που εζησα μαζι της δεν συγκρινεται με τιποτα με το πολυ που εζησα με αλλους και αλλες. Νιωθω οτι δεν εχει κλεισει ο κυκλος μας και οτι στο μελλον θα ξαναβρεθουμε καπου. Δεν ειναι κοπελα που θελει να δενεται και οταν της ειπα οτι φοβαται να ασχοληθει μαζι μου και προτιμαει τα εφημερα επειδη ειναι πληγωμενη γελασε αμηχανα. Δεν ξερω αν νιωθει πραγματα για την καινουρια της “σχεση” και δεν ξερω τι μπορω να κανω εγω για να την προσεγγισω. με αποφευγει οπως ο διαβολος το λιβανι οπως λεει “για το καλο μου”. Την τελευταια φορα που μιλησαμε της ευχηθηκα απλα να ειναι χαρουμενη και της ειπα οτι την σκεφτομαι αλλα δεν υπηρξε ανταποδωση το μονο που μου ειπε ηταν να προσεχω γιατι ειμαι ψυχαρα.

Τωρα πως της λεω οτι θελω να με προσεχει αυτη?xD Help me. 😛

Απλά της το λές 🙂

Θα αγνοήσεις ωστόσο αυτά τα δείγματα συμπεριφοράς?

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

εξομολόγηση-προβληματισμός

Posted on

Το τελευταίο διάστημα τριγυρίζει μια σκέψη στο μυαλό μου και θα ήθελα να μου πείτε την γνώμη σας. Ξέρω για τον σεξουαλικό μου προσανατολισμό εδώ και κάποια χρόνια, να πω πως είμαι 28.

Δεν είχα επαφές με άλλους γκέι ανθρώπους, τουλάχιστον ανοιχτά, αλλά εδώ και αρκετό καιρό που αποφάσισα να κάνω το coming out μου βρέθηκα περιτριγυρισμένη από γκέι φίλες που ούτε καν το υπολόγιζα. Οι εκπλήξεις της ζωής βλέπετε!

Ο προβληματισμός μου έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν κάνω ότι κάνουν οι υπόλοιποι γκέι, δηλαδή δεν πάω σε γκέι μπαρ (μόνο μια φορά έχω πάει για την ακρίβεια), δεν πάω σε gay pride κοκ. Όλοι οι γκέι λοιπόν από τον κύκλο μου όποτε το φέρει η κουβέντα μου λένε με άσχημο τρόπο ότι ΠΡΕΠΕΙ να πηγαίνω σε γκέι μπαρ, ΠΡΕΠΕΙ να πηγαίνω σε gay pride, ΠΡΕΠΕΙ να κάνω ότι κάνουν όλοι οι γκέι. Γιατί υπάρχει αυτή η εμμονή ότι όλοι πρέπει να ακολουθούν το ίδιο μονοπάτι και ότι επειδή κάποια είναι γκέι αυτομάτως πρέπει να ακολουθεί ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής ή ο τρόπος ζωής της να γίνεται κατακριτέος?

Αυτή η συμπεριφορά τελικά με οδηγεί να σκεφτώ ότι οι φίλες μου ίσως να είναι από τους πιο κλειστόμυαλους ανθρώπους.

 

Γεια σου φίλη!

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζεται και να διασκεδάζει όπως θέλει και όπως αισθάνεται άνετα! 

Ζούμε σε μια ετεροκανονική κοινωνία και αυτό έχει οδηγήσει στη γκετοποίηση του LGBTIQ πληθυσμού σε συγκεκριμένα στέκια και εκδηλώσεις. Ωστόσο και η LGBTIQ κοινότητα έχει μέρος ευθύνης για αυτό γιατί οδηγεί τον εαυτό της σε μια αυτοπεριθωριοποίηση και μια ομοιογένεια όπου τελικά χάνεται ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του κάθε ατόμου χάριν του συνόλου. Κατά τη γνώμη μου είναι λάθος να επιβάλλονται ή να υπαγορεύονται συμπεριφορές είτε από τους straight είτε από τους gay γιατί αποτελεί στέρηση της ελεύθερης έκφρασης του ατόμου. 

Δεν υπάρχουν ΠΡΕΠΕΙ, απλά δεν υπάρχουν, υπάρχει θέλω και αν δε θες είναι δικαίωμά σου και του καθενός να διασκεδάζει όπου θέλει. 

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

H στιγμή που ονειρευόμουν αλλά…

Posted on

Καλησπέρα κοριτσιααα..Είστε απίστευτες και μας δίνετε πολύ κουράγιο❤❤ Έχω ένα θεματακι και μάλλον δε μπορεί να με βοηθήσει κανένας αφού δεν ξέρουν τον πραγματικό λόγο..Φέτος δίνω πανελλήνιες και σκέφτομαι να περάσω Αθήνα για τα κλασσικά..Να ειμαι πιο ανοιχτή,να έχω περισσότερες επιλογές κλπ.Με όποιον το συζητάω -και με παιδιά που σπουδάζουν αθηνα- μου λένε ότι θα το μετανιώσω γιατί σαν φοιτήτρια δεν θα έχω τον απαραίτητο χρόνο και χρήματα να ζήσω όπως θέλω…

Οι μετακινήσεις με κουράζουν πολύ (έχω πάει πολλές φορές και για πολύ καιρό) και η αλήθεια είναι πως ξέρω ότι θα έρθει η στιγμή που θα βαριέμαι να βγω από το σπίτι λογω αποστάσεων.απο την άλλη σκέφτομαι ένα ήρεμο μερος,ένα νησί πχ, γιατί έχει όλα αυτά που ζητάω.θαλασσα, βόλτες οποιαδήποτε ώρα κι αυτή την εξόρμηση που λέμε.Αλλα εκεί σκέφτομαι πως αν μαθευτεί το παραμικρο, πραγματικά θα πέσω σε κατάθλιψη,ενώ σε μεγαλούπολη δεν θα με νοιάζει τόσο.

Συνοψίζοντας,όλα όσα ονειρεύομαι θα τα βρω σε νησί αλλά ξέρω ότι δεν θα απολαύσω τον έρωτα όπως θα ήθελα και δεν θα μπορώ να είμαι τόσο διαχυτικη και αυθόρμητη. Περιμένω να ακούσω τη γνώμη σας ,συνεχίστε το έτσι😘😘

 

Γεια σου φίλη,

Σε ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια!

Γνώμη μου είναι ότι αυτά που θέλεις: εξωστρέφεια, ανωνυμία και διασκέδαση δε θα τα βρεις σε καμία κλειστή κοινωνία. Είναι γεγονός πως η Αθήνα έχει πολλά θετικά και επίσης συνδιάζει και βουνό και θάλασσα. Όλα μπορείς να τα κάνεις υπάρχουν πολλά ωραία νησιά τα οποία προσφέρονται για σύντομες και οικονομικές εξορμήσεις και απέχουν μόλις 30′ από την ΑΘήνα. Επίσης υπάρχει η παραλιακή η οποία αποτελεί όαση το καλοκαίρι και άμα βρεις κάποιο σπίτι εκέι κοντά θα εχεις τη θάλασσα στα πόδια σου. Επίσης, και στην Αθήνα μπορείς να βγεις οποιαδήποτε ώρα…. 

Έχουμε δεχτεί πάρα πολλές ιστορίες με κοπέλες “εγκλωβισμένες” σε νησιά και επαρχία που πραγματικά δυσκολεύονται πάρα πολύ να κοινωνικοποιηθούν, σκέψου το καλά λοιπόν!

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page