Δεν εχω πρόβλημα με τους gay όμως…

Posted on

Από το λογαριασμό της ´Ελενας Ακρίτα στο Facebook:

Το κείμενο μου στα Νέα (ας κανονίσουν μερικοί να το πάρουν στα σοβαρά)

“Δεν έχω πρόβλημα με τους γκέι, ΟΜΩΣ”

Λυπηρό, δεν λέω το Ορλάντο, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Ο Αμβρόσιος – που ‘ναι και γραμματιζούμενος – σωστά τους αποκαλεί ‘αποβράσματα που διαπράττουν κοινωνικό κακούργημα’.

Δεν φτάνει που εμείς οι στρέιτ, εμείς κι άντρακλες, εμείς οι γυναικάρες τους δώσαμε κει χάμω ένα Σύμφωνο Συμβίωσης να ‘χουν να παίζουν, σε λίγο θα μας κάτσουν και στο σβέρκο. Σε λίγο θα μας πουν ότι οι “ανώμαλοι” έχουν ίσα δικαιώματα με τους “νορμάλ”.

ΟΚ, δε λέω… Και οι γκέι έχουν ψυχή. Όπως και οι μαύροι έχουν ψυχή. Μη σου πω και οι (λαθρο)μετανάστες έχουν ψυχή. Οριακά.

Δεν είμαι ρατσίστρια ΟΜΩΣ: Ο εγκέφαλος του μαύρου είναι πιο μικρός από αυτόν του λευκού.

Δεν είμαι φασίστρια ΟΜΩΣ: Το “αίμα-τιμή-χρυσή αυγή” είναι η μόνη λύση για την πατρίδα μας.

Δεν είμαι ομοφοβική ΟΜΩΣ: Μακριά από μας οι αδελφές. Και μερικοί είναι κι όμορφα παιδιά, κρίμα βρε πουλάκι μου.

Σεξίστρια δεν με λες ΟΜΩΣ: Νόμιζα ότι οι γκέι είναι δύσμορφοι. Κακάσχημοι. Τέρατα. Κι ότι ο μόνο λόγος που γίνονται γκέι είναι επειδή δεν τους θέλει κανένας από το αντίθετο φύλλο. Ότι δηλαδή, αφού εξαντλήσεις όοοοολες σου τις ελπίδες με το άλλο φύλο και φας όοοολες ΤΙΣ χυλόπιτες – τότε μες την απόγνωση, τα φτιάχνει αγοράκι με αγοράκι και κοριτσάκι με κοριτσάκι.

Δε με λες οπισθοδρομική ΟΜΩΣ: Δεν είναι φυσιολογικά αυτά τα πράγματα. Ο αρκούδος θα πάει με αρκουδίτσα. Ο σκύλος με σκυλίτσα. Ο ασβός με ασβούλα. Ο μυγούλης με μυγούλα και ο μελισσούλης με μελισσούλα.

Θα μου πεις τώρα εσύ πως, σύμφωνα με έγκυρα ιατρικά sites, υπάρχουν 1.500 είδη ζώων με ομοφυλοφιλικές σχέσεις. ΤΟ 2006 μάλιστα, το Πανεπιστήμιο του Όσλο στην Νορβηγία, έκανε μια μεγάλη έκθεση με θέμα “Η Ομοφυλοφιλία στο ζωικό βασίλειο”.

Δεν με λες ζωολόγο ΟΜΩΣ: Μια ματιά να ρίξετε σε σχετικά άρθρα στον γκούγκλη θα διαπιστώσετε πως απ’ όλα έχει ο μπαξές: Θηλαστικά, πουλιά, ψάρια, ερπετά, αμφίβια. Ακόμα και έντομα… ΚΙ είναι κι όμορφα τα πιο πολλά, πανάθεμα τα! Γιατί δεν βρίσκουν ένα ταίρι ΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗΣ;;;

Δεν με λες ντεμοντέ ΟΜΩΣ: Σε λίγο θα μας ζητάνε γάμους και χαρές. Δε φτάνει που δεν τους αλείφουμε πίσσα και πούπουλα, θα τους δώσουμε και δικαιώματα παραπάνω, έλεος κάπου.

Εντάξει, έχουν μια σχέση, άντε να το δεχτούμε. Εντάξει, ζούνε μαζί, άντε να το καταπιούμε – διότι μας πέφτει και ο τεράστιος λόγος στη ζωή των άλλων. Αλλά εδώ πλέον ακούμε τρελά. Σου λέει πιχι πως – όταν ζει ένα ζευγάρι χρόνια μαζί κι αν ο ένας φύγει από τη ζωή – ας έχει εξασφαλίσει τουλάχιστον τον-την σύντροφο του.

Δεν με λες στενόμυαλη ΟΜΩΣ: Το σωστό είναι να πεθαίνει ο ένας – και να μπουκάρει στο διαμέρισμα ο αδελφοξάδελφος από το πουθενά, να πετάει τον σύντροφο στον δρόμο, να παίρνει τα πάντα, να ξηλώνει μέχρι απλίκα και να τσεπώνει και την σύνταξη.

Εδώ είναι Μπαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε. Εδώ ο άντρας είναι άντρας, η γυναίκα είναι γυναίκα, η μελιτζάνα είναι μελιτζάνα, το πολίπριζο πολύπριζο και η μπαλαντέζα μπαλαντέζα. Α και για να μην ξεχνάμε τις αθάνατες ελληνικές παραδόσεις – τα σύκα σύκα και η σκάφη σκάφη! Με έμφαση στα σύκα – όχι στην σκάφη.

Δεν με λες θρησκόληπτη – βοήθειά μας – ΟΜΩΣ: Έχουν δίκιο οι παπάδες. Έρωτα κάνουν μόνο άντρας με γυναίκα ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΛΟΓΟ: Να τεκνοποιήσουνε. Παιδιά πατ κιουτ και τέρμα.

Οι άνθρωποι – όλοι οι άνθρωποι – δεν κάνουν έρωτα, δεν ζουν μαζί επειδή ερωτεύονται και θέλουν να μοιραστούν ζωή, χαρές, λύπες, γέλια, πίκρες, βάσανα, νιάτα και γεράματα. Όοοοχι. Μόνο για κάνουν παιδιά. Π.χ. θες εσύ τώρα δυο παιδιά; Συνουσιάζεσαι ο άνθρωπος μια, δυο, τρεις, πέντε, δέκα μέχρι να σου κάτσει το δίδυμο. Κι άμα σου κάτσει τέρμα. Κομμένο το σεξ.

Δεν ξέρω τι να πω με τα τέρατα και τα σημεία που συμβαίνουν γύρω μας. Ένα τελευταίο μόνο: Και οι γκέι έχουν ψυχή;
Δεν είμαι μεταφυσικός τύπος ΟΜΩΣ πολύ αμφιβάλλω!

Έλενα Ακρίτα

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΛΕΥΡΗ ΣΤΟ ΑΡΤ

Posted on

καταγγελιαΣήμερα,στις 4 Ιανουαρίου,τυχαία έπεσα πάνω σε μια εκπομπή στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΡΤ. Ο Κ.Πλεύρης μαζί με έναν άλλον κύριο που το όνομά του δε γνωρίζω παρουσίαζαν 2 βιβλία “Οι κίναιδοι” και “Η ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα”.

Ούτε λίγο ούτε πολύ έλεγαν πως στην Αρχαία Ελλάδα υπήρχαν φοβερές κυρώσεις για τους ομοφυλόφιλους. Επίσης ανέφεραν την άποψη ενός ψυχιάτρου ονόματι Παπαγεωργίου πως η ομοφυλοφιλία είναι ψυχική διαταραχή.

Ο Πλεύρης διάβασε την επίσημη άποψη της Εκκλησίας για το θέμα του συμφώνου συμβίωσης ομοφυλόφιλων και τη βρήκε πολύ άχρωμη λέγοντας πως η εκκλησία πρέπει να παρεμβαίνει σε όλα.Εκθείασε τη στάση των μητροπολιτών Καλαβρύτων και Πειραιώς.

Ο άλλος κύριος είπε πως κινδυνεύουν τα παιδιά μας από αυτή την ανώμαλη κατάσταση και το ενδεχόμενο οι ομοφυλόφιλοι να διεκδικήσουν υιοθεσία παιδιών. Ο Πλεύρης μάλιστα τους αποκάλεσε πούστηδες,ενώ εκόμπαζε πως αποκάλεσε μια Πρόεδρο δικαστηρίου υποστηρικτική στη γκέι κοινότητα λεσβία και δεν του έκαναν τίποτα.

Αυτά τα τραγελαφικά.

Για τη στάση του κ.Πλεύρη δεν εκπλήσσομαι. Περιμένω όμως αφού η επίσημη εκκλησία δεν κάνει τίποτα να γίνουν μηνύσεις στους μητροπολίτες Πειραιώς και Καλαβρύτων από Οργανώσεις.

Δε με εκπλήσσει τίποτα από όλα αυτά φίλη,

Με λυπούν, με εξοργίζουν τα όσα λέγονται από διάφορους Πλεύρηδες, Γεωργιάδηδες, Νικολόπουλους και τους ομοίους τους αλλά δε με εκπλήσσουν καθόλου.

Η εκκλησία δε, έχει υιοθετήσει επίσημα μια μισάνθρωπη στάση που συμπίπτει με αυτή της Χρυσής Αυγής και των διάφορων Χουντικών και το ανησυχητικό είναι ότι επηρεάζουν κόσμο, ειδικά τις μεγαλύτερες γενιές και κάνουν δυσκολότερη τη ζωή της δικής μας γενιάς και των προοδευτικών γενικά ανθρώπων. Σε ο,τι αφορά τις μηνύσεις, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.

ε. 

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Η ομοφοβία/τρανσφοβία στην ελληνική κοινωνία ενόψει της δίκης της Χρυσής Αυγής

Posted on

Η στάση της LGBTQI+ κοινότητας σήμερα, απαρχή ενός νέου αγώνα

του Σπύρου Πετρίτη

Ένα από τα πιο αφανή –ή έστω τα λιγότερο συζητημένα- θέματα, στο περιθώριο της πολιτικής επικαιρότητας όσον αφορά στη Χρυσή Αυγή και τη δίκη των βουλευτών της, που επιτέλους δρομολογείται, είναι η ομοφοβία και η τρανσφοβία των ακροδεξιών συμπολιτών μας, όποια κι αν υπήρξε η προτίμησή τους σε σχέση με το πολιτικό κόμμα που επέλεξαν να ψηφίσουν στην πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση. Ωστόσο, τείνουμε, περιέργως πώς, να παραθεωρήσουμε το γεγονός πως η Χρυσή Αυγή εξακολουθεί να είναι το τρίτο σε έδρες κόμμα και στην παρούσα Βουλή! Τι σημαίνει για τον ελληνικό λαό, την παιδεία και τον πολιτισμό που του έχουν σερβίρει όλα αυτά τα χρόνια από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, αυτό το σταθερό εκλογικό ποσοστό, η πολιτική δύναμη και απήχηση της Χρυσής Αυγής, ή ακόμη η σιωπή και ανοχή απέναντι στις εγκληματικές της πράξεις εκ μέρους μεγάλου μέρους των συμπολιτών μας, που δεν συμμερίζονται, στον ίδιο τουλάχιστον βαθμό, την ιδεολογία της;

Πώς μεταφράζεται στην ίδια την θεσμοθετημένη εκπαίδευση αλλά και στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου ο εκφασισμός της κοινωνίας, εξαιτίας του οποίου κατέστη απαραίτητη η όψιμη δικαστική αντιμετώπιση, όταν δεν θα έπρεπε καν να είχαμε φτάσει έως του σημείου να τη χρειαστούμε μέσα σε μια χώρα που έχει σε τέτοιο βαθμό αντιμετωπίσει τη ναζιστική βαρβαρότητα, στα Καλάβρυτα, την Καισαριανή, στα τρένα που φύγαν για τα κρεματόρια στο απώτερο παρελθόν, αλλά και στους δρόμους της Αθήνας –και όχι μόνο– τα τελευταία χρόνια, που συμπίπτουν με την κοινοβουλευτική παρουσία της φιλοναζιστικής αυτής συμμορίας; Και γιατί απουσιάζει τόσο πολύ από τον δημόσιο λόγο σχετικά με την επικείμενη δίκη το θέμα των επιθέσεων με θύματα από την LGBTQI+ κοινότητα;

Σε αυτό το σημείο, χρειάζεται να κάνουμε μια ανασκόπηση σε γεγονότα μιας περιόδου που ξεπερνά εκείνη της κοινοβουλευτικής παρουσίας της Χρυσής Αυγής. Κι αυτό διότι η ΧΑ, με τα ρατσιστικά πογκρόμ των Ταγμάτων Ασφαλείας της, στην πραγματικότητα έσπασε άθελά της ένα «ταμπού», ενώ παράλληλα συσπείρωσε την εν λόγω κοινότητα κυρίως με αφορμή τη συζήτηση στη Βουλή για την ψήφιση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου. Και έτσι έκανε φανερό, ακόμη και στους πιο δύσπιστους, ότι ο ρατσισμός και η φασιστική απειλή αφορά και την LGBTQI+ κοινότητα, όπως και πολλές άλλες περιθωριοποιημένες κοινότητες πέρα από τους πρόσφυγες, τους μετανάστες και τα παιδιά τους, που ακόμη στερούνται της ελληνικής ιθαγένειας. Όλες αυτές οι κοινότητες, μεταξύ των οποίων φυσικά και τα LGBTQI+ άτομα, θα ήταν σκόπιμο να εκφράσουν έμπρακτα την αλληλεγγύη αναμεταξύ τους, δίνοντας ένα δυναμικό «παρών» στις δημόσιες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας με αφορμή τη δίκη της Χρυσής Αυγής, διεκδικώντας την ορατότητα στην κοινωνία και το πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας, αλλά και προβάλλοντας συνολικά, με αυτή την ιστορική ευκαιρία, το όποιο πλαίσιο των θεσμικών κι εν γένει κοινωνικών τους αιτημάτων.

Φωτογραφία, από την έκθεση που οργάνωσαν η Πάολα Ρεβενιώτη και η Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου,, τον Νοέμβριο του 2014. Η αστυνομία κατάσχεσε τις φωοτγραφίες και άσκησε δίωξη (πηγή εικόνας: www.elculture.gr)

Φωτογραφία, από την έκθεση που οργάνωσαν η Πάολα Ρεβενιώτη και η Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου,, τον Νοέμβριο του 2014. Η αστυνομία κατάσχεσε τις φωοτγραφίες και άσκησε δίωξη (πηγή εικόνας: http://www.elculture.gr)

Όσον αφορά ειδικότερα την LGBTQI+ κοινότητα, αλλά και συνολικά το αλληλέγγυο κομμάτι στην κοινωνία, και μια κυβέρνηση που θέλει να λέγεται και να είναι αριστερή, ζητούμενο είναι να προχωρήσουμε μπροστά, ίσως και πολύ μπροστά, για να ξεφύγουμε από το τρίπτυχο «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια», όπως εννοούν τις αξίες αυτές οι απανταχού ακροδεξιοί και οι υποστηρικτές τους, από κάθε ανάλογο «φάντασμα» που επισκιάζει την όποια προοπτική για πραγματική πρόοδο, που παρακωλύει την εξέλιξη. Ο φασισμός, όπως λέει και το τραγούδι, δεν έρχεται από το μέλλον και δηλητηριάζει, αλλά και πάντοτε, παραδοσιακά δηλητηρίαζε κάθε προσπάθεια για ελεύθερη έκφραση ακόμη και στην τέχνη και φυσικά στην επίσημη, θεσμοθετημένη εκπαίδευση, κυρίως πάνω στα θέματα των διαφυλικών σχέσεων και των έμφυλων στερεοτύπων και διακρίσεων, του έρωτα, της σεξουαλικότητας αλλά και της ταυτότητας και έκφρασης του κοινωνικού φύλου.

Στη συνέχεια θα προσπαθήσουμε, με συγκεκριμένες αναφορές σε σημαντικά γεγονότα της τελευταίας περιόδου, όσον αφορά στην καταστολή της ελεύθερης έκφρασης αναφορικά με τα ανωτέρω θέματα, να δούμε με ποιον τρόπο λειτούργησε και λειτουργεί αυτός ο φασισμός, είτε εμμέσως, μέσω του πάλαι ποτέ κραταιού «ταμπού» και της λογοκρισίας, είτε άμεσα και απροκάλυπτα, μέσω της θανατοπολιτικής και της τυφλής βίας της Χρυσής Αυγής.

Στο σχολείο: με αφορμή ένα περιστατικό στην Ικαρία

Όσον αφορά στην παιδαγωγική ελευθερία στην επίσημη, θεσμοθετημένη εκπαίδευση, δηλαδή το σχολείο, καθόλου τυχαίο δεν είναι το σχετικά πρόσφατο περιστατικό που καταγγέλθηκε από την ΕΛΜΕ Ικαρίας-Φούρνων στις 20 Δεκεμβρίου 2014. Αφορούσε την άρνηση της αρμόδιας σχολικής συμβούλου να παραλάβει πρόταση ορισμού θέματος ερευνητικής εργασίας στο Γενικό Λύκειο, σχετικού με τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των εφήβων, από αναπληρώτρια φιλόλογο που ανέφερε στο σωματείο το γεγονός. Η απάντηση της συγκεκριμένης σχολικής συμβούλου, που δημοσιεύτηκε στον τοπικό Τύπο (πέραν του αν πραγματικά την κάλυψε ως προς το τυπικό μέρος, καθώς η σεξουαλικότητα και κατ’ επέκταση η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση ιδιαίτερα στο σχολείο είναι ένα θέμα διεπιστημονικό και κατ’ ουσίαν πολιτικό, που ξεφεύγει κατά πολύ από τα στενά όρια του επιστημονικού πεδίου της βιολογίας), κατέδειξε την αμηχανία της, αφού απέφυγε να πάρει ξεκάθαρα θέση. Το περιστατικό όμως ανέδειξε την κεφαλαιώδους σημασίας έλλειψη ανάλογων προγραμμάτων, ήδη από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, που οφείλεται στο μεγάλο «ταμπού» που υπάρχει στην κοινωνία ως προς τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των μαθητών τόσο στο σχολείο, όσο και στην οικογένεια, κυρίως λόγω της επιρροής της Εκκλησίας σε πολιτικό επίπεδο και του «κόστους» που θα είχε μια τέτοια απόφαση. Επίσης, ανέδειξε την πολύ στενή οπτική (ως προς το τι και κυρίως πώς και με ποιο στόχο θα μπορούσε να υπάρχει τελικά στο σχολείο ένα σχετικό μάθημα), που διαθέτουν όχι μόνο η πλειονότητα των εκπαιδευτικών, αλλά κι εν ενεργεία στελέχη της εκπαίδευσης που πόρρω απέχουν από το να κατανοούν τις τελευταίες εξελίξεις και τα σημερινά προτάγματα ακόμη και στις επιστήμες της αγωγής, όπως διδάσκονται στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας.

Ένας διπλός στιγματισμός

Με τον τρόπο αυτό, επικρατεί η λογική της «σιωπής» ή η κινδυνολογία, με σποραδικές αναφορές στα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και τις ομάδες υψηλού κινδύνου, γεγονός που ενισχύει όχι μόνο την τάση μεγάλης μερίδας των μαθητών προς την ομοφοβία και την τρανσφοβία, αλλά και τη στοχοποίηση στο σχολείο των μαθητών που απέχουν από τα ετεροκανονικά πρότυπα, στο πλαίσιο της ενδοσχολικής βίας. Παράλληλα, τα ίδια τα άτομα που είναι ή θεωρείται ότι ανήκουν στην LGBTQI+ κοινότητα ενδέχεται να αποφεύγουν την «ορατότητά» τους, κάτι το οποίο είναι ιδιαιτέρως καταπιεστικό, ή να ενστερνίζονται μειωτικές απόψεις για την ομοφυλοφιλία, την αμφιφυλοφιλία και την τρανς κατάσταση, ασχέτως αν ανήκουν και τα ίδια στην κοινότητα αυτή. Ο διπλός αυτός στιγματισμός, ενδοψυχικός αλλά και κοινωνικός, στο πλαίσιο της σχολικής κοινότητας, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι από το επίσημο σχολικό πρόγραμμα απουσιάζει ένα διδακτικό αντικείμενο με σαφώς υποστηρικτικό περιεχόμενο, είναι το καλύτερο έδαφος προκειμένου να πέσει και να ευδοκιμήσει ο «δηλητηριώδης» σπόρος του κοινωνικού ρατσισμού, ο οποίος παρασιτούσε για δεκαετίες σε βάρος της δημοκρατίας μας. Ό ίδιος σπόρος, με τις κατάλληλες προϋποθέσεις της «κρίσης» και την ακροδεξιά προπαγάνδα, οδήγησε στη γιγάντωση της φασιστικής απειλής, αλλά και στην ιδιαίτερη ευκολία με την οποία εκφράζεται γενικότερα ο σεξισμός, χωρίς καν να γίνονται αντιληπτές οι ακροδεξιές συνδηλώσεις και συμπαραδηλώσεις του.

Στον χώρο της τέχνης

Πέραν όμως της εκπαίδευσης, η πρόσφατη εμπειρία κατέδειξε πώς σε περιόδους κρίσης και εκφασισμού της κοινωνίας ακόμη και ο προνομιούχος χώρος της τέχνης με αποδέκτη το ενήλικο κοινό, ο πιο ελευθεριακός ίσως ως προς την χωρίς «ταμπού» έκφραση ακόμη και αναφορικά με τα εν λόγω θέματα, δεν αποτελεί έναν ασφαλή χώρο, ούτε συνεπάγεται την προστασία του καλλιτέχνη και του κοινού του από πράξεις βίας και καταστολής. Στην Ελλάδα έχουμε μακρά παράδοση καλλιτεχνών και γενικότερα πνευματικών ανθρώπων που δεινοπάθησαν, απλώς και μόνο γιατί ορισμένα ακραία φανατικά, ακροδεξιά στοιχεία τους στοχοποίησαν επειδή δεν δέχτηκαν a priori το τρίπτυχο «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια». Από τον μεγάλο Καζαντζάκη μέχρι τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο, ο κατάλογος είναι μακρύς. Τα τελευταία χρόνια όμως, ίσως και λίγο προ «κρίσης», ανασύρθηκαν από το λεγόμενο «χρονοντούλαπο» οι πιο ακραία ηθικιστικές αντιλήψεις, με κύριο αποτέλεσμα την ουσιαστική λογοκρισία με προεξάρχοντα το ομοφοβικό και τρανσφοβικό, εν γένει σεξιστικό, Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, και πρώτο θύμα το ραδιοτηλεοπτικό προϊόν.

Ωστόσο, ούτε καν το δήθεν «προσβλητικό» φιλί μεταξύ δυο ανδρών επεβίωσε της παρέμβασης μελών της ορχήστρας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, όταν σε ελληνογαλλική παραγωγή της όπερας του Ντβόρζακ «Ρούσαλκα» το 2009, η Γαλλίδα σκηνοθέτις Μαριόν Βασερμάν θέλησε να σχολιάσει σκηνικά με αυτό τον τρόπο τον βίο του πρίγκιπα Λουδοβίκου Β΄ της Βαυαρίας. Η σκηνοθέτις τελικά μάλλον κατόρθωσε να βιώσει η ίδια την οργισμένη αντίδραση μερίδας των μουσικών της Λυρικής μας Σκηνής, που αν και καλλιτέχνες δεν επέδειξαν κανένα σεβασμό στην αναπαράσταση μιάς ερωτικής έκφρασης που απλά διέφερε από το κυρίαρχο ετεροκανονικό πρότυπο.

Η κορύφωση όμως του αντικαλλιτεχνικού μένους της Ακροδεξιάς, σε συμπόρευση με τους πιο ακραίους και σκοτεινούς παραεκκλησιαστικούς κύκλους, ήρθε το έτος 2012, με τα πρωτοφανή επεισόδεια στο Θέατρο Χυτήριο, ενόψει της παράστασης του έργου «Corpus Cristi» του Τέρενς Μακ Νάλι, σε σκηνοθεσία Λαέρτη Βασιλείου. Η παράσταση αυτή συζητήθηκε έντονα, διχάζοντας την ελληνική κοινωνία, με προηγούμενο, ίσως, τα «Ευαγγελικά» και τα «Ορεστειακά» των αρχών του 20ού αιώνα – τηρουμένων των αναλογιών, πάντα: παρά το πολιτιστικό κι εν γένει πνευματικό ενδιαφέρον τους αναδείχτηκαν ιστορικά ως ύψιστης σημασίας πολιτικά γεγονότα και κατέδειξαν πώς μπορεί, και σε αυτό τον τομέα, οι μάζες να χειραγωγηθούν ώστε να οδηγηθούν στην πιο ωμή και τυφλή βία.

Στο χώρο των οπτικοακουστικών τεχνών, πολλά χρόνια νωρίτερα, το 2007, πρωτοφανές περιστατικό λογοκρισίας με την επέμβαση αστυνομικών οργάνων σημειώθηκε στην εμπορική φουάρ της Αθήνας, «Art Athina». Η ετήσια αυτή διοργάνωση συγκεντρώνει συμμετοχές με εκθέσεις από γκαλερί ή ομάδες εικαστικών κυρίως καλλιτεχνών, καθώς και ένα ευρύ κοινό από τεχνοκριτικούς, θεωρητικούς της τέχνης και φιλότεχνους επισκέπτες. Μια από τις εκθέσεις αυτές, «I sigxroni elliniki skini», πραγματοποιήθηκε το 2007 στο χώρο υπόγειας στάθμευσης της Helexpo στο Μαρούσι, με επιμέλεια της Νάντιας Αργυροπούλου και δημιουργίες της τρέχουσας εικαστικής παραγωγής από 46 Έλληνες καλλιτέχνες. Η Εύα Στεφανή, καταξιωμένη κινηματογραφίστρια και μέλος ΔΕΠ του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ, εξέθετε video όπου διακρινόταν αμυδρά μέσα από μια κλειδαρότρυπα το αιδοίο μιάς γυναίκας, ενώ παράλληλα ακούγονταν τα πρώτα μέτρα από τον εθνικό ύμνο. Παρόλο που το έργο αυτό ήταν κάτω από μια κυλιόμενη σκάλα, ενώ υπήρχε ένδειξη ότι το έργο ήταν «ακατάλληλο για άτομα κάτω των 18 ετών», αυτό δεν εμπόδισε την αστυνομία, βάσει ανώνυμης καταγγελίας, όχι μόνο να κατάσχει το έργο, αλλά και να προχωρήσει σε συλλήψεις, κρατήσεις στην Ασφάλεια, καθώς και σε δίκη με την κατηγορία της παράβασης του νόμου περί «ασέμνων». Παρά τις πολλές αντιδράσεις που προκάλεσε αυτή η βίαιη αντικαλλιτεχνική πράξη, ωστόσο δεν ήταν λίγοι όσοι δικαιολόγησαν τη στάση της αστυνομίας και της δικαιοσύνης ακόμη και δημόσια, π.χ. στο διάλογο που επακολούθησε στα ΜΜΕ, και κατά κάποιο τρόπο αποτέλεσε ένα εξαιρετικά δυσοίωνο προμήνυμα για αυτό που τελικά επακολούθησε.

Μια πρόσφατη υπόθεση: η λογοκρισία της έκθεσης της Πάολας Ρεβενιώτη στην Κύπρο

Οι κατασχεμένες από την αστυνομία της Κύπρου, φωτογραφίες, στην έκθεση της Πάολας Ρεβενιώτη, που  είχε οργανώσει η Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου (πηγή φωτογραφίας: www.in.gr)

Οι κατασχεμένες από την αστυνομία της Κύπρου, φωτογραφίες, στην έκθεση της Πάολας Ρεβενιώτη, που είχε οργανώσει η Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου (πηγή φωτογραφίας: http://www.in.gr)

Κλείνοντας, θα θέλαμε να αφιερώσουμε λίγα λόγια σε μια πολύ πρόσφατη υπόθεση. Πρόκειται για ένα περιστατικό καταστολής της καλλιτεχνικής ελευθερίας που έχει μεγάλο ενδιαφέρον για την LGBTQI+ κοινότητα στην Ελλάδα σήμερα και την κοινωνική της θέση, εν τέλει την αναγκαιότητα της συμμετοχής της στον αντιφασιστικό αγώνα, με αιχμή του δόρατος τις συγκεντρώσεις για τη δίκη της Χρυσής Αυγής, παρά το γεγονός πως συνέβη στην Κύπρο. Συγκεκριμένα, αυτή τη φορά θύμα της βίας της λογοκρισίας ήταν η γνωστή τρανς καλλιτέχνις και ακτιβίστρια, Πάολα Ρεβενιώτη, όταν η αστυνομία της Κύπρου προχώρησε σε έφοδο, μετά τις καταγγελίες ότι μεταξύ των έργων στην έκθεσή της με τίτλο «Διόρθωση» στη Δημοτική Αγορά Λευκωσίας υπήρχαν φωτογραφίες γυμνών ανδρών, οι οποίες και κατασχέθηκαν.

Ειρωνεία της τύχης πως την έκθεση αυτή, που εγκαινιάστηκε τον περασμένο Νοέμβριο με σκοπό να διαρκέσει λίγες μέρες, διοργάνωσε η Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου, με την άδεια του Δήμου Λευκωσίας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας ημέρας μνήμης τρανς θυμάτων βίας. Ας σημειωθεί ότι στην υπόθεση παρενέβη η Επίτροπος Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, που σημείωσε στο πόρισμά της για την υπόθεση πως «η αποκαθήλωση των έργων ήταν μια πράξη αχρείαστη, δυσανάλογα δραστική και κατασταλτική».

Παρά το γεγονός πως οι φωτογραφίες ήταν καλυμμένες κατά τις ώρες λειτουργίας της αγοράς, φαίνεται πως, αντίθετα από ό,τι υποστήριξε η Επίτροπος, οι καταγγέλλοντες προσβλήθηκαν και από αυτό το «πέπλο». Εκκινώντας όχι απλώς από ένα «ταμπού» αλλά από τη διάθεση της επιβολής, αναγνώρισαν την πολιτική σημασία της έκθεσης, με αποτέλεσμα να προβούν στην καταγγελία ακριβώς γιατί ήθελαν την καταστολή. Δεν είναι τυχαίο πως το πιο πρόσφατο ντοκυμανταίρ της Πάολας και της ομάδας της αφορά τα «Καλιαρντά», τη μυστική «γλώσσα» των ομοφυλόφιλων ανδρών που άνθησε επί δεκαετίες αλλά άρχισε να φθίνει όταν, με τη μεταπολίτευση, εξέλιπαν οι λόγοι που άλλοτε την καθιστούσαν αναγκαία. Σε μια εποχή που έχει αναβιώσει όμως ο φόβος, ίσως ακόμη και η ανάγκη όλων των ανθρώπων που ανήκουν στην LGBTQI+ κοινότητα να βρουν ένα νέο τρόπο, ώστε να μην είναι εκτεθειμένοι στον κίνδυνο όταν είναι κατά μόνας σε μη φιλικούς δημόσιους χώρους, η καλύτερη απάντηση είναι η συλλογική δράση και η κινητοποίηση, η διεκδίκηση της ορατότητας αλλά και η δυναμική παρουσία σε όλες τις αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές δράσεις. Κανείς δεν χρειάζεται να φοβάται εάν δεν είναι μόνος!

Η δίκη της Χρυσής Αυγής: μια ευκαιρία

Οι κάθε είδους νομικές ενέργειες, όπως τα υπομνήματα διαμαρτυρίας προς την πολιτική ηγεσία των Υπουργείων και τους διάφορους δημόσιους φορείς, οι αναφορές προς τις Ανεξάρτητες Αρχές κλπ. δεν είναι αυτοσκοπός· όπως δεν είναι αυτοσκοπός ούτε η διεξαγωγή της δίκης της Χρυσής Αυγής. Η δίκη αυτή, αποτέλεσμα της συντονισμένης προσπάθειας του αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού κινήματος των τελευταίων ετών και όσων από εμάς συμπορεύτηκαν, είναι ένα από τα μέσα με τα οποία επιχειρείται και διά της νομικής οδού να εμποδιστεί η επέλαση της φασιστικής απειλής στην Ελλάδα.

Παράλληλα όμως, είναι η μεγάλη μας ευκαιρία, ώστε να είμαστε ως πολίτες και γενικά κάτοικοι αυτής της χώρας συνολικά εκεί, για να στηρίξουμε την προσπάθεια, δίνοντας το στίγμα του αντιναζιστικού φρονήματός μας αλλά και το μήνυμα ότι πλέον η πολιτική έκφραση του μίσους δεν θα είναι ανεκτή. Ας αποτελέσει αυτή η δημόσια έκφραση την απαρχή ενός νέου, ευρύτερου αγώνα, σε όλα τα επίπεδα, ώστε στη θέση του μίσους να ανθίσει η αγάπη, στη θέση του ρατσισμού αλλά και ειδικότερα του σεξισμού, να ανθίσει η αλληλεγγύη και ο αλληλοσεβασμός.

Ο Σπύρος Πετρίτης είναι θεατρολόγος.

 

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

“Δεν είμαι ομοφοβική,ΑΛΛΑ (οι γκευ μου χαλάνε την αισθητική) ΕΙΜΑΙ.”

Posted on

 

Εξομολογηση.

Στα 16 μου πηγα κλαιγοντας στον πατερα μου λεγοντας του οτι μου αρεσουν οι γυναικες>Απο τη μερια του κατα τη γνωμη μου ειχε την πιο σωστη αντιμετωπιση που εχω ακουσει μεχρι και σημερα.Μου ειπε οτι ειναι φυσιολογικο σ αυτες τις ηλικιες να θελουμε να πειραματιστουμε.Ετσι λοιπον νοιωθοντας την αποδοχη απο την οικογενεια μου και θεωρωντας το σαν κατι απολυτα φυσιολογικο το κρατησα μεσα μου για αρκετα χρονια.Εκανα σχεσεις με αντρες,πολλους αντρες μεχρι που μια μερα αποφασισα οτι θα θελω να ψαξω και την αλλη μου πλευρα.

Γνωρισα μια κοπελα και παροτι δεν κρατησε καθολου αυτο που ειχαμε,οταν την αγγιζα ενοιωθα σαν να το κανω απο παντα.Δεν ειχε να κανει με την κοπελα,ειχε να κανει με εμανα.Ηταν σαν ηξερα ακριβως τι ηθελα,σαν να ηξερα ακριβως τι επρεπε να κανω.Ολοι ελεγαν οτι ειναι καθαρα στο μυαλο μου και πως οταν ερθει η ωρα να κανω σεξ με γυναικα θα κολωσω.Και δεν το θεωρουσα και παραλογο.Μονο που οταν ηρθε εκεινη η στιμγη τιποτα δεν ηταν οπως μου ελεγαν,και τιποτα δνε ηταν οπως πριν.

Ηταν πολυ πιο ομορφα απο οσο κι αν φανταζομουν.Εγω,καινουργια στον κοσμο των γκει,και μεσα στην τρελλα του δεν με νοιαζει τιποτα ηθελα οπου βρισκομουν να τη φιλαω,αυτη προσπαθουσε να με αποφυγει γιατι δεν ηθελε να προκαλεσει ρατσιστικα σχολια.Την ειπα παραλογη.2 μερες μετα ηρθε ενα γεγονος που με εκανε να καταλαβω ποσο δικιο ειχε.

Η επι δυο χρονια φιλη(παραλιγο Συγκατοικος) αφου μου εστειλε ενα μηνυμα κανοντας με σκουπιδι και χωρις να μου πει τον λογο(αν και τον ηξερα πολυ καλα,γιατι οταν της ζητησα να βγουμε με την κοπελα μου και τους φιλους της η απαντηση που πηρα ηταν,δν ειμαι ρατσιστρια,αλλα οι γκει μου χαλανε την αισθητικη),μετα απο ολα αυτα λοιπον ο λογος που σταματησε να μου μιλαει και να βγαζει καντηλες οποτε ακουει το ονομα μου νομιζω καταλαβαμε ολοι ποιος ειναι.Αυτη η φι(δ)λη λοιπον οσο κι αν με πληγωσε με πεισμωσε πολυ.

Δεν εχω σκοπο να κρυβομαι ουτε να τρεπομαι για το ποια ειμαι και για το τι θελω.Και για πρωτη φορα νοιωθω πιο ετοιμη απο ποτε να ακουσω και την κοινωνικη κατακραυγη,και τον ρατσισμο και το φτυσιμο και ολα.

Γιατι στο κατω κατω, ο,τι κι αν ειμαστε,οπως κι αν ειμαστε,το ρατσισμο θα τον βιωσουμε με τον ενα η τον αλλο τροπο.

 

 

Περαστικά πες στη πρώην φίλ(δ)η σου…Με τέτοιους φίλους τί να τους κάνεις τους εχθρούς…

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Θρήνος – Ντροπή

Posted on

Καμία λέξη κανένα συναίσθημα δε μπορεί να περιγράψει το πώς νιώσαμε στο άκουσμα της είδησης πως το νεαρό αγόρι που είχε εξαφανισθεί εδώ και πάνω από 1 μήνα είναι τελικά νεκρό.

Φυσικά και είναι πολύ λυπηρό όταν χάνεται ένας νέος άνθρωπος ωστόσο εδώ έχουμε κάτι πολύ βαθύτερο. Έχουμε την χειρότερη μορφή τραμπουκισμού – μισαλλοδοξίας που θα μπορούσε να υπάρξει.

Πρέπει να δείχνεις και να φέρεσαι σαν Κρητικός. Να είσαι σκληρός άνδρας, όπως όλοι οι συντοπίτες σου».

Αυτό είναι μόνο ένα από τα σχόλια που δεχόταν Ο Βαγγέλης από τους εκπροσώπους των στερεοτύπων με τα οποία μας έχει γαλουχήσει η ελληνική κοινωνία. Στερεότυπα που καταδιώκουν καθημερινά μικρούς και μεγάλους, ασφυκτικά στερεότυπα που μας υπαγορεύουν πώς πρέπει να ζούμε, πώς πρέπει να ντυνόμαστε, πώς πρέπει να μιλάμε, πώς πρέπει να φερόμαστε, με ποιον πρέπει να κοιμόμαστε, πότε πρέπει να παντρευόμαστε, πότε πρέπει να κάνουμε παιδιά και εν γένει πώς πρέπει να εκμηδενίζουμε την προσωπικότητά μας ούτως ώστε να γινόμαστε μέρος αυτού του σάπιου συνόλου που δεν επιτρέπει καμία ελευθερία, δεν ανέχεται καμία διαφορετικότητα και δε θα ικανοποιηθεί μέχρι να ρουφήξει και την τελευταία σταγόνα ατομικότητας από πάνω μας.

Χτες ήταν ο Άλεξ…Ποιός Άλεξ? Τον ξεχάσαμε….

Σήμερα ο Βαγγέλης…

Αύριο κάποιος άλλος…

Σήμερα θρηνούμε όμως άυριο ο Χ θα είναι πάλι “πούστρα”, η Ψ θα είναι πάλι “φυτό” και η Ω θα είναι πάλι “μπάζο” κ.ο.κ….

Γιατί?

Γιατί έτσι είμαστε, θρηνούμε, απορούμε, αγανακτούμε, επιστρέφουμε στην βαρετή ζωή μας κάνουμε ό,τι κάναμε και πριν και αύριο που θα είναι ο Χ στην θέση του Βαγγέλη πάλι τα ίδια…

Γιατί απορούμε αλήθεια? Ζούμε σε μια κοινωνία όπου ο τραμπουκισμός επιβραβεύεται ακόμη και στην δημόσια σφαίρα (βλ. Κασιδιάρης κλπ για να αναφέρουμε μόνο το πιο τρανταχτό παράδειγμα), σε μια κοινωνία όπου οι gay αποτελούν αντικείμενο χλευασμού και θεωρούνται άρρωστοι, οι μετανάστες είναι ζώα (στη καλύτερη) και καταδιώκονται ανελέητα, τα ΑΜΕΑ είναι βάρος και οι ανάγκες τους δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν, τα αγόρια πάνε υποχρεωτικά στον στρατό για να γίνουν άντρες, η ενδοοικογενειακή βία μαστίζει και η εκκλησία εθελοτυφλεί μαζί με όλους,
ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΡΟΥΜΕ?

Είμαστε η χώρα της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας που δίνει άλλοθι στους τραμπούκους και σκοτώνει ανθρώπους σα τον Βαγγέλη. Ε

Υπεύθυνοι δεν είναι μόνον όσοι όπλισαν το χέρι του και τον ώθησαν στην αυτοκτονία (όπως εως τώρα δείχνουν οι έρευνες) υπεύθυνοι είναι όλοι ανεξάρτητα από το εαν γνώριζαν τον Βαγγέλη ή όχι, είναι αυτοί που είχαν γνώση των τραμπουκισμών και των βασανιστηρίων που δεχόταν ο Βαγγέλης μα κυρίως οι οικογένειές τους που δεν τους έχουν μάθει να αγκαλιάζουν την διαφορετικότητα ακόμη κι αν αυτή δε ταιριάζει με τα πρότυπα που έχουν συνηθίσει και δε τους έχουν μάθει να σέβονται τον συνάνθρωπό τους.

Δικαιοσύνη ΤΩΡΑ για αυτό το παιδί που χάθηκε τόσο σιωπηλά και τόσο άδικα!

Femmes.

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

«Η γυναίκα, ως παρουσιάστρια ειδήσεων, είναι μονίμως έκθεμα του κρεοπωλείου»

Posted on

Πυρά Στάη κατά Παναγιωτόπουλου για τα περί ηλικίας

«Η γυναίκα, ως παρουσιάστρια ειδήσεων, είναι μονίμως έκθεμα του κρεοπωλείου»

«Η γυναίκα, ως παρουσιάστρια ειδήσεων, είναι μονίμως έκθεμα του κρεοπωλείου. Ψέματα;», δηλώνει η Έλλη Στάη και περιγράφει το πώς ένιωθε στο κεντρικό δελτίο του τηλεοπτικού σταθμού Mega, το οποίο «ποτέ δεν επεδίωξε η ίδια να αναλάβει», όπως αποκαλύπτει σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα».

«Δεν πέρασε καν από το μυαλό μου, δε θέλω να κάνω κάτι τέτοιο», σημειώνει και σηκώνει το γάντι που της πέταξε ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος, διευθυντής ειδήσεων του Mega, τον οποίο κατηγορεί για «ρατσισμό» και «σεξισμό από την ανάποδη».

Το περιστατικό στο οποίο αναφέρεται η Έλλη Στάη έχει να κάνει με μια γραπτή εισηγητική έκθεση του Χρήστου Παναγιωτόπουλου προς τους μεγαλομέτοχους του τηλεοπτικού σταθμού, όπου χαρακτηρίζει τη Στάη ακατάλληλη για το δελτίο των 20:00. «Και όχι μόνο εμένα. Πολλές άλλες. Κι άλλες ακόμη, ως ακατάλληλες λόγω ηλικίας», προσθέτει η ίδια η Στάη.

«Σκέψου δηλαδή τι θα γινόταν αν πρυτάνευε η λογική Παναγιωτόπουλου: Ο Λάρι Κινγκ θα είχε πεταχτεί στα σκουπίδια!», τονίζει χαρακτηριστικά.

Η Έλλη Στάη δεν κρύβεται και ανάμεσα σε άλλα, δηλώνει: «Φυσικά υπηρέτησα το σύστημα, δεν το κρύβω. Στην αρχή έγινε αυτό, τα πρώτα χρόνια. Στη συνέχεια, αντέδρασα και έτσι είδα “πόρτα”. Τότε, με τον Ανδρέα (σ.σ. Παπανδρέου) στο νοσοκομείο Χέρφιλντ. Στο δελτίο ειδήσεων εκφώνησα ως πρώτη είδηση το σεισμό στην Ηλεία, όχι τη νοσηλεία του Ανδρέα στο Χέρφιλντ».

Αποκαλύπτει επίσης τι της είχε πει ο εκδότης της εφημερίδας «Μεσημβρινής», Παναγιώτης Λαμπρίας, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 όταν εκείνη χτύπησε την πόρτα του για δουλειά, μετά από ένα διάστημα στην εφημερίδα «Αυγή»: «Τι έχεις πάθει, κοπέλα μου; Εσύ, μια τόσο όμορφη και νέα, να θέλεις να γίνεις πολιτικός συντάκτης; Θέλεις δηλαδή να κάνεις τη δουλειά που κάνουν γέροντες άνδρες;».

«Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει να ανοίξουμε ξανά τη συζήτηση. Για να σπάσουμε τη ραχοκοκαλιά του ρατσισμού, γιατί στις δύσκολες εποχές που περνάει η χώρα μας, οι γυναίκες έχουμε τεράστιο ρόλο αλλά και ευθύνη: Για να ανταποκριθούμε εκτός των άλλων και στο ρόλο της μητέρας. Γιατί πίσω από κάθε ρατσιστικό αντρικό κεφάλι που τολμάει να μας υποτιμήσει με τον ένα η τον άλλο τρόπο, υπάρχει πάντα μια γυναίκα που το μεγαλώνει», απαντά η Έλλη Στάη, κάτι περισσότερο από 30 χρόνια μετά.

«Ως “ηλικιωμένη γυναίκα”, μπαίνω μπροστά, για να σπάσουμε το αυγό του φιδιού, όπου κι αν βρίσκεται”, προσθέτει.

«Εξάλλου και η πολύ νεαρή Eμμα Γουάτσον έκανε ανάλογο κάλεσμα, σε άντρες και γυναίκες, στην πολύ συγκινητική της ομιλία ως πρέσβειρα στον αγώνα για την ίση αντιμετώπιση των γυναικών στον ΟΗΕ: με τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο «Αυτός για Αυτήν» (HeforShe), καλώντας έτσι όπως πρέπει να κάνουμε κι εμείς όλους τους άντρες που δεν είναι ρατσιστές να συμπαραταχθούν μαζί μας για μια καλύτερη ζωή για όλους μας», σημειώνει η δημοφιλής παρουσιάστρια και εξηγεί: «Το τι σημαίνει ρατσιστική συμπεριφορά εναντίον των γυναικών το γνωρίζουμε όλοι μας μέσα από την καθημερινότητά μας. Το sexual harassment είναι βαθιά ριζωμένο ακόμα σε πολλά ανδρικά μυαλά. Τα κλισέ είναι πολλά: Της “πουτάνας” όταν είναι νέα, πιθανόν και ωραία και πετυχαίνει ή προσπαθεί να πετύχει στη ζωή και τη δουλειά της , της υποτιμητικά “εύκολης”, όταν ζει ελεύθερα και χωρίς πλέγματα στην προσωπική της ζωή, της “γλάστρας”, της “ανίκανης” όταν ανταγωνίζεται για σημαντικές θέσεις τους άντρες και αλλά σχετικά…».

«Η αναγνώριση της αξίας μιας γυναίκας σε μια κοινωνία που έτσι κι αλλιώς δεν τα πάει πολύ καλά με την αξιοκρατία, είναι ένας αγώνας δύσκολος», καταλήγει.

«Από πολύ νέα πίστευα ότι ζούμε σε μια από τις δυτικές κοινωνίες που, έστω και με πολλές ελλείψεις και στρεβλώσεις, είχαμε κατοχυρώσει θεσμικά τα βασικά δικαιώματα της ίσης μεταχείρισης των γυναικών. Πίστευα ότι η κοινωνία αντιμετώπιζε θετικά το “άλμα ζωής” των γυναικών δίπλα στους άνδρες. Ακόμη πίστευα ότι εξαρτιόταν κι από εμάς και τις δικές μας προσπάθειες, να σπάσουμε τα κοινωνικά ταμπού που δεκάδες γενιές έβγαζαν τις γυναίκες στα περιθώρια. Ήξερα βέβαια ότι ο “δράκος” δεν έχει πεθάνει. Ήθελα όμως να πιστεύω ότι η δικιά μου η γενιά, άντρες και γυναίκες, είχαμε ξεπεράσει πολλά. Φαίνεται ότι έκανα λάθος. Μεγάλο μάλιστα», λέει στην εφημερίδα.

Η Έλλη Στάη καταφέρεται και εναντίον της Χρυσής Αυγής. «Το πρώτο μεγάλο χτύπημα ήρθε από την άνοδο του φασιστικού εκτρώματος της Χρυσής Αυγής», τονίζει.

«Στη μεταμφιεσμένη πολιτική τους ατζέντα, ο ρατσισμός έχει ύψιστη προτεραιότητα. Και όχι μόνον εναντίον των μεταναστών και όσων το χρώμα δεν ταιριάζει με το δικό τους. Αλλά ο ύπουλος ρατσισμός εναντίον των “άλλων”, όλων των κοινωνικών ομάδων που έχουν διαφορετικότητα ή πιο ευάλωτα χαρακτηριστικά στην ιστορική κοινωνική εξέλιξη. Με πρώτο στόχο τις γυναίκες. (Αλλά και τους γκέι βεβαίως). Οι πιο πολλοί θυμόμαστε τη βίαιη σεξιστική επίθεση Κασσιδιάρη κατά της Λιάνας Κανέλλη και της Ρένας Δουρου, κάποιοι θα θυμούνται την εξ ίσου βίαιη και σεξιστική επίθεση εναντίον μου, επειδή στη ΝΕΤ είχα αναφερθεί στο ναζιστικό μόρφωμα», εξηγεί.

«Στις δυο αυτές -και σε παρά πολλές άλλες- περιπτώσεις το λεξιλόγιο ήταν σεξιστικά υβριστικό με αναφορές στις προσωπικές ζωές, στην ηλικία, στη μορφή, τελικά στο δικαίωμα να υπάρχουμε ως δυναμικοί και κυριαρχικοί πολίτες, σε όλο το φάσμα της ζωής», εξηγεί.

 

VIA

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Ρομά, γκέι, γυναίκες

Posted on

Της ΞΕΝΙΑΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Πριν από λίγες ημέρες έγινε η παρουσίαση του βιβλίου «Η Χρυσή Αυγή μπροστά στη Δικαιοσύνη» του Δημήτρη Ψαρρά σε έκδοση του Ιδρύματος Rosa Luxemburg. Δεν κατάφερα να πάω, πήγε όμως μία φίλη μου και τη ρώτησα πώς ήταν. «Τι να σου πω; Ολο τα ίδια και τα ίδια. Οι ίδιοι άνθρωποι να αλληλοσυγχαίρονται, αναρωτιέμαι αν όλα αυτά έχουν κάποια απήχηση στην ευρύτερη κοινωνία», μου απάντησε. Κι εγώ έχω προβληματιστεί πολλές φορές: ένας μικρός κύκλος ανθρώπων, που τείνει να γίνει σχεδόν γραφικός, αναμασά τις ευαισθησίες του την ώρα που γύρω μας γίνονται σημεία και τέρατα. Μπορεί η Χ.Α. να έχει αποδεκατιστεί και η ηγεσία της να έχει προφυλακιστεί, οι ιδέες της όμως είναι ελεύθερες κι ωραίες. Διαχέονται σε ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού ως mainstream ρητορική και ίσως αυτή είναι η πιο καταστροφική επιρροή του φιλοναζιστικού κόμματος στην ελληνική κοινωνία: η αποδραματοποίηση και νομιμοποίηση του λόγου μίσους.

1. Μόλις χθες η κυβερνητική εκπρόσωπος, Σοφία Βούλτεψη, επέμενε να αντιδιαστέλλει τους Ρομά από τους ανθρώπους. Δίπλα στον καταυλισμό στο Νομισματοκοπείο «ζουν και άνθρωποι», είπε χαρακτηριστικά.

2. Σε ανακοίνωσή του στα τέλη Σεπτεμβρίου, ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, σε μια προσπάθεια αποδόμησης της θεωρίας του Βρετανού επιστήμονα Στίβεν Χόκινγκ, ανέφερε μεταξύ άλλων: «Είναι απολύτως συμπαθής ιδιαιτέρως διότι ευρίσκεται εις μίαν δραματικήν κατάστασιν υγείας απεικονιζομένην εις δημοσιευθέντα φωτογραφικά στιγμιότυπα, απολύτως καθηλωμένος και επικοινωνών με ηλεκτρονικήν φωνήν, που επιφέρει την κατανόησιν διά την συμπλεγματικότητα και τραγικότητα των απόψεών του που αδίκως βεβαίως ενοχοποιούν ουσία τον Τρισάγιον Θεόν διά την δυσχερεστάτην θέσιν της υγείας του».

3. «Ανασκευάζοντας» την επίμαχη ανάρτησή του στο Twitter κατά του Λουξεμβούργιου πρωθυπουργού, ο βουλευτής Νίκος Νικολόπουλος εξήγησε: «Ωραία, ας μην το έλεγα “πουσταριό”. θα έλεγα “η Ευρώπη των τοιούτων”. Εχει πολύ μεγάλη δύναμη αυτό το κλαμπ των ομοφυλοφίλων. Αυτό κυβερνά. Αυτό διοικεί. Εχει δεσποτάδες, έχει βουλευτές, έχει υπουργούς έχει νταβατζήδες και έχει πολλούς χαζοχαρούμενους που χειροκροτάνε».

4. Η Ελλη Στάη απαλείφθηκε πρόσφατα από τη λίστα των υποψηφίων για την παρουσίαση του δελτίου ειδήσεων του Μεγάλου καναλιού ως «ηλικιωμένη». Στη συνέχεια διαπίστωσα ότι έχει γεννηθεί ακριβώς την ίδια χρονιά με τον Γιάννη Πρετεντέρη. Ουδέποτε, όμως, έχω ακούσει να αποκαλεί κάποιος τον κ. Πρετεντέρη «ηλικιωμένο».

Μέσα σε λίγες μόνον ημέρες επίσημοι φορείς, όπως η κυβέρνηση, η Εκκλησία, η Βουλή, τα ΜΜΕ, προωθούν τον ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία, την ομοφοβία. Εχω παρατηρήσει ότι κατά σειρά τα θέματα που ενοχλούν περισσότερο τους αναγνώστες είναι οι Ρομά, οι γκέι, οι μετανάστες και τελευταίες οι γυναίκες. Πάνω από όλα όμως εξοργίζει η κριτική στην Εκκλησία.

 

VIA

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται!

Posted on

Magnify Image

Σύμφωνο, αντιρατσιστικό και ομοφοβικές επιθέσεις έβγαλαν πολλούς lgbt και φίλους στο δρόμο ανήμερα της ψήφισης του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου που συμπεριέλαβε εντέλει τις διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου. Δεν είναι λίγο όλο αυτό αν το καλοσκεφτείς κι ας έμεινε το Σύμφωνο ξανά… αμανάτι

Magnify Image

Απόγευμα Παρασκευής στην πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι και λίγο πριν τις 5.00, οπότε είχε προγραμματιστεί η συγκέντρωση, ελάχιστα άτομα είχαν μαζευτεί. Η ανησυχία διάχυτη – «πού είναι όλοι αυτοί που κατεβαίνουν στα Pride», «”εμείς κι εμείς” θα είμαστε πάλι και μετά γκρινιάζουμε», σχολίαζαν κάποιοι, άλλοι μέμφονταν την ώρα, τη μέρα και την εποχή, οι πιο αισιόδοξοι συνιστούσαν υπομονή. Και δικαιώθηκαν – το επόμενο μισάωρο, η πλατεία γέμισε κόσμο. Νέα κυρίως παιδιά αλλά και μεγαλύτερες ηλικίες με πανό, πλακάτ και σημαίες στα χρώματα του ουράνιου τόξου. «Παρών» έδωσαν επίσης πολιτικές ομάδες και πρωτοβουλίες κατοίκων. Η απορία στο βλέμμα των θαμώνων στα γύρω καφέ έγινε συμπάθεια όταν ακόμα κι οι απληροφόρητοι έμαθαν το λόγο της παρουσίας όλου αυτού του «παρδαλού» πλήθους στη γειτονιά – στη Βαρνάβα ήταν που στις 22/8 μαυροφορεμένοι τραμπούκοι επιτέθηκαν σε γκέι ζευγάρι, στέλνοντας τον έναν στο νοσοκομείο κι «εμπλουτίζοντας» τη λίστα των ομοφοβικών επιθέσεων, έτσι η διαμαρτυρία ορίστηκε να ξεκινήσει συμβολικά από κει.

Magnify Image

Η πορεία, στο αποκορύφωμα της οποίας συμμετείχαν κοντά 2000 άτομα με την αστυνομία να παρακολουθεί διακριτικά, άρχισε στις 18:00 ακολουθώντας τη διαδρομή Πρόκλου-Ερατοσθένους-Β. Κων/νου –Β. Όλγας –Β. Αμαλίας για να καταλήξει στη Βουλή. Πολυσυλλεκτική, με αρκετό ενθουσιασμό αλλά χαλαρή, δίχως κανενός τύπου «καθοδήγηση», συν κάποιες γραφικές πινελιές, θύμιζε περισσότερο υγιεινό περίπατο παρά οργισμένη, μαχητική διεκδίκηση. Ίσως όμως αυτό την έκανε πιο «προσιτή» σε κόσμο λιγότερο θαρραλέο. Μοιράστηκαν προκηρύξεις, πετάχτηκαν φέιγ βολάν, φωνάχτηκαν αντιρατσιστικά-αντιφασιστικά συνθήματα («ούτε στο Παγκράτι/ούτε πουθενά», «ρατσισμός, ομοφοβία, τρανσφοβία/ξεκινάνε από την ίδια αφετηρία», «καλύτερα πουσταριό/παρά φασισταριό», «σε κάθε σεξιστή και ομοφοβικό/αξίζει μια βουτιά απ’ τον Λυκαβηττό»), ενώ «κομάντο» με σπρέι και στένσιλ έγραψαν αντίστοιχα σε τοίχους (δίχως να χαριστούν ούτε στα μάρμαρα, κάτι που προκάλεσε μουρμούρες). Αρκετά πλακάτ εστίαζαν στη θεσμική ισότητα («Λέτε όχι σε γάμους και παιδιά/αλλά ζητάτε να πληρώσουμε ΕΝΦΙΑ», «Ίδιοι φόροι/ίδια δικαιώματα»), ένα άλλο καλούσε τον Άνθιμο «να πει αλεύρι». Απέναντι από τον Άγνωστο Στρατιώτη παρέμειναν συγκεντρωμένοι επί ώρα κάπου 200 διαδηλωτές φωνάζοντας συνθήματα, συζητώντας και σχολιάζοντας τα τεκταινόμενα.

Magnify Image

Όσο αφορά το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο καθαυτό που νωρίτερα την ίδια μέρα συζητιόταν στη βουλή παρουσία εκπροσώπων δικαιωματικών-ακτιβιστικών οργανώσεων, ψηφίστηκε εντέλει έστω επί της αρχής, ενώ η ονομαστική ψήφιση επιμέρους άρθρων αναβλήθηκε για την Τρίτη. Μια πρώτη «νίκη» για την lgbt κοινότητα αποτελεί το ότι περιλήφθηκαν σε αυτό οι διακρίσεις βάσει σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου, όχι όμως και η τροπολογία Σύριζα-ΠΑΣΟΚ για το Σύμφωνο Συμβίωσης ώστε να περιλάβει τα ομόφυλα ζευγάρια, 162 από τα οποία έχουν ήδη προσφύγει στο ΕΔΔΑ απαιτώντας ισονομία. Ο υπουργός Δικαιοσύνης που κατέβαλε πραγματικά φιλότιμες προσπάθειες όλον αυτό τον καιρό (θα πρέπει το κόμμα του να του το αναγνωρίσει!) ώστε το «ομόφυλο» Σύμφωνο να μην περάσει ποτέ από τούτη τη Βουλή, θόλωσε πάλι τα νερά ισχυριζόμενος ότι «είναι ζήτημα που εμπίπτει στο οικογενειακό δίκαιο», ενώ ο βουλευτής της ΝΔ Τάσος Νεράντζης ουσιαστικά «ταύτισε» την ομοφυλοφιλία με την παιδεραστία και την κτηνοβασία (το… επώνυμό του δεν το φοβάται;). Η αξιωματική αντιπολίτευση αλλά και η διαφοροποιούμενη από τη ΔΗΜΑΡ Μαρίας Ρεπούση κατήγγειλαν – πολύ σωστά – ότι στο άρθρο 2 επιχειρείται μια πρωτοφανής ισοπέδωση του όρου γενοκτονία (ένα Ολοκαύτωμα δεν ταυτίζεται με την όποια σφαγή, όσο αποτρόπαια κι αν υπήρξε) ώστε να μπει «από το παράθυρο» ακόμα και στο αντιρατσιστικό η ακροδεξιά ατζέντα, ξεχειλώνοντας και ευτελίζοντάς το.

Magnify Image

Έλα όμως που δεν είναι Πόντιοι π.χ. ούτε Μικρασιάτες Έλληνες αυτοί που υφίστανται σωρεία διακρίσεων καθώς και μια σχεδόν θεσμοποιημένη βία, λεκτική και σωματική, αλλά μετανάστες καταρχήν, γκέι, λεσβίες και τρανς κατά δεύτερο – αλλ’ όχι λιγότερο σημαντικό – λόγο (Εβραίους δεν έχουμε πολλούς πια αλλά την πληρώνουν ενίοτε τα νεκροταφεία τους). Ας σταματήσουμε να δουλευόμαστε ψιλό γαζί – όλοι γνωρίζουμε ποιους στοχοποιούν οι ρατσιστές, ποιες κοινωνικές ομάδες θεωρούνται παρακατιανές σε αυτή τη χώρα. Όλοι γνωρίζουμε, επίσης, ποιοι παίζουν μικροπολιτικά παιχνίδια με εθνοθρησκευτικό πρόσημο πάνω στην ευτυχία και την αξιοπρέπεια κάποιων άλλων. Η διαφαινόμενη ανοχή στη ρατσιστική πράξη καθαυτή και η πλημμελής προστασία των θυμάτων της είναι ένα άλλο ζήτημα. Η lgbt κοινότητα προσπαθεί, ωστόσο, να αισιοδοξεί. Ένας τουλάχιστον στόχος επιτεύχθηκε, και δεν είναι μικρός, ενώ σημαντική ήταν η εισαγωγή του νέου άρθρου 81Α για το ρατσιστικό έγκλημα με αυξημένες ποινές που επιβάλει για πρώτη φορά τη διερεύνησή του κατά την προανάκριση και την συμπερίληψή του στο κατηγορητήριο. Το Σύμφωνο καθαυτό συζητήθηκε κοινοβουλευτικά όσο ποτέ πριν. Και μπορεί να μην κατέβηκε «λαοθάλασσα», ήταν όμως, κατά γενική ομολογία, η μεγαλύτερη τέτοια πορεία που έγινε στην Αθήνα εκτός Pride. Κι όσο πιο έτοιμη δείχνει η lgbt κοινότητα να διεκδικήσει πράγματα, τόσο περισσότερο θα πιέζεται η κοινωνία να «ωριμάσει». Η πολιτική βούληση είναι που παραμένει ζητούμενο.

Πηγή: www.lifo.gr
Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Παγκόσμια ημέρα κατά του Ρατσισμού αύριο

Posted on

Ακολουθεί η ανακοίνωση τη ομάδας LGBTQ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Η 22 Μάρτη, ως παγκόσμια μέρα δράσης κατά του φασισμού και του ρατσισμού, είναι επίκαιρη όσο ποτέ. Ήδη, στη Μ. Βρετανία, την Γαλλία, την Ισπανία, τη Δανία, τη Πολωνία, την Ιρλανδία, την Αυστρία, το Βέλγιο, τη Κύπρο, τις ΗΠΑ, την Αυστραλία αντιφασιστικά κινήματα και συνδικάτα βγαίνουν συντονισμένα στο δρόμο με μεγάλες διαδηλώσεις σε αρκετές πόλεις. Είναι επίκαιρη γιατί σήμερα οι ικανότητες της άρχουσας τάξης να ελέγξει τις αντιδράσεις του κόσμου απέναντι στα βάρβαρα μέτρα που του επιβάλλει, όλο και λιγοστεύουν.

Το προηγούμενο διάστημα οι κυβερνήσεις και το κεφάλαιο έκαναν τα πάντα για να ενισχύσουν και να προβάλουν τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Έκαναν το ρατσιστικό λόγο μόνιμο στοιχείο της πολιτικής τους ατζέντας, άνοιξαν στρατόπεδα συγκέντρωσης, έδωσαν λόγο στους φασίστες στα ΜΜΕ, τους αποποινικοποίησαν αποκαλώντας τους νόμιμο πολιτικό κόμμα, χρησιμοποίησαν τη θεωρία των δυο άκρων για να στοχοποιήσουν την αριστερά.

Σήμερα, μετά τις δολοφονίες του Παύλου Φύσσα, του Σαχζάτ Λουκμάν και τις άμεσες κινητοποιήσεις του κόσμου, όπως και με τις δολοφονίες των μεταναστών από το Λιμενικό στο Φαρμακονήσι και τη συνεχιζόμενη αντίστασή του απέναντι στα μνημόνια και τις απολύσεις, η εικόνα είναι τελείως διαφορετική. Η μισή ηγεσία της Χρυσής Αυγής βρίσκεται στη φυλακή, η άλλη μισή έχει χάσει την βουλευτική της ασυλία κι έτσι βρίσκεται όλο και πιο κοντά στα κάγκελα. Τα κομμάτια που τότε τους κάλυπταν, αναγκάζονται τώρα να παριστάνουν τους αντιφασίστες και να ετοιμάζονται να βγάλουν τη Χ.Α. εγκληματική οργάνωση. Οι στόχοι που βάζει αυτή η αντιφασιστική συνάντηση είναι αντίστοιχοι αυτής της μετατόπισης. Να μπει στη φυλακή όλη η ηγεσία της Χρυσής Αυγής και να μην εμφανιστεί καν σαν οργάνωση στις εκλογές, να δώσει το μήνυμα στην Ουκρανία ότι υπάρχει ένα δυνατό διεθνές αντιφασιστικό κίνημα που συνδέεται με τη μάχη ενάντια στις απολύσεις.

Μέσα σε όλο αυτό τον αγώνα η ΛΟΑΤ κοινότητα δε μπορεί να απουσιάζει. Μέλη της κοινότητας υπήρξαν θύματα επιθέσεων της Χ.Α. και η κοινότητα σαν σύνολο είχε στοχοποιηθεί από αυτή. Η πάλη ενάντια στους φασίστες είναι άρα, μια από τις προτεραιότητές της. Ο καπιταλισμός σε κρίση που απολύει τους εργαζόμενους και συνεργάζεται με τους φασίστες, αναπαράγει ομοφοβικά και τρανσφοβικά πρότυπα και αγνοεί τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ. Η κοινότητα για να μπορέσει να απαντήσει σε αυτές τις επιθέσεις πρέπει να ενωθεί με τα κομμάτια της κοινωνίας που καταπιέζονται από το σύστημα όπως κι εκείνη. Επομένως, μια κινητοποίηση στο πλευρό των διαθέσιμων και των απολυμένων είναι το καλύτερο μέσο διεκδίκησης των δικών της δικαιωμάτων. Τέλος, το 22 Μάρτη για την κοινότητα είναι η καλύτερη αφορμή για τη συνέχεια της καμπάνιας συμπαράστασης στους ΛΟΑΤ της Ρωσίας και της πάλης ενάντια στο νόμο περί γκέι προπαγάνδας. Η διεκδίκησή μας δε τελειώνει εκεί που αρχίζουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Ζητάμε την ομόφωνη καταδίκη αυτού του νόμου και το κάνουμε αυτό με τη σύνδεση του αγώνα μας με τους αγώνες ολόκληρης της εργατικής τάξης.

Διαδηλώνουμε όλοι στις 2μ.μ. στην Ομόνοια για να βάλουμε το χρώμα μας και σε αυτή τη κινητοποίηση!

ΟΜΑΔΑ ΦΥΛΟΥ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ – LGBTQ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Δύσκολα τα πράγματα

Posted on

Λοιπόν , λοιπόν.. Είμαι 17 και bi όμως τα κορίτσια μου αρέσουν κατά πολύ περισσότερο από τα αγόρια και αυτό το ήξερα από πάντα, μην πω από την προσχολική μου ηλικία. Για μεγάλη μου τύχη ακόμα και στο δημοτικό είχα γνωρίσει άτομα σαν και εμένα και έτσι είχα αποκτήσει κάποιες εμπειρίες θα μπορούσα να πω… Όμως στην έκτη δημοτικού έβαλα φρένα στο εαυτό,πίστευα ότι θα μπορούσα να το καταπολεμήσω και έτσι στο τέλος να γίνω και γω ένα ”κανονικό κορίτσι”, και αυτό σήμαινε να σταματήσω να ασχολούμαι με διάφορες ασχολίες κυρίως των αγοριών ,π.χ ποδόσφαιρο ,αλλά και να ντύνομαι ακόμα πιο θηλυκά , ακόμα και αν ήδη το γενικό μου ντύσιμο ήταν θηλυκό. Προσπάθησα να πάψω να κοιτάω τα κορίτσια γύρω μου και να επικεντρώνομαι μόνο στα αγόρια. Αυτό όμως δεν μπόρεσα ποτέ να το πραγματοποιήσω, αφού ακόμα και αν στην 1η γυμνασίου ερωτεύτηκα έναν στενό μου φίλο, εξακολουθούσαν τα κορίτσια που είναι γύρω μου να με ”τραβάνε πιο πολύ” και μου άρεζαν πολλά από αυτά.

Τον επόμενο χρόνο , γνώρισα μια κοπέλα την οποία ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα… με την πρώτη μια ματιά , αλλά έκανα τα πάντα για να μην φαίνεται , έτσι ώστε να μην δώσω αφορμή στους γύρω μου να καταλάβουν ότι είμαι λεσβία ή bi. Αυτό συνέχισε να γίνεται μέχρι και τον προηγούμενο Μάιο όπου έπειτα από έρευνα πολλών εβδομάδων στο ίντερνετ σχετικά με τον τρόπο που άλλα κορίτσια έκαναν coming out έκανα και εγώ το δικό μου στους φίλους μου. Δεν άντεχα να κρύβομαι άλλο, ένιωθα εξαντλημένη και δυστυχισμένη. Ξανά προς μεγάλη μου τύχη , όλοι τους το πήραν τέλεια. Άλλωστε τι φίλοι θα ήταν εάν δεν με δέχονταν για αυτό που είμαι. Ο χαρακτήρας μου ήταν και θα είναι ο ίδιος που γνώρισαν. Έτσι τους τα είπα όλα, ότι το έκρυβα τόσα χρόνια και ότι υπήρχαν πολλά κορίτσια που μου άρεζαν αλλά και ότι παρόλαυτα είμαι τρελά ερωτευμένη εδώ και χρόνια με μία κοπέλα. Γενικά , μετά από αυτό το γεγονός η ζωή μου άλλαξε. Προς το καλύτερο φυσικά.

Η κατάθλιψη που είχα άρχισε να σιωπαίνει , οι ανασφάλειες μου ηρέμησαν λίγο, όχι όμως και εντελώς, όπως και το κόμπλεξ μου για κάποια θέματα και γενικά απέκτησα κάποια αυτοπεποίθεση. Όσο περνούσε ο καιρός, αισθανόμουν όλο και καλύτερα και προσπαθούσα να αποδεχθώ πλήρως τον εαυτό μου και με την βοήθεια των φίλων μου φυσικά, που όπως είπα και πριν είμαι τυχερή που τους έχω δίπλα μου. Βέβαια μέχρι και πριν ενάμιση μήνα συνήθιζα να μιλάω δημόσια και στο σχολείο πάντα με υπονοούμενα και με ψεύτικα ψευδώνυμα, με τους φίλους μου για άτομα που μου άρεζαν και αυτά στην πλειοψηφία τους κορίτσια όμως κυρίως για κοπέλες που και τα παιδιά του λυκείου μου δεν γνώριζαν, σε αυτές που γνωρίζουν εξακολουθώ να αναφέρομαι ακόμη με ψευδώνυμα. Αρχές Ιανουαρίου έκανα και το coming out στη μητέρα μου. Αυτή αν και το πήρε στυλ, είσαι έφηβη και φταίνε οι ορμόνες κλπ, κπλ. και ότι πολλά κορίτσια το έχουν περάσει, ακόμα και αν της επαναλάμβανα ότι το έχω καταλάβει από πολύ μικρή , δεν αντέδρασε με φώνες και θυμό, είχαμε μια πολύ ομάλη συζήτηση. Επίσης της είπα αν θέλει να επισκεφτούμε κάποιον ψυχολόγο ,για να της εξηγήσει τι συμβαίνει και ότι δεν είναι η ιδέα μου… Anyway πέρασε ο καιρός και φτάσαμε εδώ, Μάρτιο μήνα. Όλο και περισσότεροι στένοι μου φίλοι , αλλά και φίλοι που ένιωθα εμπιστοσύνη το έχουν μάθει και θα ήθελα να σιγά σιγά να μαθευτεί, αλλά όχι από εμένα, όπως να το λέω σε όποιον βρω μπροστά μου ή να το φωνάξω με μεγάφωνο ( αφού νιώθω ότι η σεξουαλικότητα του καθενός είναι δικιά του δουλειά και κανενός άλλου , όπως εγώ δεν ρωτάω τον κόσμο γιατί είναι straight ξέρω εγώ..) αλλά από διάφορα γεγονότα που ίσως συμβούν ή από συζητήσεις με φίλους μου που ίσως ακουστούν. Στο κάτω κάτω ότι θέλω κάνω με την ζωή μου, αυτό με κάνει ευτυχισμένη και πρέπει να αγωνιστώ για αυτά που νιώθω και όχι να φοβάμαι. Όμως πριν λίγες ημέρες , έμαθα από μια φίλη μου ότι άκουσε από μια κοινή μας γνωστή ότι γενικά ακούγεται ότι ίσως να είμαι λεσβία.

Πραγματικά ήταν ίσως η πρώτη φόρα που ένιωθα τέτοιο φόβο. Κυρίως για το ότι ίσως να με θεωρήσουν κατώτερη οι γύρω μου, ή ότι θα με δείχνουν με το δάχτυλο, βέβαια σε αυτό συνέβαλε και η γενική ανασφάλεια που έχω για τον εαυτό μου, όμως το θέμα είναι ότι θέλω , το θέλω πάρα πολύ να μαθευτεί , αλλά αφότου το άκουσα έχω αυτό το άγχος και τον τρόμο, και νιώθω ότι ίσως έκανα κάποιες λάθος επιλογές…

Τι κάνω ; Βοήθεια please

 

Αγαπημένη μας φίλη,

 

Μπράβο σου!!!!

Το ότι σε αυτή την ηλικία, προσπαθείς να είσαι ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΛΑ ειλικρινής με τον ΕΑΥΤΟ σου!…Είναι ότι καλύτερο!

 

Το ξέρεις ότι κάποιοι άνθρωποι περνάνε όλη τους την ζωή λέγοντας ψέματα για το τι αληθινά λαχταρούν να ζήσουν;;;

 

Θεωρώ ότι έχεις μεγάλη ωριμότητα και κουράγιο που ανοίχτηκες στους φίλους σου αλλά και στην μαμά σου-Και αυτό είναι που πρέπει να έχεις πρώτα από όλα στο μυαλό σου…

                               ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΣΕ ΑΓΑΠΟΥΝ ΣΕ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ!!!

                                                Και είναι το ΜΟΝΟ που έχει σημασία…

 

Ο ”περίγυρος’,’ είτε αυτός είναι το σχολείο είτε είναι και η ίδια η κοινωνία, να ξέρεις ότι δεν χρωστάει σε κανένα να πει ένα καλό λόγο!

Να περιμένεις κυρίως την επίκριση παρά την συμπαράσταση!

Θέλω να πω δηλαδή ότι, όσον αφορά στα παιδιά στο σχολείο…Παίξε με την φήμη σου…Μην το φοβηθείς…Έτσι και αλλιώς…Ξέρεις πόσοι από αυτούς θα αποδειχτούν gay???…ουουουουου!!!!

 

Σε νιώθω ότι θέλεις να μαθευτεί για να σου φύγει αυτό το βάρος του να ”κρύβεσαι” αλλά…Φοβάσαι τον κοινωνικό αποκλεισμό! ΑΠΟΛΥΤΑ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ!

 

Αλλά αφού οι δικοί σου φίλοι σε στηρίζουν τι φοβάσαι;

Εφόσον είναι φήμες…Να τις αφήσεις φήμες…Έτσι και αλλιώς σε ένα χρόνο…Πάπαλα το σχολείο!

Απάντησε…Ναι, και εγώ το έχω ακούσει! Παίξτο τρελίτσα!

Έτσι και αλλιώς…Το να το κρύβεις από τον εαυτό σου, είναι το χειρότερο…Εφόσον εσύ το ξέρεις, μπορείς και να κρατάς σε απόσταση το κάθε κακοπροαίρετο! Έτσι δεν είναι;;;

 

Εκτός και αν…Είσαι έτοιμη να κάνεις ένα coming out και…

Σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε!!

 

Με πολλούς αγωνιστικούς χαιρετισμούς,

ζ.

Αγαπητή φίλη,

Συμφωνώ με τα παραπάνω απλά το μόνο που έχω να προσθέσω είναι πως ό,τι κι αν κάνεις δείξε γενναιότητα και θάρρος! Σε καμία περίπτωση μη δείξεις φόβο! Κάτι τέτοιο θα έδινε περαιτέρω τροφή σε οτιδήποτε κακοπροαίρετο.

Μη μασάς,

ε.

 

 

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Kι άλλος νεκρός… Ως πότε;

Posted on

Όταν αποδέκτες των δολοφονικών επιθέσεων ήταν οι Πακιστανοί, Νιγηριανοί και οι κομμουνιστές η αντίδρασή σου ήταν χλιαρή… Ακόμα και όταν στοχοποιήθηκαν μέλη της LGBT κοινότητας η πρώτη σου αντίδραση ήταν να μη προκαλείς με τη συμπεριφορά σου και να κρύβεσαι. Συνεχίζεις και ενισχύεις τη Χρυσή Αυγή με το τρόπο ζωής σου και με τη πεποίηθησή σου ότι χρειάζονται να πέσουν μερικές μπουνιές στη Βουλή για να επανέλθει η τάξη. Εξακολουθείς και ενισχύεις τον κάθε Σφακιανάκη/ Πλούταρχο παρόλο που αμφότεροι έχουν παραδεχθεί την στήριξή τους στο νεοναζιστικό μόρφωμα που λέγεται Χρυσή Αυγή. Πίστευες ότι η Παπαχρήστου και ο Κατίδης ήταν απλά δύο αμόρφωτοι αθλητές που από άγνοια και μόνο έκαναν ό,τι έκαναν, είπαν ό,τι είπαν.

Μάντεψε:

Θα έρθει και η δική σου/δική μας σειρά.

Αν ο Π. Φυσσάς δεν αποτελέσει την σπίθα που θα γίνει φωτιά να κάψει το φίδι- που όχι μόνο έχει βγει από το αυγό αλλά έχει ήδη αναπαραχθεί- τότε θα είναι αργά για να αντιδράσεις κι εσύ κι εγώ.

Θα σου παραθέσουμε μερικά στοιχεία από δημοσιεύματα που αποδεικνύουν ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.

ο Ρουπακιάς πληρωνόταν από το ταμείο της Χρυσής Αυγής για να συμμετέχει σε ξυλοδαρμούς μεταναστών, κυρίως γύρω από την περιοχή της Νίκαιας και του Πειραιά. Ο επαγγελματικός τρόπος με τον οποίο δολοφόνησε τον άτυχο Παύλο Φύσσα, δείχνει ότι διέθετε πείρα στα μαχαιρώματα.
Πηγή: www.lifo.gr
Σύμφωνα με πληροφορίες η σύζυγος του Ρουπακιά ήταν ταμίας στην τ.ο της Χρυσής Αυγής.
Πηγή: www.lifo.gr
Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους, ο κ. Πορτοσάλτε απευθυνόμενος στον εκπρόσωπο Τύπου της Χ.Α. του είπε: «Πρέπει να βρείτε τρόπο να μη σας πιάνουν στο στόμα τους». Πηγή www.zougla.gr
και μερικές αθάνατες δηλώσεις:

Λοιπόν; Μήπως έχει έρθει η ώρα να αντιδράσουμε επιτέλους;

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Επίθεση Φασιστών στην Πατρινή LGBT κοινότητα.

Posted on

983976_396641950445016_555452138_n

Πριν λίγη ώρα, μέλη της πατρινής LGBTQI κοινότητας Blender δέχτηκαν προπηλακισμό στη Γούναρη από νεοναζί της Χρυσής Αυγής, κατά τη διάρκεια αφισοκόλλησης για την ταινία “Milk” που προβάλλουν την Παρασκευή στα σκαλάκια της Αγ. Νικολάου.

Για ακόμη μία φορά οι “δήθεν” αντισυστημικοί χρυσαυγίτες που στήριξαν το κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και την απόλυση 2656 υπαλλήλων, δείχνουν ποιός είναι ο πραγματικός τους εχθρός: όχι η κυβέρνηση των μνημονίων, όχι οι επιχειρηματίες των μειώσεων μισθών και της ανεργίας, αλλά όποιος “διαφέρει” από τα ναζιστικά πρότυπα που έχουν αυτοί στο κεφάλι τους.

Εμείς τους απαντάμε ότι δεν θα ανεχτούμε άλλο αυτούς, και την κυβέρνηση που τους στηρίζει: θα τους διώξουμε και από το κέντρο της Πάτρας, και από παντού!

ΑΥΡΙΟ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ 12.30 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΝΑ ΚΟΛΛΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΦΙΣΑ ΤΗΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ, ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΚΦΡΑΣΗ, ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΝΕΧΤΟΥΜΕ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28 ΙΟΥΝΙΟΥ ΣΤΙΣ 21.00 ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ MILK ΣΤΑ ΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Κίνηση ”Απελάστε το Ρατσισμό”

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Το Πρόγραμμα του 17ου Αντιρατσιστικού φεστιβάλ Αθήνας

Posted on

http://www.alfavita.gr/sites/default/files/styles/large/public/sidonistiko.jpg

28, 29, 30 Ιουνίου 2013, Ποδηλατοδρόμιο ΟΑΚΑ (Στάση ΗΣΑΠ Ειρήνη)

Σημαία μας η ισότητα – Όπλο μας η αλληλεγγύη

 

Ζοφεροί καιροί για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Αλλά και για τους ντόπιους εργαζόμενους και εργαζόμενες, οι μέρες δεν είναι λιγότερο άγριες. Οι «από κάτω» στο σύνολό τους πιέζονται μέχρι συνθλίψεως απ’ τους «από πάνω» για να πληρώσουν μια βαθιά κρίση που δε δημιούργησαν οι ίδιο. Παράλληλα, βλέπουν το «κράτος έκτακτης ανάγκης» να περιστέλλει ταχύτατα δημοκρατικές κατακτήσεις και δικαιώματα σε όλο τους το φάσμα. Μαζί με τη λεηλασία της ζωής μας, γινόμαστε μάρτυρες μιας σειράς καθημερινών εικόνων που άλλοτε θυμίζουν Μεσαίωνα, άλλοτε ναζιστική Γερμανία κι άλλοτε αμερικανικό Νότο της εποχής των σκλάβων. Μετανάστες πυροβολούνται στο ψαχνό από τσιφλικάδες ενώ διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους, πρόσφυγες κυριολεκτικά απάγονται και παραδίδονται στους κυνηγούς τους τη στιγμή που ζητούν άσυλο, άνθρωποι που πέρασαν απ’ τα σαράντα κύματα για να ζήσουν μια καλύτερη, πιο ασφαλή, ζωή βλέπουν τα μαγαζιά τους να καίγονται από ρατσιστικούς εμπρησμούς, άλλοι οδηγούνται στο νοσοκομείο τραυματισμένοι από φασίστες, ενώ στα παιδιά τους η πολιτεία αρνείται την Ιθαγένεια –και μαζί μια ισότιμη θέση στον αγώνα για ζωή… Ζούμε το αίσχος των στρατοπέδων συγκέντρωσης, αλλά και των αδιανόητων συνθηκών διαβίωσης στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων της χώρας, που έχουν μετατραπεί παράνομα σε φυλακές για εκατοντάδες μετανάστες και όχι μόνον. Βιώνουμε τη βαρβαρότητα της φασιστικής/ρατσιστικής βίας που εκτός απ’ τους «ξένους», απειλεί και τους ντόπιους που έχουν «ενοχλητική» ιδεολογία ή «ενοχλητικό» σεξουαλικό προσανατολισμό. Μπροστά μας εκτυλίσσεται η νομιμοποίηση της ναζιστικής Ακροδεξιάς, οι ρητορείες και τα εγκλήματα μισανθρωπισμού τείνουν να γίνουν ρουτίνα. Την ίδια στιγμή το ζήτημα ενός «αντιρατσιστικού νόμου» εξελίσσεται σε φιάσκο.


Το 17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ,η μεγαλύτερη αντιρατσιστική γιορτή της πόλης, υψώνει τη σημαία της ισότητας, σηκώνει το όπλο της αλληλεγγύης και καλεί για μαζικά, ηχηρά, δυνατά «όχι» στη ρατσιστική βία, «όχι» στην περιστολή των δικαιωμάτων Ελλήνων και Μεταναστών, «όχι» στην απαξίωση της κοινωνίας. Αντλεί τη δύναμη και την ελπίδα του από τους όλο και περισσότερους χώρους και ανθρώπους που αυτοργανώνονται και αντιστέκονται –πολλές φορές με τρόπους ιδιαίτερα αποτελεσματικούς και απολύτως φρέσκους. Απ’ τις εκατοντάδες δομές Αλληλεγγύης που ανθίζουν στις γειτονιές προσφέροντας τροφή, φάρμακα και ενισχυτική διδασκαλία σε όσους έχουν ανάγκη μέχρι τα αυτοδιαχειριστικά εργατικά/εργασιακά εγχειρήματα των τελευταίων χρόνων και από την πανσπερμία των αυτοργανωμένων Στεκιών των Συνοικιών μέχρι τις Λαϊκές Συνελεύσεις και τις Αντιφασιστικές Πρωτοβουλίες που στήνονται καθημερινά κατά τόπους απ’ άκρη σ’ άκρη στη χώρα, είναι αμέτρητοι οι άνθρωποι εκείνοι που δείχνουν αποφασισμένοι να μη συναινέσουν παθητικά στην εδραίωση του τοπίου της μνημονιακής καταστροφής.
Με μια τριήμερη γιορτή στην καρδιά της Αθήνας γεμάτη μουσικές, ιστορίες και γεύσεις από όλες τις γωνιές της γης, θα έχουμε και φέτος την ευκαιρία για παράλληλη κουβέντα, ανταλλαγή απόψεων και ιδεών. Θα συζητήσουμε για το τι σημαίνει να είσαι μετανάστης στην Ελλάδα των μνημονίων, της φασιστικής βίας και της καταστολής, θα διεκδικήσουμε Ιθαγένεια για όλα τα παιδιά, νομιμοποίηση για τους μετανάστες και άσυλο για τους πρόσφυγες, θα προβληματιστούμε για την εργασιακή επισφάλεια, την κατάργηση των συμβάσεων, τις πολιτικές επιστρατεύσεις, θα προβάλουμε την ανάγκη συντονισμού των εργατικών και κοινωνικών αγώνων, θα κουβεντιάσουμε το παράδειγμα της Χαλκιδικής με τον ηρωικό αγώνα της ενάντια στις εξορύξεις χρυσού και το ξεπούλημα των κοινών δημόσιων αγαθών και θα αναζητήσουμε τρόπους αντιμετώπισης του σεξισμού και της αυξανόμενης ομοφοβίας. Τέλος, στο τριήμερο αυτό, θα λειτουργήσουν και αρκετοί αυτοργανωμένοι χώροι.

 

Πληροφορίες

 

Πρόσβαση

Ο σταθμός Ειρήνη του ΗΣΑΠ είναι απέναντι από την είσοδο του Φεστιβάλ. Επίσης, για τις μεταμεσονύκτιες ώρες υπάρχει η γραμμή 500 Κηφισιά- Πειραιάς (με δρομολόγια ανά 1 ώρα) αλλά και η γραμμή X14 Σύνταγμα- Κηφισιάπου διασχίζει την Κηφισίας και έχει δρομολόγια ανά 20 λεπτά.

Επίσης ο χώρος του Φεστιβάλ διαθέτει παρκινγκ για αυτοκίνητα.

 

Εισιτήριο Εισόδου

Το εισιτήριο ενίσχυσης για την κάλυψη των εξόδων του Φεστιβάλ είναι 5 ευρώ ενώ υπάρχει και τριήμερο εισιτήριο με 10 ευρώ.

Η είσοδος για μετανάστες/ριες και πρόσφυγες είναι δωρεάν.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ  KAI ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ17ου ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΑΣ

Συζητήσεις

 

Παρασκευή 28 Ιουνίου, 7:30 μ.μ.

Ιθαγένεια – Ίσα δικαιώματα στους μετανάστες – Άσυλο στους πρόσφυγες

Ομιλητές/ριες:

Ø      Ιωάννα Κούρτοβικ, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

Ø      Solace Godwin, μέλος της Αntinazi Ζone – YRE

Ø      Κωστής Παπαϊωάννου, πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Ø      Okhawere Donald, πρόεδρος της Nιγηριανής κοινότητας Ελλάδας

Παρεμβάσεις: Αντώνης Καραβάς, γιατρός-συνδικαλιστής στο χώρο της υγείας και από  Generation 2

 

Εργασιακή επισφάλεια – Κατάργηση συλλογικών συμβάσεων- Πολιτικές επιστράτευσης. Ποια η απάντηση;

Ομιλητές/ριες:

Ø      Σίσσυ Πετράκου, Δίκτυο Επισφαλώς Εργαζομένων

Ø      Απόστολος Καψάλης, Εργατολόγος, Επιστημονικός συνεργάτης ΙΝΕ-ΓΣΕΕ

Ø      Χρήστος Κάτσικας, Εκπαιδευτικός

Ø      Ευαγγελία Κοντοδήμα, Εργαζόμενη σε Ευρωπαϊκά Προγράμματα στην Εκπαίδευση

 

Καμία ανοχή στο σεξισμό και την ομοφοβία.

Ομιλήτριες:

Ø      Δήμητρα Σπανού, «Φύλο Συκής»,

Ø      Σοφία Ξυγκάκη, «Φεμινιστική Πρωτοβουλία»,

Ø      Εκπρόσωπος από Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, ΛΟΑ,

Ø      Μαρίνα Γαλανού, Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών.

 

Ενάντια στην εμπορευματοποίηση των κοινών αγαθών και του περιβάλλοντος

Ομιλητές/ριες:

Ø      Δήμητρα Σπαθαρίδου,  Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Ø      Μέλος του Συντονιστικού Αγώνα Κατοίκων Χαλκιδικής

Ø      Εκπρόσωπος από το «SOSTE το NΕΡΟ»

Ø      Άκης Παπασαράντης, Συντονιστική Επιτροπή του Φιλοπάππου

 

Σάββατο 29 Ιουνίου, 7:30 μ.μ.

 

Στρατόπεδα κράτησης και Ευρώπη Φρούριο: «Ξένιος Δίας», απελάσεις και εκδόσεις

Ομιλητές/ριες:

Ø      Νασίμ Λομανί, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

Ø      Ελένη Σπατανά, Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Προσφύγων και Μεταναστών

Ø      Κάστρο Ντακντούκ, Σύλλογος Ελεύθερων Σύρων

Ø      Κατερίνα Σέργη, Δικηγόρος, συντονίστρια του Δικτύου για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών του Ελλ. Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας

Ø       Μπουλέντ Αϊτούντζ, Πολιτικός πρόσφυγας από Τουρκία.

Παρεμβάσεις: Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά, Παμπειραικό Αντιφασιστικό Μέτωπο.

 

Ενάντια στην ανεργία και τις απολύσεις : αντίσταση και αυτοοργάνωση

Ομιλητές/ριες:

Ø      Πέτρος Λινάρδος – Ρυλμόν, Οικονομολόγος

Ø      Εκπρόσωπος από τη ΒΙΟΜΕ

Ø      Nτίνος Παλαιστίδης, Εκδόσεις Συναδέλφων, Αυτοδιαχειριζόμενη Κοινότητα του Βιβλίου

Ø      Εκπρόσωπος από το Σωματείο Εργαζομένων Ταχυδρομικών Ταχυμεταφορικών Επιχειρήσεων Αττικής (ΣΕΤΤΕΑ)

Παρέμβαση: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Κρατική καταστολή – Βασανιστήρια – Ηλεκτρονική επιτήρηση και πανοπτικός έλεγχος.

Ομιλητές/ριες:

Ø      Εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων

Ø      Σοφία Βιδάλη, Εγκληματολόγος

Ø      Δημήτρης Κατσαρής, Δικηγόρος

Ø      Μάριος Λώλος, Φωτορεπόρτερ, πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας

Παρέμβαση: θύμα βασανιστηρίων

 

Τροχαία Εγκλήματα: «Παράπλευρες απώλειες» της δικτατορίας του αυτοκινήτου

Ομιλητές/ριες:

Ø      Γιώργος Κουβίδης, Γιατρός, Μέλος «SOS Τροχαία Εγκλήματα»,

Ø      Γιάννης Ρέντζος, Φυσικός – γεωγράφος, Δημοτικός σύμβουλος Δ. Πρέβεζας,

Ø      Τασία Χριστοδουλοπούλου, Δικηγόρος,

Ø      Φαίδων Καρυδάκης, Καθηγητής ΕΜΠ, Μέλος «SOS Τροχαία Εγκλήματα».

 

Κυριακή 30 Ιουνίου, 7:30 μ.μ.

 

Μετανάστες και πρόσφυγες στην Ελλάδα των μνημονίων, του ρατσισμού και της φασιστικής τρομοκρατίας: Από τη Μανωλάδα στο φιάσκο του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου.

Ομιλητές/ριες:

Ø      Νίκος Γανιάρης, Αριστερή Ενότητα Νομικής

Ø      Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ

Ø      Θανάσης Κούρκουλας, Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό

Ø      Ρεζά Γκολαμπί, πρόεδρος Συλλόγου Ενωμένων Αφγανών

Παρέμβαση: Εργάτης γης από τη Μανωλάδα και την Ένωση Μεταναστών Εργατών

Δομές και δίκτυα έμπρακτης κοινωνικής αλληλεγγύης: παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας

Ομιλητές/ριες:

Ø      Τόνια Κατερίνη «Αλληλεγγύη για Όλους»

Ø      Λένα Κουγέα, Κοινωνικό Ιατρείο στη Κάνιγγος

Ø      Μέλος της Ανοιχτής Συνέλευσης Περάματος

Ø      Χριστίνα Τσαμουρά, Δίκτυο Αλληλεγγύης Βύρωνα

 

Ποια αντίσταση στον εθνικισμό και το μιλιταρισμό

Ομιλητές/ριες:

Ø      Σίσσυ Βωβού, Αντιεθνικιστική Αντιμιλιταριστική Πρωτοβουλία

Ø      Μένιος Εξίογλου, Αρνητής Στράτευσης, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Ø      Σεραφείμ Σεφεριάδης, Καθηγητής Παντείου Παν/μίου

Ø      Εκπρόσωπος από την Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση

 

Ο αγώνας του τούρκικου λαού ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και τον κρατικό αυταρχισμό

Ομιλητές:

Ø      Γιάννης Αλμπάνης, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Ø      Bilge Seckin Cetinkaya, αντιπρόεδρος του ODP Κόμμα Ελευθερίας και Αλληλεγγύης

Ø      Φώτης Μπενλισόι, Μέλος της Αντικαπιταλιστικής Δράσης

Ø      Χουσεΐν Μπεμπρέκ, Τούρκος πολιτικός πρόσφυγας στην Ελλάδα

 

Αντιφασιστικό χωριό


αντιφασιστικών πρωτοβουλιών, κινήσεων και συνελεύσεων

Συζητήσεις:
Παρασκευή 28/6:
Το σχολείο του αντιφασισμού: Μαθητές και εκπαιδευτικοί ενάντια στο φασισμό.
Σάββατο 29/6:
Ανοιχτή συνέλευση αντιφασιστικών επιτροπών Αθήνας-Πειραιά:

-Αποτίμηση δράσεων και προτάσεις συντονισμού και κοινής δράσης την επόμενη περίοδο σε παναττικό επίπεδο,

– Η πρόκληση της φασιστικής συνάντησης στη Καλαμάτα.
Κυριακή 30/6:
Η συμβολή της τέχνης και του διαδικτύου στον αντιφασιστικό αγώνα.
Αντίσταση-Αυτοοργάνωση-Αυτοάμυνα των μεταναστών ενάντια στη ρατσιστική και φασιστική βία – Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών.

Προβολές:

«Το ολοκαύτωμα της μνήμης» του Στ. Κούλογλου (Παρασκευή)

«Ο Έλληνας της διπλανής πόρτας» (Σάββατο)

Θα υπάρξει έκθεση φωτογραφίας καθώς και δραστηριότητες για παιδιά.
Χώρος «mediaαπό τα κάτω»

Παρασκευή 28/6:
8:00μ.μ. «Επαγγελματική δημοσιογραφία – Media από τα κάτω»Συμμετέχουν: Εκπρόσωπος εργαζομένων της ΕΡΤ, Εκπρόσωπος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, Εκπρόσωπος  της Εφημερίδας των Συντακτών, Radiobubble, OmniaTV. Συντονίζει: MindTheCam

9.30μ.μ. Εργαστήριο: Mobile reporting / Video Editing

από τους OmniaTV, Δρομογράφος, vmedia, MindTheCam

Σάββατο, 29/6
8μ.μ.
Συζήτηση:«Η είδηση υπό διωγμό»
Συμμετέχουν: Athens Indymedia, ΕΝΤΑΣΗ FM, DLN

9.30μ.μ. Εργαστήριο: Ασφάλεια στο διαδίκτυο

από τους DLN, Athens Indymedia

Κυριακή, 30/6
8.30μ.μ.
Εργαστήριο: Εργαλεία ανοιχτού λογισμικού για τη δημοσιογραφία των πολιτών από ΕΛ/ΛΑΚ

 

         Συναυλίες

 

Παρασκευή 28 Ιουνίου, 9.30 μ.μ.:

  • Sigmatropic
  • Bokomolech
  • Bazooka
  • U.N.
  • GDaddie (feat. Γεωργία Καρύδη)
  • Big Fat Lips

Σάββατο 29 Ιουνίου, 9.30 μ.μ.:

  • Ορφέας Περίδης
  • Διονύσης Τσακνής
  • GRUP YORUM (Ισταμπούλ)
  • Μάρθα Φριντζήλα & Koubara Project
  • Δανάη Παναγιωτοπούλου
  • Μάρθα Μαυροειδή

Θα προηγηθούν γεωργιανοί παραδοσιακοί χοροί από το Πολιτιστικό Σύλλογο Γεωργίας «Καύκασος».

Κυριακή 30 Ιουνίου, 9.30 μ.μ.:

  • Πετρολούκας Χαλκιάς
  • Χαΐνηδες
  • Mode Plagal
  • Ματούλα Ζαμάνη

Επίσης, χορός με φωτιές και σπαθί (SamiTitos, ElenaMarkezeκαι MissMinthi).

 

Μεταναστευτική Σκηνή

Παρασκευή 28 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.

·        Μουσικό-Θεατρικό τις Αφγανικής Κοινότητας (Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι)

·        DOEL– Πολιτιστικός Σύλλογος Μπανγκλαντές

·        Συγκρότημα από Μαδαγασκάρη

·        Count to 10

·        DJTheo

·        Otumfuo

·        Grup Yorum

 

Σάββατο 29 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.

·         Χορωδία Rodina(Ελληνοβουλγαρικός Σύνδεσμος Πολιτισμού)

·         Ubuntu (Νότια Αφρική)

·         Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν

·        307 SQUAD

·        Black Jack

·        Renovatio

·        StateMental

·        Jolly Roger

·        Prophecy records & Irie action soundsystem

 

 

Κυριακή 30 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.

·        Χορευτικό Ελληνο – Αιγυπτιακής Ομοσπονδίας

·        Χορευτικό MandelaGirls(Νότια Αφρική)

·        Μουσικο-χορευτικό από τον Επιμορφωτικό Σύλλογο Κούρδων Συρίας

·        Δ.Ν.Τ. Band

·        Σαλτιμπάγκοι(The Band)

·        Τρίτη Όχθη

 

Ρεμπέτικη Σκηνή

Παρασκευή 28 Ιουνίου: Οι φίλοι του Στέλιου

Σάββατο 29 Ιουνίου:Οίνο-μάδες

Κυριακή 30 Ιουνίου:Απόντες, Ρεμπέτικη Ομάδα

 

Θεατρικά – Δρώμενα

Παρασκευή 28 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

·         «Ντοκουμέντο» με τις ηθοποιούς Κ. Γέρου και Ελ. Γεωργούλη και το μουσικό Λ. Μαριδάκη. Σκηνοθετική επιμέλειαΣ. Στρούμπος

Σάββατο 29 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

·         «Μια γιορτή στου Νουριάν» του Φ. Λούντβιγκ. Σκηνοθεσία: Π. Δεντάκης, Β. Κουκαλάνι.

Κυριακή 30 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

·         «Ξένοι» (βασισμένο σε κείμενα του Γκ. Καπλάνι) από το Θέατρο Κωφών Ελλάδος. Σκηνοθεσία: Β. Βηλαράς.

 

Επίσης:

  • Χορευτική περφόρμανς του πρότζεκ PASStresPASS (Παρασκευή-Σάββατο).
  • Μουσικο-θεατρική παράσταση από την Αφγανική Κοινότητα «Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι» στηριγμένο σε μια ιδέα από το Εργαστήριο της Άρσις. Σκηνοθεσία: Τζ. Αποστολοπούλου (Παρασκευή).
  • «Banoptikon»,  videogame, http://banoptikon.mignetproject.eu/

 

Προβολές

     Παρασκευή 28 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  • «EcumenopolisCity without limits» (2011, 88′) τουImre Azem.
  • «Man at sea» (2011, 92′) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη.

 

     Σάββατο 29 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  • «The cleaners» (2012, 36’) του Κωνσταντίνου Γεωργούση.
  • «Ταξισυνειδησία» (2013, 64’) του Kώστα Βάκκα.
  • «Κρίση και εθνική κατάθλιψη» (2013, 53′) του Γιώργου Κεραμιδιώτη.

 

     Κυριακή 30 Ιουνίου, 9.00 μ.μ.

  • «Πυραμίδες της Αθήνας» (2010, 15’) της Γιολάντας Μαρκοπούλου.
  • «Tungsten» (2011, 99’) του ΓιώργουΓεωργόπουλου.

Εκθέσεις φωτογραφίας

·        «Η είδηση υπό διωγμό» της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας.

·        «Όταν η αυτοδιαχείριση γίνεται πραγματικότητα» της ομάδας φωτογραφίας 35mm.

·        «Η Αθήνα στους δρόμους της κρίσης» του Β. Μαθιουδάκη.

·        «Φωτογραφίες εν κινήσει» του Αγ. Καλοδούκα.

·        «Don’ t Delay, Squat today» της Χρ. Ζαφειρακοπούλου

·        «Η διαμαρτυρία είναι γιορτή» της Π. Τρίπατζη

·        Γκράφιτι στην Αθήνα της Κ. Γεωργουλά.

 

·        Έκθεση αφίσας με θέμα τα τροχαία εγκλήματα του Δ.Θ. Αρβανίτη.

 

Κουζίνες

Διεθνείς Κουζίνεςαπό Αίγυπτο, Αφγανιστάν, Ελληνοαιγυπτιακή Ομοσπονδία, Zιμπάμπουε, Κένυα, Κουρδιστάν, Μαδαγασκάρη, Μαλαισία, Νιγηρία, Ν. Αφρική, Τανζανία, Τουρκία – Κουρδιστάν, Φιλιππίνες.

Παραδοσιακά γλυκάαπό Αίγυπτο, Κένυα, Μαρόκο, Σουδάν.

Και η συλλογική κουζίνα El Chef.

Παιδότοπος

Παρασκευή 28 Ιουνίου

7.00 μ.μ.: Εργαστήρι πηλού

8.30 μ.μ.: Θεατρική παράσταση από την ομάδα «Τσόκαρα»

 

Σάββατο 29 Ιουνίου

7.00 μ.μ.: Κινητικό παιχνίδι «Τα μεταναστευτικά πουλιά».

8.30 μ.μ.: Αφήγηση παραμυθιών από την ομάδα «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο».

 

Κυριακή 30 Ιουνίου

7.00 μ.μ.: Κουκλοθέατρο από τη Δ. Μαλλή, Ν. Μπονάνου και την ομάδα «Ψευτιά Με Αυτιά»

9.00 μ.μ.: Παράσταση «Ο Καραγκιόζης και το μαζεμένο δεντρί» από την ομάδα θεάτρου σκιών Namaste.

 

 

Θεματικοί χώροι

 

  • Παιδότοπος με παιχνίδια, θεατρικά, ζωγραφική.
  • Μεταναστευτικές κοινότητες, προσφυγικοί σύλλογοι, «δεύτερη γενιά».
  • Χώρος αντιφασιστικού συντονισμού.
  • Λαϊκές συνελεύσεις – δίκτυα αλληλεγγύης – κινήματα πόλης.
  • Μediaαπό τα κάτω.
  • Αντιρατσιστικές οργανώσεις.
  • Συλλογικότητες και υποστηρικτικές δομές για τους ψυχικά πάσχοντες και τους τοξικοεξαρτημένους.
  • Φεμινιστικές και LGBTQ (λεσβιών, γκέι, μπαϊσέξουαλ, τρανσέξουαλ και κουήρ) οργανώσεις.
  • Εκπαιδευτικές συλλογικότητες.
  • Εναλλακτικές εκδόσεις.
  • Οργανώσεις κατά του εθνικισμού, του μιλιταρισμού και της παγκοσμιοποίησης.

 

   ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ

 

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας

τηλ: 2103813928

φαξ: 2103830098

e-mail: [email protected] 
website: http://www.antiracistfestival.gr
Facebook: https://www.facebook.com/PameStoAntiratsistikofestivalAthinas?ref=hl

 

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page


Νατάσσα Μποφίλου για Πλούταρχο: «Με προβληματίζει και δεν έχει να κάνει με το επάγγελμά του, αλλά με το τι άνθρωπος είναι…»

Posted on

Η τραγουδίστρια σε πρόσφατη συνέντευξη της μιλάει για την Χρυσή Αυγή αλλά και τις δηλώσεις του Γιάννη Πλούταρχου.

Είχε γράψει στο twitter για τη Χρυσή Αυγή σε ένα σχόλιο της:

«Κτήνοι, αλήτες, σας δόθηκε και σημασία, να πεθάνετε φασίστες, μέλη και ψηφοφόροι, προς ένδειξη σεβασμού στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.»

Γι’ αυτό της το σχόλιο η Νατάσσα Μποφίλιου είπε στον Τάσο Τρύφωνος και το ραδιοφωνικό σταθμό ‘Love Radio’ Κύπρου:

«Κατ’ αρχήν όλα πηγάζουν από έναν κανόνα που έχω στη ζωή μου: Δεν θέλω να φοβάμαι να είμαι ο εαυτός μου και δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να με φοβίσει με ό,τι σημαίνει αυτό Δεν κάνω τον μάγκα, αντιλαμβάνομαι πως αυτό στη ζωή μου ίσως να έχει συνέπειες. Ίσως και να έχει ήδη! Είναι μια προσωπική απόφαση και ένας κανόνας που δεν παραβιάζω. Δεν είχα πει αυτό για τη Χρυσή Αυγή, τότε, ως Νατάσσα Μποφίλιου – με την ιδιότητα την καλλιτεχνική, δεν με αφορά αυτή η πλευρά μου, όταν είμαι άνθρωπος και εκφράζω την άποψή μου. Εκφράστηκα ως ένα πρόσωπο που ζω σε αυτήν την κοινωνία, έχω συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις, αντιλαμβάνομαι με πολύ συγκεκριμένο τρόπο τι σημαίνει ανθρωπιά και εντάσσομαι στο κοινωνικό πλαίσιο με πολύ συγκεκριμένη θέση και τοποθέτηση.»

Και εξηγεί πως αυτό είχε προκαλέσει διάφορες αντιδράσεις σε συναυλίες της.

«Είχα πει κάτι πάρα πολύ χοντρό, το οποίο, βέβαια, δεν παίρνω και πίσω γιατί είναι η άποψή μου. Όπως ήταν φυσικό, η αντίπερα όχθη διαφώνησε με τους γνωστούς τρόπους που διαθέτει: τους τραμπουκισμούς, τη χυδαιότητα και την απανθρωπιά. Μετά, έγιναν διάφορα… Υπήρξαν διάφοροι τραμπουκισμοί κατά τη διάρκεια των συναυλιών μου. Διαφυλάξαμε, όμως, τους ανθρώπους που ήρθαν και πλήρωσαν για να ακούσουν μουσική.»

Στην συνέχεια, η Νατάσσα Μποφίλιου απαντά στην ερώτηση του παρουσιαστή για το πώς σχολιάζει τις πρόσφατες δηλώσεις του Γιάννη Πλούταρχου. Η ίδια δηλώνει προβληματισμένη για το τι άνθρωπος είναι και όχι τι καλλιτέχνης είναι. Λέει:

«Ο κάθε άνθρωπος το τι είναι και τι συμβαίνει μέσα του δεν το καταλαβαίνει έτσι ξαφνικά, μια μέρα. Είχε πει κάτι καταπληκτικό κάποια στιγμή η Παπαρήγα – και δεν το λέω λόγω των πολιτικών μου πεποιθήσεων, απλά μου είχε κάνει εντύπωση ως φράση. Είχε πει, λοιπόν, ότι την ιδεολογία σου τη χτίζεις κάθε μέρα. Δεν ξυπνάς μια μέρα και γίνεσαι ιδεολόγος του φασισμού. Αυτό το χτίζεις κάθε ήμερα. Το τι φτάνεις να δηλώνεις στα 40 σου, στα 50 σου, στα 33 σου ή σε κάθε ηλικία, είναι αποτέλεσμα μιας ολόκληρης τάσης, μιας ολόκληρης συμπεριφοράς. Ένας άνθρωπος μεγάλωσε για να φτάσει να πει σε αυτήν την ηλικία αυτό το πράγμα. Αυτό με προβληματίζει και δεν έχει να κάνει με το επάγγελμά του, αλλά με το τι άνθρωπος είναι. […] Πάντως όλοι έχουμε δικαίωμα να εκφράζουμε την άποψή μας. Αυτό είναι βασική αρχή για πολλές επαναστάσεις. Βέβαια, έχει το δικαίωμα ο καθένας να εκφράζεται, αρκεί να μην καταφέρεται κατά της ανθρωπότητας.»

VIA

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

Δεν θα προβληθεί το Gay Pride σε Μετρό και τηλεόραση- Προσβλητικό θεωρήθηκε το φιλί μεταξύ δύο γυναικών

Posted on

Δεν δέχτηκε να αναρτήσει αφίσες για το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (Gay Pride) η διεύθυνση της εταιρείας «ΣΤΑΣΥ» που διαχειρίζεται το ΜΕΤΡΟ, όπως καταγγέλλει η επιτροπή διοργάνωσης του Φεστιβάλ.

Παρόλο, που όπως καταγγέλλουν οι διοργανωτές, ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν ένα σημαντικό ποσό για την ανάρτησή τους.

Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας «Το Βήμα», το ΕΣΡ απέρριψε το αίτημα της επιτροπής να μεταδοθεί ως κοινωνικό μήνυμα η διαφήμιση στους τηλεοπτικούς σταθμούς. Πληροφορίες αναφέρουν πως το αίτημα δεν έγινε δεκτό επειδή περιέχει σκηνή ενός φιλιού ανάμεσα σε δύο γυναίκες.

«Πρόκειται για μια ακόμα απόδειξη της βαθιάς ομοφοβίας που επικρατεί στην Ελλάδα» δήλωσε η Αντρέα Γκίλμπερτ, μέλος της επιτροπής διοργάνωσης του Gay Pride και συμπλήρωσε πως «δεν θέλουμε ανοχή, θέλουμε αποδοχή», συμπλήρωσε.

Το 9ο Athens Pride θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 8 Ιουνίου με σύνθημα «Η Αθήνα δικιά μας».

VIA

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page

H επίσημη απορριπτική απόφαση της ολομέλειας του ΕΣΡ για το τηλεοπτικό σποτ του Athens Pride

Posted on

“η προβολή των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και τρανσεξουαλικών ατόμων στην κοινωνία και των διεκδικήσεών τους” δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως μήνυμα κοινωνικού χαρακτήρα.”

Η επίσημη απορριπτική επιστολή του ΕΣΡ για το τηλεοπτικό σποτ του Athens Pride. Ο σκοταδισμός και ο πουριτανισμός σε όλο του το μεγαλείο. Το ΕΣΡ προφανώς δεν έχει πρόβλημα να προβάλλει τα τηλεοπτικά σποτ της Χρυσής Αυγής που προάγουν το μίσος και το ναζισμό αλλά τραβάει μεγάλο ζόρι με τη προβολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο υποτιμητικός λόγος είναι φανερός στην επιστολή που είναι τουλάχιστον προσβλητική για όλους/όλες μας.
Αυτά για να εμπεδώσουμε τί είδους τηλεόραση βλέπουμε.

femmes.gr

Liked it? Share it!Share on Facebook
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on TumblrShare on Google+Share on VKPin on PinterestPrint this page