Προς femme

Posted on

Λάβαμε το ακόλουθο post:

Βρε κοριτσια εσεις που δεν φαίνεστε,καντε κατι να σας καταλαβαινουμε :p Ειμαι απο χωριο λιγο πιο εξω απο Θεσσαλονίκη κ γιαυτο το λογο μου ειναι παρα πολυ δυσκολο να γνωρισω ατομα.

Στα γνωστα στεκια lgbt της Θεσσαλονίκης δεν βγαινω διοτι η μουσικη δεν μαρεσει καθολου,ασε που πηγαίνουν μικροτερες σε ηλικια.

Ειμαι σχεδον 30.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Μου λείπεις ΙΙ

Posted on

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Μου λείπεις..ολα εγιναν τοσο γρηγορα..όταν σε ξανα πλησιασα..όταν μπηκα ξαφνικα στη ζωη σου..θυμασαι; τοτε που ενιωθα μονη..τοτε που ημουν τοσο χαλια και απογοητευμενη.με κοίταγες με αυτό το βλεμμα σου..αυτο το βλεμμα γεματο συμπονια..μες στην βαβουρα εσυ συνεχιζες να με κοτιας μες στα ματια.με θυμαμαι να σκέφτομαι..”θεε μου είναι τοσο υπεροχη..” θυμασαι σε κεινον τον δρομο;..σε εκεινο το στενο;..θυμαμαι ακομα την πρωτη στιγμη που μου χαμογελασες και θα μπορουσα να ορκιστω ότι εκεινη την στιγμη σε ερωτευτηκα..όταν προχωραγαμε και καταλαθος αγγιχτηκαν τα χερια μας..όταν προχωράγαμε και σε προσεχα..όταν προσεχες εσυ εμενα…ελεγα στον εαυτο μου να μην το κανει..μα σε ερωτευτηκα.

Και ηρθε η στιγμη που αρχισες να μου μιλας για κεινον..Το ποσο κενη ενιωθες χωρις εκεινον..και το μονο που ηθελα ηταν να σουν καλα. αν ζηλευα..ζηλευα τοσο θεε μου. αλλα το να σε βλεπω να μου μιλας για αυτόν και να χαμογελας για μενα ηταν παραδεισος..γελαγαν και τα ματια σου μαζι..κ αυτά τα ματια σου ..με κατεστρεψαν..βιαστηκα τοσο και σου ειπα το τι νιώθω για σενα ..η στιγμη που στα λεγα..αυτό το βλεμμα..το πως με προσεχες..αυτό το χαμογελο σου..με καναν τον πιο ευτυχισμενο ανθρωπο στον κοσμο. αλλα δεν αργησε να γινει..απομακρυνόμασταν..μου φτανε μονο να είμαι στην ζωη σου..να μαφησεις να είμαι διπλα σου..καποτε μου λεγες τα προβλήματα σου..καποτε μου μιλαγες για την ζωη σου..τωρα πια νιώθω τυχερη αμα μιλησουμε μια στο τοσο..3 μηνες να δω τα ματια σου..3 μηνες να σε δω. αυτό με λυγιζει λιγο λιγο..προσπαθω να σε βγαλω απτο μυαλο μου. απτην καρδια μου. και δεν μπορω..ψαχνω σε ολους εσενα και δν εισαι πουθενα εσυ..κανεις δεν είναι εσυ..οσο και να προσπαθησα δεν μπορεσα.ειμαι ερωτευμενη μαζι σου..και πλεον πιστευεις πως δεν νιώθω τιποτα ερωτικο.εγω σε κανα να το πιστεψεις..

Μα πεθαίνω για σενα.αλλα δν θα αντεχα να σε χασω τελειως. ”να σε χασω”..δν σε εχω καν..αλλα μου λείπεις εσυ και οι λιγες μας στιγμες. μακαρι να ησουν εδώ..διπλα μου.τα βραδια που ξεσπαω και πεθαίνω μεσα μου γιατι δν εισαι εδώ.γιατι δεν σημαινω κατι για σενα.γιατι νιώθω μονη με οποιον δεν εναι εσυ. γιατι θα παραταγα τα παντα..για να είμαι κοντα σου.να σε βλεπω κάθε μερα.γιατι κουραστηκα να μην σε βλεπω..κουραστηκα να μην μπορω να ξανα κανω τα πραγματα όπως ηταν..θα τα παραταγα οτιδήποτε για σενα αληθεια.θα αφηνα οποιονδηποτε για να είμαι μαζι σου..και μακαρι να σημαινε εστω και κατι για σενα..Ι

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Εγώ παντρεμένη

Posted on

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ:

 

Εγω παντρεμενη,εσυ ελευθερη,συνομήλικες και οι δυο.παντα υπηρχε μεσα μου η ελξη για το ιδιο φυλλο αλλα τα “πρεπει” κλειστων κοινωνιων με εκαναν να το κρυψω μεσα μου καλα.και ξαφνικα…μια απλη συνομιλια σε ένα chat room μας εφερε κοντα..τηλεφωνήματα κάθε μερα,αστεια ,κουβεντα,και συντομα μια συναντηση από κοντα,ενα καφεδακι να σε δω και να με δεις επιτελους…ποτε δεν το πιστευα αυτό…εσπασε η καρδια μου από χαρα..ηρθαμε κοντα,εζησα στιγμες απολυτης ηδονης και ευτυχιας.ομως είναι δυσκολο..παλευω μεσα μου κάθε μερα,την θελω,την επιθυμω,αλλα ξερω πως δεν θα κρατησει,δεν είναι ισοτιμο,θα κουραστεί…το νιωθω.ομως σε ευχαριστω χριστινα για ολο αυτό που εζησα διπλα σου…την αγαπη..τον ερωτα..την αληθεια.ποτε δεν πιστευα ότι θα συνεβαινε,και όμως…

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

lost-on-you

Posted on

 ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

– Ελλαδα 2016—2017… Δε ξέρω απο που να ξεκινησω κι εχω αναγκη να τα βγαλω απο μεσα μου μπας και ηρεμησει η ψυχη μου.. Στα 30+ μου, παντρεμενη, με παιδια, να τολμω και να ζω κατι μοναδικο. Να βρισκω μια αγκαλια που να με ολοκληρωνει, εναν ανθρωπο που με καταλαβαινει, που με γνωριζει καλυτερα κι απο εμενα σε λιγο χρονικο διαστημα.. Το χα τοσο αναγκη. Ενιωθα χαμενη κι επιτελους ειχα δει φως. Μου δωσε τοσα πολλα. Γνωριστηκαμε απο εδω..και με το που συναντηθηκαμε βρεθηκαμε η μια στην αγκαλια της αλλης, να νιωθουμε να μοιραζομαστε. Με εκανε να τρελλαινομαι σε καθε της αγγιγμα οπου κι αν βρισκομασταν.. Ζησαμε πολλα, μοιραστηκαμε πολλα .. Τολμησα να ζησω κατι που ηθελα αλλα μεγαλωνοντας εθαψα μαζι με τα λαθη μου, μαζι με οσα δε τολμησα να κανω, μαζι με τα ονειρα μου.. Ενιωσα πολλα, νιωσαμε πολλα.

Ηρθε σε μενα, το χε παρει αποφαση και το θελα κι εγω, γνωρισε τα παιδια και εψαχνε δουλεια για να μαστε κοντα για να κανουμε τα ονειρα μας πραγματικοτητα….τα freddo espresso μας στη παραλια, οι συζητησεις μας για ολα μα κυριως για εμας..μου λειπουν τοσο πολυ.. Το χασαμε το παιχνιδι…φοβηθηκα..και την εδιωξα. Μπλεχτηκαν κι αλλοι.. Κι Ενιωσα πιεση, ανησυχια, φοβο, πονο, θανατο… Δε μπορουσα να ρισκαρω να χασω τα παιδια, να με μισησουν, και εθαψα τα ονειρα μου ξανα… Χαθηκα σε αυτην…με εχασα.. Την εκανα να με μισησει για να φυγει, για να προχωρησει.. Την εβλεπα να κλαιει και ενιωθα μαχαιρια στην καρδια μου αλλα δεν εκανα τιποτα. Την αφησα εκει να κλαιει…την εγκαταλειψα..Μας εκανα κομματια.. Μισω τον εαυτο μου για το κακο που μας εκανα και δε θα με συγχωρεσω.. Με ειχε ολοκληρωσει ως ανθρωπο. Ηταν ο Ανθρωπος μου. Μου δωσε τοσα πολλα. Εφυγε.. Δε θα μαστε ποτε μαζι, το ξερω. Και δε προκειται να παλεψω γιατι δε μου αξιζει. Της αξιζει η ευτυχια κι ευχομαι να την βρει. Το χαμογελο της, η φωνη της, τα ματια της το αρωμα της ειναι παντου…την ψαχνω παντου.. Και μου λειπει… Πολυ… Αλλα δε γινεται, δε πρεπει, δε κανει… Να σαι καλα ψυχη μου, μου λειπεις Χ. Να ξερες ποσο.. Κι ας μη το πιστεψες οταν στο πα ξανα… Σου πα “αντιο”… Και μου πες κι εσυ… Ξερω οτι δε σου αξιζω, στο χα πει… ” δεν αξιζω τοσα” κι επεμενες εσυ… Να προσεχεις ….. Και να χαμογελας γιατι σου παει… MV

Δεν υπάρχει “δε γίνεται, δε πρέπει, δε κάνει”.

Υπάρχει φοβάμαι.

ε.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Ψεύτικη αγάπη

Posted on

 

 

 

Θα ξεκινήσω με μια ανάρτηση που είδα στο φβ <>, μετά από επιμονή προσπάθεια να ξανάμιλησω με αυτό το άτομο που με διελυσε ψυχικα μετά από ένα χρόνο κ κάτι σχεσεως που είχαμε κ μετά από ένα λάθος δικό μου που χάλασε αυτή την σχέση μου ανακοίνωσε όλη την αλήθεια ή οποία ήταν η εξής ότι καθόλου τον χρόνο αυτό αυτή ήταν ερωτευμένη με αλλη κ μένα με χρησιμοποιουσε να περνάει καλά να πηγαίνει τα ταξιδάκια της της εξόδους της κ να περνάει όμορφα κ ανέξοδα τον χρόνο της. Λέγοντας μου επίσης έτσι να καλύψει λίγο τον εαυτό της ότι μέσα σε αυτό το διάστημα δεθηκε κ λιγο μαζί μου για ένα μικρό διάστημα περί τους δύο μήνες με τρεις μετά συνέχιζε να είναι ερωτευμένη με την άλλη την κοπέλα που ειναι δεσμεύμενη χωρίς να της έχει δώσει ποτέ της η άλλη δείγματα ότι ενδιαφέρετε. Το όλο θέμα αυτό μεταξύ μας βέβαια το βαρύνε το γεγονός ότι πάντα είχε απαιτήσεις από μενα οι οποίες κόστιζαν κ μάλιστα πολύ κ εκτός αυτού αν της χαλουσες χατηρι έκανε κ τον ψυχολογικό της πόλεμο ότι εάν δεν γίνει το δικό της απλά θα με χωριζε. Στο λάθος μου τουλάχιστον ήμουν αληθινή στα αισθήματα μου κ έδινα ακόμη κ την ψυχή μου για αυτήν, ενώ αυτή ήταν το μεγαλύτερο ψέμα που υπάρχει. Ξέρω να αγαπάω κ να δίνω, αυτό δεν το έχω ξαναζησει τέτοια εκμετάλλευση κ κατάχρηση συναισθήματων επάνω μου. Τόσο καλά καμουφλαρισμενη στα αισθήματα της κ τοσο ρηχη ψυχικα.

Με έκανε να φτάσω τα ορια μου ψυχικα έγινα αγνωριστη άλλαξα όλη μου την ζωή να μην σκεφτομαι το ποσό χαμηλά έφτασα για ένα ψέμα. Πως μπορείς κ λες ρε γαμωτο σαγαπω σε έναν άνθρωπο μια τόσο μεγάλη λέξη γεμάτη όλο το είναι σου χωρίς να το εννοείς μόνο κ μονο να περνάς καλά; Κ εάν έφτασα εγώ χαμηλά εξαιτίας σου θα ανέβω γιατί ξέρω να αγαπώ κ ξέρω επίσης ότι η αλλαγή ξεκινάει από μέσα μας με πολύ δουλειά με τον ίδιο μας τον εαυτό, εσύ όμως θα συνεχίσεις να εκμεταλλευεσαι κ να ξεφτυλιζεις τις άλλες που θα έρθουν στη ζωή σου εν άγνοια τους βέβαια. Γιατί απλά αγαπάς πολύ τον εαυτό σου κ ο εγωισμος είναι πολύ μεγαλος κ ετσι ποτέ δεν έμαθες να δίνεις πάρα μονάχα να παιρνεις. Είχα φτιάξει έναν κόσμο μόνο για μενα κ για εκείνη γεμάτο αγάπη, έρωτα κ αγνά συναισθήματα κ πήρα ένα ωραιότατο ψέμα μια κατάχρηση κ μια εκμετάλλευση κ κατάντησα μια διαλυμενη ψυχή…. Όταν η άλλη σε αγαπάει απλά σε αγαπάει γιατί είσαι εσύ….

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Η γυναικεία τέχνη

Posted on

Λάβαμε το ακόλουθο post:

Είμαι 18 χρονών.Απο μικρή που με θυμάμαι μου άρεσε να παίρνω κάθετί και να το φωτογραφίζω.Κυρίως,όμως,ανθρώπους.Μου άρεσε να τους παρατηρώ.Να παρατηρώ τις κινήσεις τους,τους μορφασμούς τους,κάποια ιδιαιτερότητα πάνω τους,τα πάντα.
Οι γονεις μου ειχαν χωρισει οταν ήδη ήμουν πολυ μικρή.Για αυτο και δεν ειχα καποια αντρικη παρουσία στη ζωή μου.Εκανα συνεχως ανουςιες σχέσεις,που στο τελος αναρωτιόμουν γιατί άρχισα κάτι τέτοιο.Συνέχεια,βέβαια,εγώ τελείωνα αυτους τους δεσμούς.Με δικαιολογίες του τύπου: “δεν ταιριάζουμε”,”πιέζομαι απο όλο αυτό” κοροιδεύοντας όχι μόνο τον άνθρωπο αυτόν αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό.
Το πάθος μου για τη τέχνη της φωτογραφίας,λοιπόν,όλο και φούντωνε περισσότερο,στα χρόνια της εφηβίας μου.Διάβαζα βιβλία σχετικα με αυτη την τέχνη,πήγαινα σε σεμινάρια,ενημερωνόμουν για τα πάντα γύρω απο αυτήν με στόχο να αποκτήσω την εμπειρία και την κρίση της καλλιτεχνικής αρτιότητας.
Όσο όμως πήγαινα πιό βαθιά στη τεχνη της φωτογραφίας συνειδητοποιούσα πως όπως μπορεί μια φωτογραφία ή ένα μνημείο είτε ενας πίνακας να σου υπενθυμίσει τί τέχνη εστί,μπορεί να στο κάνει και η γυναίκα που κάθετε δίπλα σου στη σταση λεωφορείου ενώ εσυ το περιμένεις αγωνιωδώς γιατι έχεις ήδη αργήσει στο ραντεβού σου.Είναι γύρω μας και παντού.Άλλες ψηλές,άλλες κοντές,άλλες αδύνατες και άλλες παχουλές.Άλλες καστανές και άλλες ξανθές.Όλες διαφορετικές μεταξύ τους.Μα όλες γυναίκες.Με αυτον τον αέρα τους,το περπάτημα τους,το βλέμμα τους,την πονηριά τους.
Θεωρώ πως αν ήμουν άντρας θα είχα πάει σίγουρα με πολλές γυναίκες.Τώρα όμως που είμαι γυναίκα θα εχω έναν παραπάνω λόγο να βρίσκομαι αθόρυβα στη ζωή τους.Να τις παρατηρώ όλο και πιό πολύ κάθε φορά και να τις θαυμάζω.
Υπερβάλλω; δε ξέρωω
Μπορεί
Αλλά ετσι νιώθω.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Μάτια μου

Posted on

Λάβαμε το ακόλουθο post:

 

Το κακό με σένα είναι ότι ποτέ δεν κατάλαβες τι σήμαινες για μένα, ίσως να φταίω και εγώ γιατί στο έδειχνα με λάθος τρόπο αλλά φοβόμουν τι να έκανα; δεν μου χε ξανασυμβεί.. Είμαι ερωτευμένη μαζί σου τα τελευταία 2 χρόνια και κάθε φορά που χαμογελάς ο κόσμος μου φωτίζεται, κάθε φορά που με κοιτάς τρέμω, δεν ήσουν κάτι περιστασιακό όπως νόμιζες και ούτε μια δοκιμή.. Μου λείπεις αλλά δεν μου αρκεί μόνο να με βλέπεις φιλικά γι αυτό κρατάω μια απόσταση.
Δεν θέλω κάποια συμβουλή απλά ήθελα να μοιραστώ τι νιώθω!

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

9/8/2015 σαγαπώ

Posted on

Καθώς τα χιλιόμετρα του δρόμου διαδέχονται το ένα το άλλο, η μορφή σου μέσα στο μυαλό σε υποδέχεται σαν εικόνα να είσαι εκεί δίπλα μου να μου χαμόγελας, να μου αγγιζεις το χέρι απαλά να το χαιδευεις και μετά να μου χαιδευεις πίσω το κεφάλι και τότε ξαφνικά γυρίζω να σε αντικρισω κ υπάρχει μόνο το κενο σου. Σκιές από αναμνήσεις από τα φώτα του δρόμου που αναβοσβήνουν μπροστά μου διαγράφονται σαν φιγούρες απο τις διακοπές μας τον Ιούλιο στο Αιγαίο. Θυμάσαι τα βράδια έξω στο μπαλκόνακι να πίνουμε τα ουζακια μας;αχ αξέχαστα όλα αυτά. Στα αυτιά μου να αντέχουν τα τραγούδια που αναρτας στο προφίλ σου. Άραγε τι να σκέφτεσαι κ τα ανεβάζεις;

Τα ακούω πάλι κ πάλι γιατί ξέρω ότι τα έχεις ακούσει κ θέλω απλά για λιγο όσο διαρκεί αυτή η ανάμνηση να σε νιώσω. Σχεδόν τρεις μήνες έχω να σε ακούσω να μάθω νέα σου και με πονάει πολυ,προσπαθώ να σε ξεπερασω με κάθε τρόπο αλλά είναι δύσκολος αντιμέτωπος μου η καρδιά μου που δεν λέει να σε ξεχάσει κ να σε ξεπεράσει. Πως άραγε γίνεται να ξεπερασω την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μου;

Πονάει ο έρωτας ματιά μου.

Ταξίδι της ψυχής μου το βάθος των ματιών σου, διασχιζοντας την απεραντοσυνη των αισθημάτων σου, κάνοντας με να ξεγυμνωσω τα μυχια της καρδιάς μου……να προσέχεις…..μου λειπεις…..

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Κάτι τελευταίο

Posted on

Θελω να σου πω κατι σημερα το βραδυ. Κι ας περασε καιρος. Ωρες ωρες τα θυμαμαι και νιωθω θυμο και παραπονο και προδοσια και πονο. Μα σημερα θελω μονο να σου πω πως θα ηταν οι ζωες μας αν με ειχες ακουσει, αν ειχες ερθει εδω μαζι μου. Ακου λοιπον: Θα μεναμε μαζι στο διαμερισμα μου και θα βλεπαμε ταινιες ξαπλωμενες μαζι, θα κοιμομασταν τα βραδια αγκαλια, θα συζητουσαμε για τα παντα. Θα ειχα εγω εσενα και εσυ εμενα. Θα εβρισκες μια δουλεια εδω ειμαι σιγουρη και θα μπορουσες ακομα να γραφτεις και στο Ιεκ που ηθελες. Θα διαβαζαμε μαζι και οταν θα χε καλο καιρο θα πηγαιναμε μαζι βολτες στην πολη και στα παρκα. Ναι σου λεω και θα μου επλενες τα πιατα στην εξεταστικη που δεν θα ειχα χρονο και γω θα αναβα τον θερμοσιφωνα και θα ετοιμαζα ρομαντικο δειπνο μετα απο μια δυσκολη μερα σου. Τα σαββατοκυριακα θα ξεκλεβαμε χρονο για εξορμησεις η θα μεναμε στο κρεβατι για ωρες. Θα καιγαμε μαζι τα φαγητα που θα μαγειρευαμε και θα πιναμε τα κρασακια μας το βραδυ στο μπαλκονι. Θα εβρισκες και παρεα εδω. Εισαι κοινωνικη δεν σε φοβαμαι. Αλλα και αυτο να μην γινοταν, θα ερχοσουν με τη δικη μου παρεα και θα μασταν κολλητες και ζευγαρι ταυτοχρονα. Ταιριαζεις με τα κοριτσια μου και θα σε συμπαθουσαν αμεσως!

Τρελες εμεις, τρελη και συ…Θα μαζευομασταν στα σπιτια για ταινιες, θα πηγαιναμε για καφεδες, σινεμα, μποουλινγκ. Ισως ξεκινουσα και γυμναστηριο για παρτι σου, γιατι μαζι σου θα ειχε πιο πολυ ενδιαφερον. Θα ετοιμαζομασταν παρεα για τις βραδινες εξοδους και θα ημασταν το πιο ομορφο ζευγαρι. Αυτα και αλλα πολλα θα καναμε μαζι αλλα το βασικοτερο ειναι πως θα ημασταν ευτυχισμενες. Πως θα σε ακουγα οταν μου μιλουσες, πως θα βοηθουσα και θα προσπαθουσα να λυσω ολα σου τα προβληματα, να διωξω ολους τους φοβους και τις ανασφαλειες σου.

Μονο ΑΝ ερχοσουν εδω. Μονο ΑΝ μου ειχες πει ΝΑΙ. Γιατι οταν θελω κατι δινω τα παντα και κανω οτι περναει απο το χερι μου για να επιτυχει. Και ηδη εκανα πολλα για σενα. Και πιστεψε με θα ερχομουν να μεινω και στην πολη σου αν δεν ειχα τη σχολη μου. Αν παρατουσα τη σχολη μου και ερχομουν εκει, τι θα μπορουσα να κανω; θα κατεστρεφα τις σπουδες μου, το μελλον μου. Εσυ δεν ειχες υποχρεωσεις, δεν ειχες τοτε δουλεια, δεν ειχες να χασεις κατι. Ξερω ειχες εκει τη ζωη σου, τους γονεις σου, τα αδερφια σου, τους φιλους σου. Ζουσες εκει ολη σου την ζωη, ομως και γω ειχα ζωη αλλου που την αφησα για να παω να σπουδασω και ετσι κανει ολος ο κοσμος. Μπορουσες να το κανεις απλα δεν ηθελες. Αν το ειχες κανει θα ειχαμε πετυχει, εσυ η ιδια ειπες πως αν μεναμε κοντα, τοτε ολα θα λειτουργουσαν.

Ουτε ξερω τι κανεις πια στη ζωη σου απλα ευχομαι να το διαβασεις γιατι θα ηθελα να το ξερεις οτι εγω το μονο που ηθελα ηταν η αγκαλια σου και τα φιλια σου.

Το μονο που ηθελα ηταν εσυ.

Καληνυχτα.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Συχνά σκέφτομαι πως θα είναι αν ποτέ σε ξαναδώ

Posted on

Συχνά σκέφτομαι πως θα είναι αν ποτέ σε ξαναδώ.

Ξέρω πως δεν πρόκειται να συμβεί, αλλά μου αρέσει έστω να το σκέφτομαι. Να είναι καλοκαίρι, να κάνει ζέστη, και να φοράμε ελαφριά ρούχα. Κάπου σε συναντάω. Σ’ ένα μαγαζί στην Πλάκα. Εγώ τραγουδάω εκεί, ξέρεις για χαρτζιλίκι, εσύ έχεις έρθει με παρέα. Μου φαίνεται απίστευτο που σε βλέπω ξανά, μετά από τόσο καιρό, αλλά χαίρομαι που είσαι εδώ, χαίρομαι πολύ, μου έχεις λείψει. Με κερνάς, και φεύγουμε μαζί. Περπατάμε μέχρι το σπίτι σου, μένεις ακόμα κέντρο. Πόσα άλλαξαν.. Πόσο άλλαξες… Είσαι πανέμορφη. Μου έρχονται στο μυαλό τα παλιά. Θέλω να σε φιλήσω, θέλω να σε πάρω αγκαλιά, και να σε κρατήσω εκεί όλη τη νύχτα, μέχρι που να βγει ο ήλιος. Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη για όλα. Θέλω να με καταλάβεις, και να σε καταλάβω κι εγώ. Θέλω να σου δείξω πόσο ξεχωριστή είσαι. Θέλω να σου πω τόσα πολλά… Πόσο άλλαξα μετά από την τελευταία φορά. Πόσο έκλαψα για μας, για σένα, πόσο μου κόστισε που σε έχασα. Δεν θέλω όμως να γυρίσουμε στα παλιά, δεν θέλω να σε έχω πια, θέλω μόνο αυτή τη νύχτα. Θέλω να σε νιώσω ξανά μόνο για απόψε, να κρατήσω όσα μπορώ από σένα, μέχρι να έρθει το πρωί. Έπειτα θα φύγω, και δεν θα με ξαναδείς.

Χαίρομαι όμως που είχα την ευκαιρία να σου εξηγήσω.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Εξομολόγηση – άτιτλη

Posted on

EΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ:

Χαίρετε,
Θα ξεκινήσω γράφοντας πως μου κάνει εντύπωση ο εαυτός μου, το γεγονός ότι αποφάσισα να κοινοποιήσω μια τόση ενδόμυχη σκέψη μου, αλλά αφενός η ανωνυμία σε απελευθερώνει αφετέρου αυτή τη στιγμή πιστεύω ότι το να εξωτερικεύσω την αλήθεια μου είναι το πρώτο βήμα για την αποδεχτώ και να προχωρήσω συμβιβασμένη.
Δεν νομίζω ότι έχει κάποια σημασία η σκιαγράφηση του προφίλ μου σε σχέση με αυτό που χρειάζομαι να εξομολογηθώ γι’ αυτό θα πω μόνο ότι είμαι 28 χρόνων, θηλυκή και μου αρέσει αυτό πάνω μου και ανέκαθεν οποιαδήποτε ερωτική ή σεξουαλική ή συναισθηματική μου εμπλοκή αφορά άντρες. Πραγματικότητα είναι όμως ότι και στο παρελθόν και στο παρόν μου έχω πιάσει τον εαυτό μου να έλκεται από άτομα που ίδιου φύλου, π.χ. σε μια νυχτερινή έξοδο. Κρυφή έλξη που ουδέποτε επέτρεψα να φανεί καθώς ή θα συνοδεύομαι ή θα είμαι με την (ετεροφυλόφιλη) παρέα μου και ακόμη κρυφή γιατί δεν ξέρω πώς να φλερτάρω με ένα άτομο του ίδιου φύλου, ντρέπομαι να την κοιτάξω και νομίζω… φοβάμαι.
Αφορμή για όλη την αναζήτηση που μεσολάβησε μέχρι τώρα που γράφεται αυτή η εξομολόγηση είναι ότι λίγο καιρό πριν σε ένα καφέ που ήμουν με την καλύτερη μου φίλη μπήκε μια κοπέλα για να πάρει έναν καφέ σε πακέτο. Μου άρεσε από την πρώτη ματιά αλλά δεν έριξα δεύτερη ακριβώς γιατί μου άρεσε. Εκείνη όμως έριξε και ο τρόπος που με κοίταξε με αναστάτωσε. Δεν θυμάμαι το πρόσωπό της, αλλά θυμάμαι τα μαλλιά της, μέχρι τον ώμο ατίθασες χρυσές μπούκλες, δεν θυμάμαι τα μάτια της αλλά έχω μπροστά μου το βλέμμα της και από τότε σκέφτομαι πως με έκανε να νιώσω. Δεν πήγα ξανά σε εκείνο το καφέ και από τότε προσπαθώ να βρω τι συμβαίνει με εμένα.
Στο πλαίσιο της συντηρητικής αναζήτησης της σεξουαλικότητάς μου σκόνταψα στη σελίδα σας και αποφάσισα να γράψω για να (μου) δηλώσω, τώρα που νομίζω ότι βρήκα κάποια άκρη, ότι μάλλον είναι αμφιφυλόφιλη. Βέβαια αφενός νομίζω ότι έχω μεγαλώσει λίγο για τέτοιου είδους ανακαλύψεις και εξερευνήσεις αφετέρου δεν ξέρω πως να κάνω τις δεύτερες, δεν θέλω να ανοιχτώ στους ανθρώπους μου και μόνη δεν μπορώ να το κάνω αλλά πάνω από όλα, είμαι δειλή…
Συγγνώμη που η κατακλείδα της εξομολόγησης δεν είχε ένα πιο επαναστατικό μήνυμα και ευχαριστώ για την δυνατότητα που μου έδωσε η σελίδα σας να εκτονώσω τις σκέψεις μου. Αν δεν δημοσιευτεί η εξομολόγησή μου δεν με πειράζει γιατί καταλαβαίνω ότι η δειλία και το βόλεμα δεν είναι το καλύτερο μήνυμα που μπορεί να αναγνώσει κάποια έφηβη που θα αναζητήσει την σελίδα σας.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Δυσκολεύομαι.

Posted on

Λάβαμε το ακόλουθο post: <—– Είναι καλό,δεν είναι άλλη μία μπούρδα, άκουσε το.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
15/03/17
Δεν αναζητώ κατανόηση,ούτε συμβουλή. Απλώς ήθελα να πω την ιστορία μου σε κάποιον.
Γεια σε αυτόν που θα με διαβάσει,είτε είναι συντάκτης,είτε αναγνώστης του blog, είμαι η Π. και είμαι 19 χρονών.

Ο τίτλος είναι όπως βλέπεις “Δυσκολεύομαι” και αναφέρεται στην ζωή μου. Ναι λοιπόν,δυσκολεύομαι να ζήσω σωστά,καλά και αυτό γιατί ζω σε έναν κόσμο που δεν έχω καταλάβει ακόμα, μέσα σε ένα σώμα που μισώ (Είμαι χοντρή,γι΄αυτό το λέω) και μαζί με έναν κουρελιασμένο εαυτό, που δεν ξέρω τι μου ζητάει.
Μεγάλωσα με χωρισμένους γονείς, ζω τα τελευταία 11 χρόνια με την μητέρα μου που με υπερλατρεύει, με κατανοεί. Πάντα είχα διαφορετικές απόψεις γενικότερα, για την ομοφυλοφιλία, τον έρωτα, το πάθος, τις σχέσεις, και δεν ντράπηκα ποτέ να τις υπερασπιστώ μπροστά σε εκείνην αλλά και σε κόσμο. Αυτό όμως δεν σήμαινε ότι ήμουν ομοφυλόφιλη, τουλάχιστον μέχρι τα 18 μου.
Ανήκω στους σκεπτόμενους, σε αυτούς που γράφουν πολύ, που διαβάζουν,που είναι συνεχώς αλλού. Δεν έχω αγαπήσει κανέναν, δεν άφησα να με αγαπήσει κανείς, και αυτό δεν ξέρω αν είναι τιμή ή τιμωρία πλέον..
Ερωτεύτηκα 4 φορές στα σχολικά μου χρόνια, όλες με αγόρια. Ποτέ δεν άνοιγα την καρδιά μου, δεν τολμούσα να εκφραστώ, φοβόμουν την απόρριψη και τον πόνο που μπορούσαν να μου δώσουν,και αυτό χωρίς να ξέρω πως είναι,σαν την έμφυτη γνώση κάποιου που στέκεται στο χείλος του γκρεμού,κοιτάει κάτω και καταλαβαίνει βαθιά μέσα του πως να πέσει όλα τελείωσαν.
Συναισθηματικά, ήμουν πάντα ασταθής, γέμιζα το πνεύμα μου με μουσική,με ταινίες,βιβλία,όμορφες στιγμές αλλά καταλάβαινα πως δεν θα βρω κανέναν που να είναι μόνο για εμένα. Ήμουν καλή, αλλά όχι αρκετά καλή, ήμουν ευγενική,τρυφερή,συναισθηματική,αστεία αλλά και λειψή..
Στις 8 Φεβρουαρίου, κάτι άλλαξε, κάτι έζησα που ήταν διαφορετικό, ανόμοιο με όλα όσα είχα ζήσει μέχρι τότε.γνώρισα μια κοπέλα που ήταν διαφορετική. Την ερωτεύτηκα χωρίς να καταλάβω το πως και το γιατί, και για πρώτη φορά σε αυτήν την άχρηστη ζωή, αποφάσισα να βγω από την γυάλα μου, να απλώσω το χέρι μου προς κάποιον.
Της έγραψα μια ερωτική εξομολόγηση και της την έστειλα, με όλα όσα είχα μέσα μου.
Ήταν όμορφο,της άρεσε, αλλά δεν ένιωθε τα ίδια με εμένα. Εγώ πάλι ένιωθα ελεύθερη, πως μπόρεσα να υπερασπιστώ για πρώτη φορά όσα αισθανόμουν, να μη κρυφτώ πίσω από κάποιο τραγούδι, πίσω από ένα χαρτί και ένα στυλό, ή κάτω από μία νύχτα με σκοτεινές σκέψεις.

Τα κατάφερα φίλε μου συντάκτη,φίλε μου αναγνώστη, εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο τόση ώρα, θέλω να σου πω πως έζησα κάτι που δεν περίμενα αλλά τώρα δεν ξέρω που είμαι πια, την ερωτεύτηκα, αλλά πλέον είμαι μακρυά της και για εμένα δεν γνωρίζω πλέον απολύτως τίποτα.
Οι άνθρωποι για εμένα δεν είναι γεύσεις παγωτού ώστε θέλοντας να μάθω τι μου αρέσει να τις εναλλάσσω, ούτε χωριά ή πόλεις για να τους καρφώσω μια ταμπέλα, και να λέω αυτόν “γκει” ή εκείνη “λεσβία”.
Είμαι χαμένη,δεν ξέρω τι ζητάω και δεν μπορώ να καταλάβω που βρίσκομαι, είμαι ολότελα χαμένη μέσα σε έναν αέναο κόσμο γεμάτο άλλους ανθρώπους.

Ήθελα να γράψω κάπου και να τα πω όλα αυτά, δεν με νοιάζει να πάρω απάντηση, ούτε να μου πεις ότι με αγάπησες ή ότι ένιωσες κάτι μέσα από τις λέξεις μου ή την μελαγχολία μου. Να προσέχεις εκεί έξω, όπως θα κάνω κι εγώ.

Καλή ζωή.

Π.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

9/8/2015 σαγαπω

Posted on

Η ιστορια μου λοιπον καπως ετσι ξεκινησε με ενα απλο οριστε.

Μερικες φορες εκει που δεν περιμενεις τιποτα απο την ζωη σου ερχεται κατι δυνατο κ σε κανει να ζεις δεκα ζωες μαζι.

Ερχονται δυο πανεμορφα ματια, που θες να χανεσαι μεσα τους μια ζεστη ανασα που θες να την ανασαινεις μονο κ μονο για να ζεις κ μια ζεστη αγκαλια αχ θεε αυτη η αγκαλια που εκει δεν υπηρχαν προβληματα εγνοιες κ στεναχωριες εκει σταματουσε ο χρονος , ζουσαμε σε δικο μας ονειρικο χωρο. ηρθες εσυ ησουν αυτη που περιμενα τοσα χρονια το ηξερα οτι ησουν εσυ απο την πρωτη στιγμη θυμασαι; εκει που μου αγγιξες τα δαχτυλα μου δεν το ειχα ξανανιωσει αυτη την ενταση να διαπερνα το σωμα μου το ιδιο ενιωσες και συ θυμασαι; μεσα σε ενα χρονο ζησαμε οσα ζουν οι αλλοι σε μια ολοκληρη ζωη. μαζι ταξιδεψαμε , μαζι δοκιμασαμε καινουργιες γευσεις, μαζι ξενυχτισαμε, μαζι πονεσαμε, κλαψαμε γελασαμε μεθυσαμε, ονειρευτηκαμε, κοιμηθηκαμε, ερωτευτηκαμε , αγαπησαμε ,καναμε ερωτα. εγω εκανα το λαθος εγω ποναω εγω τιμωρουμαι, αφησα ολη την ζωη μου δεν εχω δυναμεις πια να κανω τιποτα, μου λειπεις εγινα ενα τιποτα δεν θελω απλα να κανω τιποτα.

Ναι τιμωρουμαι. ναι σε αγαπησα και σε αγαπω με ολη μου την ψυχη πλεον εχει γινει ενα μεγαλο κενο η καθημερινοτητα μου. πινω να μην σε σκεφτομαι μα και εκει εισαι σε καθε μου σκεψη εμφανιζεται κ μια αναμνηση σε καθε μερος που ειχαμε παει εμφανιζεσαι σαν παραισθηση και τοτε πια λυγιζω και κλαιω. φταιω για το λαθος μου το πληρωνω καθε μερα. δεν σου το ειπα γιατι φοβηθηκα οτι θα σε εχανα και ειδες τελικα αγαπη μου δεν ειχα αδικο σε εχασα οριστικα.δεν θα παψω να σε αγαπω δεν θα παψω να αγαπω την αγκαλια μας και τα ματια σου. καλη συνεχεια στην ζωη σου κ να θυμασαι σαγαπω. κ πιστεψε με δεν ειναι θρασος να σου το λεω ειναι θαρρος να το βγαλω απο μεσα μου. δεν ηθελα να σε πονεσω ηθελα να παρω το βαρος επανω μου κ να ποναω μονο εμενα γιατι ηταν δικο μου λαθος. και ετσι κατελειξε το παραμυθι μας εγω τα διελυσα ολα ……
σταχτες εγινα απο την φλογα σου και εξανεμιστηκα απο τον ανεμο στο απολυτο χαος……..

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Σε παρακαλώ

Posted on

Λάβαμε το ακόλουθο post:

 

Γιατι θες τοσο πολυ να με βγαλεις απο τη ζωη σου; Μου ειπες ποσες φορες σε αγαπω αλλα τωρα ειναι η μονη ευκαιρια που εχεις να το αποδειξεις. Τωρα που περασε ο ερωτας.
Για ολους ειναι ευκολα τα λογια. Μα εγω σε αγαπησα τοσο που εφυγα παρολο που δε το αντεχα. Και τωρα δε μπορω να αφησω το κρεβατι μου γιατι η σκεψη σου ειναι ασηκωτη.
Αλλα σε αγαπαω και κανω πισω.
Μη με πετας ομως ετσι εξω.. Σε παρακαλω. Η απωλεια σου ειναι το μονο που ξερω οτι δεν αντεχω..

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Με μισώ… επειδή σε αγάπησα!

Posted on

Δεν ξέρω αν με σκέφτεσαι, όπως σε σκέφτομαι…
Δεν ξέρω αν με αναζητάς, όπως σε αναζητώ…
Δεν ξέρω αν με ξέχασες και προχώρησες…
Δεν ξέρω αν σου λείπω, όπως μου λείπεις..
Δεν ξέρω αν έχεις τη λαχτάρα να με ξαναδείς και να με ακούσεις ξανά, όπως έχω τη λαχτάρα να σε δω και να σε ακούσω…
Μου λείπεις… μου λείπεις, σου ψιθυρίζω διαρκώς και δε με ακούς. Είσαι μακριά μου… σε αισθάνομαι δίπλα μου και είσαι τόσο μακριά μου. Θέλω να σε ακούσω και δεν τολμώ να σε πάρω τηλέφωνο… ξέρω ότι δε θα απαντήσεις ποτέ ή θα με έχεις μπλοκάρει! Θέλω να σου στείλω μήνυμα και δεν τολμώ… ξέρω ότι δε θα απαντήσεις ποτέ, πάλι επειδή με έχεις μπλοκάρει! Θέλω να σε αγγίξω… αλλά, δεν μπορώ… δεν το θέλεις! Θέλω να σε σφίξω στην αγκαλιά μου, να σε μυρίσω… αλλά, δεν μπορώ… δεν το θέλεις!
Δεν ξέρω αν με αγάπησες με όλο σου το είναι, όπως σε αγάπησα με όλο μου το είναι…
Αυτό που ξέρω… είναι πως με μισώ, που δε σε έχω… με μισώ, που δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω… με μισώ… που σε θέλω… με μισώ, που σε αγάπησα.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Και ας με μισεις ρε Ελενα

Posted on

Καθε πρωι ξυπναω και χαμογελαω ελπιζοντας σε μια καινουργια μερα επειδη πιστευω οτι αυτο θα ηθελε εκεινη. Εχει περασει ομως ενας χρονος που δεν επεσα καμια μερα στο κρεβατι χωρις να κλαψω.

Με αυτα και με εκεινα αρρωστησα. Θεραπειες, χαπια, εμετοι. Αλλαξα για να ειμαι αυτο που χρειαζεσαι και επεσαν ολα στο κενο.Δεν ειναι αυτο που θελω για εμενα αλλα οσο και να προσπαθω παντα υπαρχει κατι που σε θυμιζει.

Μετανιωσα που σε ξαναπλησιασα γιατι δεν σου αξιζω και δε μπορω να σου δωσω τιποτα. Συγγνωμη που σε πληγωσα. Ελπιζω να μη με θυμασαι και να μη καταλαβεις οτι ειμαι εγω.
Παντα θα σε αγαπαω πιο πολυ απο εμενα..

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page

Πες πως με θέλεις…

Posted on

Πες πως με θέλεις και θα σου δώσω τα πάντα.
πες πως με θέλεις και θα τα διορθώσω όλα.
πες πως με θέλεις και θα φτιάξω έναν κόσμο ιδανικό για εμάς.
πες πως με θες για να κάνω την κάθε μέρα μας γιορτή.
πες πως με θες και δεν θα έχω λόγο να ξανά φύγω ποτέ.

μου λείπεις γαμώτο σου… οι μέρες κενές…οι ώρες έχουν κολλήσει και δεν περνούν .. η καρδιά μου έχει παγώσει και η ψυχή μου έχει σπάσει..
με έχεις μπλοκάρει και εγώ σου γράφω μηνύματα στο viber που δεν θα λάβεις ποτέ.
είμαι αφελής ..φέρθηκα ανώριμα .. φοβάμαι να σηκώσω το τηλέφωνο και να σε καλέσω. δεν θα άντεχα να ακούσω την παγωμένη φωνή σου..κι αν πάρω τι να σου πω; ισως δεν θελεις να ακούσεις όλα αυτά που κρύβω μέσα μου για σένα.
Μα αν ήξερα πως κι εσύ με θέλεις όπως εγώ.. όλα θα άλλαζαν σε μια στιγμή.

Θέλω να ζήσουμε όπως λέγαμε ..να κάνουμε πραγματικότητα τα τόσο απλά αλλά τόσο σημαντικά για εμάς όνειρα. Θέλω να ζήσουμε το ΕΜΕΙΣ. Να κάνουμε τα ταξίδια που λέγαμε. Να πούμε όσα δεν τολμούσαμε.

Σε ήθελα και σε θέλω για πάντα. Όχι για μια βδομάδα ή ένα χρόνο.
Συγνώμη για όλα.
Πες πως με θες να ξεκινήσει το παραμυθένιο ταξίδι επιτέλους !

Σ’αγαπώ.-

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterShare on TumblrEmail this to someonePrint this page